Νεκρός βρέθηκε στις 17-8-2010 στις 3 μ.μ. στον Ασπρόπυργο Αττικής ένας εικοσιπεντάχρονος οδηγός μηχανής. Εκινείτο κανονικά στην γέφυρα Ασπροπύργου με κατεύθυνση προς Αθήνα, όταν ΙΧ αυτοκίνητο τον “‘έκλεισε” με αποτέλεσμα να χάσει τον έλεγχο και να προσκρούσει εν συνεχεία στην εικονιζόμενη διαφημιστική πινακίδα γνωστής (διεθνούς) εταιρίας πετρελαιοειδών, έτσι ώστε  να τραυματιστεί θανάσιμα, ενώ φορούσε κράνος.  Η διαφημιστική πινακίδα ήταν   τοποθετημένη επί του πεζοδρομίου (το πεζοδρόμιο είναι μόνο για τους πεζούς σύμφωνα με τον Νόμο). ΄Εχει επιληφθεί το αρμόδιο  Τμήμα   Τροχαίας.

Η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί οτι θα πάρει μέτρα  για να σταματήσει η γενοκτονία της ασφάλτου, με τις εκατόμβες των θυμάτων κυρίως νέων ανθρώπων. Και ενώ έχει εξαγγείλλει το ξήλωμα των διαφημιστικών πινακίδων και των  άλλων φονικών παροδίων εμποδίων από τους κοινόχρηστους χώρους (πεζοδρόμια ,νησίδες ασφαλείας , διαταυρώσεις οδών κλπ) η υλοποίηση των  εξαγγελιών της καθυστερεί… θανάσιμα.
Η κυβέρνηση και η δημόσια διοίκηση στο σύνολό της  δεν έχουν άλλη επιλογή παρά μόνο με αποφασιστικότητα να επιβάλλουν τον νόμο προς κάθε κατεύθυνση και να υλοποιήσουν αμέσως τις δεσμεύσεις τους.
Κάθε καθυστέρηση ισοδυναμεί καθημερινά  με εκατόμβες θυμάτων.-

{” Φυγή από την κακομοιριά…

Τελικά, η λεωφόρος Μαραθώνος «έβαλε τα καλά της»!

Αποκαθηλώθηκαν οι θηριωδών διαστάσεων μεταλλικές πινακίδες, που διαφημίζουν από παιδικές τροφές και εσώρουχα μέχρι την εθνική «σταρ» Τζούλια, σ’ αυτό το ημιπερίλυπτο ύφος μιας αθώας παιδίσκης, που μας καλεί στο μαγικό κόσμο του τζόγου… Ετσι, δικαιώνεται νομολογιακά και το δεδικασμένο δικαστικών αποφάσεων, που ενοχοποιούν αυτές τις διαφημίσεις για θανατηφόρα αυτοκινητικά ατυχήματα, αλλά και αποκαθίσταται αισθητικά η ιστορική λεωφόρος, εν όψει της διαδρομής που θα διανύσουν, στις 31 Οκτωβρίου, περίπου 20.000 μαραθωνοδρόμοι από όλο τον κόσμο.

Και μετά την ημερομηνία αυτή, τι θα γίνει; «Από Δευτέρα βράδυ / πίκρα και σκοτάδι», που λέει και το άσμα; Θα ζήσουμε τα ίδια μασκαραλίκια με αμέτρητα έργα της Χρυσής Ολυμπιάδας του 2004, που έχουν γίνει καραγιαπιά ή κρανίου τόπος;

Προσωπικά, δεν εμφορούμαι από καμιά κακόπιστη διάθεση ν’ αμφισβητήσω κάποιες καλές προθέσεις της πολιτικής ηγεσίας για σταδιακή αποκαθήλωση όλων αυτών των εκτρωμάτων, που μας παραπέμπουν στο ινδικό «Μπόλιγουντ». Αλλά μόλις χθες, παραλίγο να έλθω σε μετωπικό φίλημα με την… τζοκόντεια έκφραση της Τζούλιας, καθώς οδηγούσα σε κεντρική αρτηρία της Νέας Φιλαδέλφειας! Λίγο παρακάτω, ήλθα πάλι tete a tete με το κυρίαρχο τζογαδόρικο σύνθημα «Παίξε όπως είσαι», σε πονηρή παράφραση του «Ελα όπως είσαι» του Τσιτσάνη με την ολόδροση φωνή της Μαρίκας Νίνου. Και ενώ το τραγούδι εκείνο ήταν ένας ύμνος στο λαϊκό αυθορμητισμό του καλού ρεμπέτικου, η κακέκτυπη παράφρασή του καλεί τους και τις πάσης φύσεως τζογαδόρους στην πράσινη τσόχα, τη ρουλέτα και τους κουλοχέρηδες. Κάποιες κυρίες με τα μπικουτί, ένα ανδρικό κεφάλι κακοποιημένο, προφανώς σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών του υποκόσμου, ή ένα ακόμη… ευπρεπέστατο κεφάλι με το θρυλικό καπέλο «Μπορσαλίνο» του Μεσοπολέμου. Και όλα αυτά, μια «ευφυής» πρόσκληση πάντων και πασών στα ευαγή ιδρύματα του τζόγου…

Η πολιτική ηγεσία, όχι μόνο του υπουργείου Πολιτισμού αλλά και των άλλων συναρμόδιων υπουργείων, ας ξεκαθαρίσει: Οι όποιοι «ευπρεπισμοί» των δρόμων μας θα γίνονται για να υποδεχόμαστε για μερικές μέρες τους ξένους, ή για ένα δικό μας οριστικό ευπρεπισμό ή, καλύτερα, για μια οριστική φυγή από την κακομοιριά;”}

-Αναπτυξιακές παρεμβάσεις στο περιβάλλον  με συνολικό προϋπολογισμό 44,44 δισ. ευρώ και ορίζοντα υλοποίησης το 2015 εξήγγειλε το υπουργείο Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, που θα  οδηγήσουν στη δημιουργία 210.000 νέων θέσεων εργασίας από τις οποίες οι 27.000 θα είναι μόνιμες.

Οι “πράσινες” δημόσιες επενδύσεις υπολογίζονται ότι θα ανέλθουν σε 12,192 δισ. ευρώ και οι επενδύσεις στον ιδιωτικό τομέα στα 32,244 δισ. ευρώ.

Σύμφωνα με το υπουργείο, τα βασικά χαρακτηριστικά του προγράμματος αναπτυξιακών παρεμβάσεων είναι:

• Η τόνωση της οικονομικής δραστηριότητας στον κλάδο των κατασκευών, των εγκαταστάσεων και παραγωγής εξοπλισμού, των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών, των υπηρεσιών και μελετών παντός τύπου καθώς και του τομέα της επικοινωνίας και

• Η επίτευξη σημαντικών δημοσιονομικών οφελών μέσω της ανάσχεσης του ρυθμού αύξησης της ανεργίας, της μείωσης των δαπανών σε επιδόματα ανεργίας και κίνητρα απασχόλησης, η αύξηση των εισφορών προς τους ασφαλιστικούς φορείς και η τόνωση της ζήτησης μέσω της δημιουργίας νέων εισοδημάτων.

Βασικοί πυλώνες του προγράμματος αναπτυξιακών παρεμβάσεων είναι οι:

1. Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και η μετάβαση σε ανταγωνιστική οικονομία (αναμένονται επενδύσεις 31,819 δισ. ευρώ που θα δημιουργήσουν 169.116 θέσεις εργασίας)

Προβλέπει δράση για την ενεργειακή εξοικονόμηση (επενδύσεις 8,699 δισ. ευρώ), την αύξηση του ενεργειακού δυναμικού από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (10,283 δισ. ευρώ), τη διασφάλιση του ενεργειακού εφοδιασμού (7,4766 δισ. ευρώ) και την παροχή αξιόπιστων και ισότιμων προϊόντων και υπηρεσιών στον καταναλωτή (1,004 δισ. ευρώ). Οι επενδύσεις του Δημοσίου υπολογίζονται σε 2,438 δισ. ευρώ και του ιδιωτικού τομέα σε 29,381 δισ. ευρώ.

2. Αειφόρος διαχείριση και προστασία των φυσικών πόρων (2,286 δισ. ευρώ / 11.365 θέσεις εργασίας)

Προβλέπει την προστασία και ανάδειξη της βιοποικιλότητας και του φυσικού τοπίου (82 εκατ. ευρώ), την αποτελεσματική διαχείριση των υδάτινων πόρων (901 εκατ. ευρώ), την προστασία και αποτελεσματική διαχείριση των δασών (603 εκατ. ευρώ) και την έγκαιρη και αποτελεσματική διαχείριση περιβαλλοντικών κρίσεων και κινδύνων (682 εκατ. ευρώ). Οι επενδύσεις του Δημοσίου υπολογίζονται σε 1,843 δισ. ευρώ και του ιδιωτικού τομέα σε  425 εκατ. ευρώ.

3. Αναβάθμιση της ποιότητας ζωής με σεβασμό στο περιβάλλον (9,503 δισ. ευρώ / 27.312 θέσεις εργασίας)

Προβλέπει έργα για την αστική αναγέννηση (5,049 δισ. ευρώ), τη βελτίωση της ποιότητας της ατμόσφαιρας και μείωσης του θορύβου (34 εκατ. ευρώ), την προώθηση της βιώσιμης κινητικότητας (1,070 δισ. ευρώ) και την αποτελεσματική διαχείριση αποβλήτων και την προώθηση της ανακύκλωσης (3,351 δισ. ευρώ). Οι επενδύσεις του Δημοσίου υπολογίζονται σε 7,071 δισ. ευρώ και του ιδιωτικού τομέα σε 2,432 δισ. ευρώ.

4. Ενίσχυση των μηχανισμών και των θεσμών περιβαλλοντικής διακυβέρνησης (847 εκατ. ευρώ / 2.470 θέσεις εργασίας)

Προβλέπει τον ολοκληρωμένο χωροταξικό σχεδιασμό (420 εκατ. ευρώ), την απλοποίηση και κωδικοποίηση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας και την ενίσχυση των μηχανισμών εφαρμογής της (357 εκατ. ευρώ), την προώθηση της περιβαλλοντικής έρευνας καινοτόμες διαδικασίες και την πρόσβαση στην περιβαλλοντική προστασία (60 εκατ. ευρώ) και την ενεργοποίηση της περιβαλλοντικής ευθύνης και του εθελοντισμού (10 εκατ. ευρώ). Οι επενδύσεις του Δημοσίου υπολογίζονται σε  840 εκατ. ευρώ και του ιδιωτικού τομέα σε  επτά  εκατ. ευρώ.-

Η Αττική έχει πολλά προβλήματα: κυκλοφοριακό, νέφος, έλλειψη πράσινου, ελεύθερων χώρων και υποδομών.

Ενώ λοιπόν περιμένουμε το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο, με το οποίο θα δοθούν κατευθύνσεις και στόχοι για την επίλυση των προβλημάτων αυτών, η υπουργός ΠΕΚΑ παρουσίασε το «Πρόγραμμα Αθήνα - Αττική 2014». Γιατί άραγε;

Εννέα μήνες μετά τις εκλογές, κανένα έργο από όσα είχε εξαγγείλει η κ. Μπιρμπίλη προεκλογικά δεν έχει υλοποιηθεί. Και όμως, υπάρχουν μέτρα που δεν απαιτούν χρηματοδότηση ή χρονοβόρες διαδικασίες αλλά μόνο πολιτική βούληση όπως:

* η απαγόρευση της εκτός σχεδίου δόμησης,

* η κατεδάφιση όλων των αυθαιρέτων στην παραλιακή ζώνη και τους ορεινούς όγκους της Αττικής,

* η απελευθέρωση των ελεύθερων δημόσιων χώρων από την παράνομη στάθμευση ή χρήση και η συγκέντρωση των προστίμων στο Πράσινο Ταμείο,

* το κλείσιμο των παράνομα λειτουργούντων χώρων αναψυχής, εργαστηρίων, συνεργείων, βιοτεχνιών και βιομηχανιών,

*η εφαρμογή του πράσινου κύματος του τραμ.

Δυστυχώς η υπουργός αρκείται στο να διαπιστώνει -πάλι- τα προβλήματα (ανάγκη υποκατάστασης του αυτοκινήτου από τη δημόσια συγκοινωνία, το ποδήλατο και το περπάτημα, κίνδυνο ερημοποίησης και οικιστικές πιέσεις στους ορεινούς όγκους, υποβάθμιση του περιαστικού και έλλειψη του αστικού πράσινου, μείωση της βιοποικιλότητας, ακύρωση του δημόσιου χαρακτήρα του παραλιακού μετώπου, φυγή των κατοίκων από το υποβαθμισμένο κέντρο), λες και βρίσκεται ακόμη στην αντιπολίτευση.

Οι στόχοι όμως και οι προτάσεις του Προγράμματος είναι σε αναντιστοιχία με αυτές τις διαπιστώσεις.

Αντί να μπαίνουν στόχοι η αύξηση του πράσινου, η αποκέντρωση, η ανάπτυξη των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, η προστασία της γεωργικής γης, ο περιορισμός της ρύπανσης (ατμοσφαιρικής, του εδάφους, των νερών, ηχορύπανσης) κ.λπ., θεωρείται, χωρίς καμία τεκμηρίωση, δεδομένη η περαιτέρω πληθυσμιακή και οικονομική ανάπτυξη της Αθήνας και η αναγκαιότητα «λίγων» επεκτάσεών της.

Ενώ το Ρυθμιστικό του 1985 στόχευε ήδη - σωστά- στην «Ανάσχεση της διόγκωσης των οικονομικών δραστηριοτήτων στην πρωτεύουσα με λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων για αναπροσανατολισμό των δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων στην περιφέρεια της χώρας κατά προτεραιότητα», ενώ φτάσαμε στην τερατούπολη των 4,5 εκατομμυρίων κατοίκων, επιμένουμε να θέλουμε να την …αναπτύξουμε !

Ετσι, με μια αυθαίρετη και λανθασμένη αφετηρία, γίνονται προτάσεις για τις οποίες δεν δίνονται οικονομικά, χρονικά ή περιβαλλοντικά στοιχεία. Με στόχο την «ανάπτυξη», προτείνεται η άλωση των λίγων ελεύθερων χώρων ή πάρκων που έχουν εναπομείνει, με χωροθέτηση ασύμβατων χρήσεων: επιχειρηματικών, οικονομικών, διοίκησης, αναψυχής και εκπαίδευσης.

Είναι προφανές ότι το πράσινο δεν είναι προτεραιότητα της υπουργού αφού, κατά σκανδαλώδη δήλωσή της («Ελευθεροτυπία», 5/6/2010), «Αυτό που σηματοδοτεί και αντιπροσωπεύει το πράσινο σε άλλες πόλεις, για την Αθήνα είναι η θάλασσά της. Ως ένα βαθμό, ο δημόσιος χώρος που χάνουμε από το πράσινο που δεν έχουμε, αντισταθμίζεται από το παράκτιο μέτωπο».

Το άλλοθι είναι πάντα η «οικονομική βιωσιμότητα» των χώρων πράσινου. Ομως είναι παγκοσμίως γνωστό ότι οι κοινόχρηστες και κοινωφελείς χρήσεις δεν είναι οικονομικά βιώσιμες αλλά αναγκαίες για την ποιότητα ζωής μας. Για αυτό πληρώνουμε φόρους: για εκπαίδευση, περίθαλψη, πρόνοια, πράσινο, δημόσιο χώρο, δημόσιες συγκοινωνίες. Γιατί οι υπουργοί μας εννοούν να το ξεχνούν;

Στα θετικά σημεία του Προγράμματος βρίσκουμε προτάσεις για λεωφορειολωρίδες, ποδηλατόδρομους και πεζοδρομήσεις - μερικές από αυτές εξαγγέλλονται εδώ και 20 και πλέον χρόνια-, καθώς και αναπλάσεις πλατειών και ενοποιήσεις οικοδομικών τετραγώνων με πεζοδρόμηση των ενδιάμεσων οδών. Δυστυχώς οι προτάσεις αυτές δεν συνοδεύονται από σχέδια, χρονοδιάγραμμα υλοποίησης, προϋπολογισμό ή Συγκοινωνιακές Μελέτες που να προάγουν την υλοποίησή τους. Ας μην ξεχνάμε ότι οι παρεμβάσεις στο οδικό δίκτυο απαιτούν τη συνεργασία του αρμόδιου υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων.

Πλήθος θεμάτων απουσιάζουν από το Πρόγραμμα: δεν προβλέπεται επέκταση του δικτύου Μετρό, ούτε η δημιουργία Μητροπολιτικού Φορέα για θέματα Αστικών Συγκοινωνιών, Κυκλοφορίας και Αστικού και Πολεοδομικού Σχεδιασμού. Καμία αναφορά στους αυτοκινητόδρομους του Υμηττού, τον Ελαιώνα (και το Mall), το Ελληνικό (πέρα από την ψευδή δήλωση για ιδιοκτησιακό πρόβλημα, ενώ όλος ο χώρος ανήκει στην Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου), τα ποτάμια, τα ρέματα, τα δάση, τη ρύπανση των υδροφόρων, την αγροτική παραγωγή της Αττικής. Οι δασικοί χάρτες ακόμη προβλέπονται !

«Με τα λόγια χτίζω ανώγια και κατώγια», λέει ο λαός μας. Αυτό είναι οι εξαγγελίες της κ. Μπιρμπίλη. Πάλι ωραία λόγια, χωρίς ουσιαστικές δεσμεύσεις, που αφήνουν πολλά θέματα σε ασάφεια. Κάτι σαν τις περσινές προεκλογικές εξαγγελίες της. Γιατί και πάλι για προεκλογικές εξαγγελίες πρόκειται, εν όψει των αυτοδιοικητικών εκλογών.”

Η υπερψήφιση του νομοσχεδίου, που φέρνει τις πιο μεγάλες αλλαγές που έγιναν στη Wall Street τα τελευταία 80 χρόνια, θεωρείται ως μεγάλη νίκη του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα.

Το νομοσχέδιο πήρε το δρόμο για τη Γερουσία, η οποία, όμως, ανέβαλε την ψηφοφορία για τα μέσα του μήνα, παρά την επιθυμία του Ομπάμα να ψηφιστεί ο νόμος μέχρι το τέλος της εβδομάδας. Ωστόσο, όλα δείχνουν ότι το νομοσχέδιο θα υπερψηφιστεί και από τη Γερουσία.

Ο Ομπάμα είχε δεσμευτεί να αναμορφώσει εκ βάθρων το τραπεζικό σύστημα, μετά την οικονομική κρίση του 2008. Αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου από τη Βουλή -με 237 ψήφους υπέρ και 192 κατά- εξέφρασε την ικανοποίησή του.

«Ήταν μια μεγάλη μάχη κατά των υπερασπιστών του status quo της Wall Street. Η σημερινή ψηφοφορία αποτελεί νίκη για κάθε Αμερικανό πολίτη που επηρεάστηκε από την απερισκεψία και την ανευθυνότητα, οι οποίες οδήγησαν στην απώλεια εκατομμυρίων θέσεων εργασίας και περιουσιών τρισεκατομμυρίων δολαρίων», ανέφερε ο πρόεδρος των Η.Π.Α. και συμπλήρωσε: «Ο νόμος θα καταστήσει το οικονομικό μας σύστημα πιο διαφανές. Οι περίπλοκες συναλλαγές που στο παρελθόν διέφευγαν τους ελέγχους, τώρα θα γίνονται υπό το φως της ημέρας».

«Ποτέ ξανά η απληστία της Wall Street δεν πρέπει να προκαλέσει τέτοια δεινά στη χώρα μας», δήλωσε ο Στένι Χόγιερ, αρχηγός της πλειοψηφίας στη Βουλή των Αντιπροσώπων, αμέσως μετά την ψηφοφορία.

Ο νόμος προβλέπει τη σύσταση ενός νέου ομοσπονδιακού γραφείου, που θα επιβλέπει τον καταναλωτικό δανεισμό και θα θέτει νέες ρυθμίσεις για τα περίπλοκα χρηματοπιστωτικά προϊόντα. Θα επιβάλει, επίσης, αυστηρότερο πλαίσιο για τις χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις και θα μειώσει τα κέρδη τους.

Οι νέες ρυθμίσεις που θα θεσπιστούν αναμένεται να οδηγήσουν σε σημαντική ενίσχυση των μηχανισμούς προστασίας του καταναλωτή, θα εξαναγκάσουν τις τράπεζες να μειώσουν τις ριψοκίνδυνες επενδυτικές δραστηριότητες και θα δημιουργήσουν μια νέα διαδικασία για την εκκαθάριση των προβληματικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.

-Στην νέα εποχή  της παγκοσμιοποίησης η ελληνική κυβέρνηση, το ελληνικό πολιτικό σύστημα, ο κάθε υπεύθυνος έλληνας πολίτης, οι παγκόσμιοι θεσμοί επιβάλλεται να ξαναμελετήσουν,τους φιλοσόφους και τους οικονομολόγους:τούς πάντες , προκειμένου να υπερασπίζουν ,διαρκώς, με πάθος το δημόσιο συμφέρον, το συμφέρον του κάθε ανθρώπου, όπου κι αν κατοικεί  πάνω στον πλανήτη ΓΗ.-

-Ο πρόεδρος Ομπάμα δείχνει να προσπαθεί ή αναγκάζεται, λόγω συνθηκών, να προσπαθήσει . Οι σύγχρονες εξελίξεις δείχνουν ότι ο κόσμος αλλάζει ή αναγκάζεται να αλλάξει.
-Η παγκόσμια αισχροκερδής γραφειοκρατία, σ΄όποιον τομέα κι αν δρα,αναγκάζεται πλέον ή να παρακολουθήσει δημιουργικά τις εξελίξεις (υπηρετώντας το δημόσιο συμφέρον), ή να εξαφανιστεί…

     Είναι μοιραίες οι οικονομικές κρίσεις; Γιατί δολοφονήθηκαν μεσούσης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και  μετά την επιδρομή της Τρόϊκας εις βάρος του ελληνικού λαού στο κέντρο της Αθήνας  οι τρεις εργαζόμενοι   στην Τράπεζα  Μαρφίν στις 5 Μαϊου, ημέρα της  απεργίας;

Γιατί γίνονται στη διάρκεια της ιστορικής εξέλιξης «μαλλιά κουβάρια»: η  δουλοκτησία και οι ελεύθεροι  με τους δούλους; η   φεουδαρχία και οι φεουδάρχες με τους δολοπάροικους; οι δημοκρατίες με τις δικτατορίες; ο  μαρξισμός με το φασισμό; ο φασισμός με το σοσιαλισμό; ο εθνικοσοσιαλισμός του Χίτλερ με τον   φασισμό του Μουσολίνι;  ή με τον …σιωνισμό; ο φιλελευθερισμός, ή ο νεοφιλελευθερισμός ο χριστιανισμός, ο ισλαμισμός, ο ιουδαϊσμός  μεταξύ τους ή με τους ατέλειωτους άλλους…ισμούς;
Μα για να χορτάσουμε όλοι οι άνθρωποι του Πλανήτη ψωμί, για να ζούμε. Και για να ζούμε πρέπει να υπάρχει κοινωνική συγκρότηση, ποικίλη ανά τους αιώνες και διαφορετική από τόπο σε τόπο, από χώρα σε χώρα από περιοχή σε περιοχή και από  ήπειρο σε ήπειρο.

  Η σύγχρονη παγκόσμια τεχνογνωσία και η πληροφορική έφερε τους λαούς πολύ κοντά, δίπλα δίπλα, σε απόσταση αναπνοής. Στη διάρκεια των αιώνων δοκιμάστηκαν πολλοί τρόποι παραγωγής, παράλληλα ανακαλύφθηκε η γραφή, τα γράμματα οι τέχνες, ο πολιτισμός και ο αντίποδας του: η βαρβαρότητα και η ανθρωποφαγία, η αρχαία και η σύγχρονη:
Η οποία είναι θυγατέρα της «οικονομίας της αγοράς», των Χρηματιστηρίων, των κεφαλαίων κάλυψης (hedge fund), των διάφορων παραγώγων  κι άλλων τέτοιων «τεχνητών»…ανακαλύψεων και εργαλείων  των γνωστών απατεώνων, κλεπτών, μαφιόζων  και δολοφόνων αισχροκερδών κερδοσκόπων:
-που η δυσλειτουργία της παγκόσμιας «οικονομίας της αγοράς» υπό τα όμματα των παγκόσμιων θεσμών, εθνικών και διεθνών, τους αφήνει ασύδοτους κάθε φορά, χιλιετίες τώρα, τηρουμένων  πάντοτε των χρονικών και τοπικών διαφορών και  αναλογιών.

΄Ετσι ώστε να μην έχει, εν τέλει, να κάνει η ανθρωπότητα με την «οικονομία ή οικονομίες της αγοράς» αλλά με  την «κοινωνία ή τις κοινωνίες της αγοράς».
Με άλλα λόγια: η ανθρωπότητα δεν βρήκε τίποτα καλύτερο μέχρι σήμερα για να παράγει πλούτο και να καταπολεμήσει ή να εξαλείψει την φτώχεια  παρά την οικονομία της αγοράς.

 Η αγορά υφίσταται για κάθε τι που είναι για πούλημα, δηλαδή μόνο για τα εμπορεύματα, αλλά και για κάθε τι που…εμπορευματοποιείται, για να καταλήξουμε στο ότι τα «πάντα πωλούνται». Για να ορθωθεί γιγάντια η αντίρρηση , συλλογική και ατομική:

Καλοί μας…κερδοσκόποι μην βάζετε στοιχήματα, χρησιμοποιώντας το «αισχροκερδές σύστημα διακυβέρνησης»,  η Ελλάδα δεν πουλιέται, καμιά χώρα δεν πρέπει να πουλιέται… Πουλιέται η συνείδηση; Η πατρίδα; η δημοκρατία; η Δικαιοσύνη; η ζωή;  η υγεία; η ελευθερία; η αξιοπρέπεια; η Παιδεία; η αγάπη; η ελπίδα; τα παιδιά μας; οι φίλοι μας; η χαρά; η αλληλεγγύη; η ισότητα, το έθνος; το ήθος, η Νέμεσις; Το Σύνταγμα, ο Νόμος, οι ιδέες, τα οράματα και οι ελπίδες;

Ναι μας λένε, ανά τους αιώνες, οι αισχροκερδείς  κερδοσκόποι όλα αυτά πωλούνται, γιατί το επιβάλει (δογματικά) Η ΑΓΟΡΑ, διότι οι χρηματοοικονομικές αγορές, το χρηματοοικονομικό σύστημα, τείνουν προς την ισορροπία.Τείνουν προς την τελειότητα!

 Και επομένως οι αγορές πρέπει να είναι απολύτως ανεξέλεγκτες (laissez-faire), έτσι ώστε να  είναι…απολύτως ελεύθερα (σήμερα)  τα τρία χέρια της Τρόϊκας  να εισέρχονται…νόμιμα στις άδειες τσέπες των  άνεργων, των φτωχών, των συνταξιούχων  για να διαπιστώσουν ότι αφού «κλέψαμε τα λεπτά των ασφαλιστικών ταμείων τους»  δια των δομημένων ομολόγων, δια των διάφορων κόλπων μέσω των χρηματιστηρίων και των Τραπεζών, οι τσέπες χάριν της τελειότητα της αγοράς δεν θα έπρεπε να είναι άδειες! ΄Αρα αυτοί,οι φτωχοί φταίνε.  Και ξαφνικά οι κλέφτες  βάζουν τις φωνές:

-αφού οι αγορές λειτουργούν τέλεια και για να συνεχιστεί αυτή η…τελειότητα θα σας κόψουμε τα επιδόματα, θα μειώσουμε τους  μισθούς  και τις συντάξεις, θα σας «κόψουμε» ως και τον αέρα που αναπνέετε, θα δολοφονηθούν και μερικοί  αν τολμήσουν και κατέβουν στους δρόμους, για παραδειγματισμό και ΔΙΑΡΚΗ ΤΡΟΜΟ, γιατί τολμήσατε και αμφισβητήσετε την τελειότητά μας!

Με τέτοια «λογική» στα πλαίσια της οικονομίας της αγοράς, διατυπώνονται θεωρίες, και ξεφυτρώνουν διάφοροι… ισμοί  και ισχυρισμοί, ότι φταίει  ο Μάρξ, ο Πλάτωνας, ο Σωκράτης ή ο Κομφούκιος, ο Μωάμεθ ή ο Μέγας Αλέξανδος, οι Ταλιμπάν (τα ναρκωτικά ή τα πετρέλαια)  και ο Μπους, ο Ομπάμα ή ο Λούλα, Ο Τσάβες ή ο Λένιν, ο Στάλιν ή ο Χίτλερ, ο Κάντ ή ο Σπινόζα…Και να οι σύγχρονες κούφιες τηλε-ή ραδιοφωνο- ή ηλεκτρονικο-θεωρητικολογίες (συνήθως με το αζημίωτο) προς πλύση εγκεφάλου και δυναμική ροή του κεφαλαίου, που εισβάλλει παντού  αναπαράγοντας  την… τελειότητα: την οικονομία της αγοράς και την…τελειότητα του παρασιτισμού,  της κερδοσκοπίας και των δολοφονιών! Με πλουσιότερους τους πλούσιους και… δολοφονημένους τους φτωχούς.

Περίπου έτσι οι λαοί πάνε από εξέγερση σε εξέγερση από επανάσταση σε επανάσταση και από το ένα λουτρό αίματος στο άλλο.

Δεν είναι όμως μοιραία αυτή η διαδικασία…αν λειτουργούν οι (παγκόσμιοι και οι εγχώριοι) θεσμοί. Και στην Ελλάδα (και διεθνώς) πρέπει να κάνουμε όλοι το παν προκειμένου να λειτουργήσουν οι θεσμοί και θα λειτουργήσουν γιατί αν όχι, θα επαναληφθούν κατά παρόμοιο τρόπο τα γεγονότα και οι κρίσεις, οι συγκρούσεις και οι εξεγέρσεις που οδήγησαν στο λουτρό αίματος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, και εν συνεχεία στον Ψυχρό Πόλεμο και στον ανταγωνισμό των εξοπλισμών, που οδηγούσε (όπως και τώρα η παγκόσμια κρίση) στην καταστροφή του ανθρώπινου γένους, όπως εκτίθενται, σε ένα μέρος, του βιβλίου του Θανάση Τσιώκου- Πλαπούτα «Ο Θεός αυτοκτόνησε» (2001):

                                             { “Πώς γεννήθηκε ο Ναζισμός

  “Ο Χίτλερ ξεπετάχτηκε μέσα από τις κοινωνικές αντιθέσεις του καιρού του. Και άδραξε την ευκαιρία.Τον γέννησε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος. H μονομανία  του ήταν,  ότι τα πάντα μπορούν να κατακτηθούν με χρήση ανελέητης δικτατορικής βίας. Με τη δύναμη της θέλησης ενός εκλεκτού όντος. ΄Οπως θεωρούσε τον εαυτό του. Εκλεκτός αυτός, εκλεκτή και  η Αρία φυλή, η καθαρή γερμανική ράτσα. Προορισμένη με αρχηγό αυτόν να κατακτήσει τον κόσμο.

 Ο γερμανικός λαός ήταν στο προσκήνιο αγωνιζόμενος με όλα τα μέσα, και με την επανάσταση, να κατακτήσει την εξουσία.Οι Μπολσεβίκοι  ήδη είχαν κάνει την επανάστασή τους το 1917 στη Ρωσία. Και το παράδειγμά τους ήταν πολύ επικίνδυνο   για τον καπιταλισμό.

Να το μιμηθούν οι εργαζόμενοι και άλλων χωρών. Και να επιβάλουν τη δική τους εξουσία. Δεν ήταν η πρώτη φορά που η Ευρώπη, η μητέρα του  νεότερου παγκόσμιου πολιτισμού, γνώριζε επαναστάσεις, συγκρούσεις, παγκόσμιους πολέμους. Μέσα από αλλεπάλληλους  πολέμους συγκροτήθηκε σε κράτη.

 Η Γερμανική αυτοκρατορία  είχε βγει ηττημένη και ταπεινωμένη από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο  με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών της 28ης  Ιουνίου 1919. Οι όροι της Συνθήκης αυτής έπλητταν σκληρά την οικονομική και στρατιωτική δύναμη της Γερμανικής αυτοκρατορίας. Που απώλεσε και όλες τις αποικιακές κτήσεις της. Οι τρομερές γερμανικές στρατιές που είχαν κρατήσει στον πόλεμο τη μισή Ευρώπη κάτω από την κυριαρχία τους αναγκάστηκαν  να ζητήσουν ανακωχή.

Το αυτοκρατορικό γερμανικό καθεστώς που για τέσσερα χρόνια έκανε τα Ευρωπαϊκά έθνη να τρέμουν  κατέρρευσε ταπεινωμένο. Το ύψος της καταβολής  των πολεμικών αποζημιώσεων   και επανορθώσεων που ορίστηκε από  Γαλλία, Αγγλία  και λοιπούς συμμάχους  ήταν τεράστιο.

Προκειμένου να εισπραχθεί  το ένα δέκατο του ποσού που είχε ζητηθεί αρχικά μια διασυμμαχική επιτροπή επέβλεπε για πολλά χρόνια τα οικονομικά της ηττημένης Γερμανίας.

                     Η «τέλεια αγορά» οδηγεί στον όλεθρο και την καταστροφή.

Η  Γερμανική κυβέρνηση που υπέγραψε τη συνθήκη των Βερσαλλιών και που  την συγκροτούσαν  κυρίως  αριστεροί σοσιαλιστές και σοσιαλδημοκράτες  στράφηκε  κατά των Γερμανών  εργαζομένων.
Τον Ιανουάριο του 1919 στο Βερολίνο κατέπνιξε  επανάσταση. Τη λεγόμενη   «επανάσταση των σπαρτακιστών». Οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες, ιδρυτές της «Ομάδας των Σπαρτακιστών»   Ρόζα Λούξεμπουργκ και Κάρλ Λίμπκνεχτ συνελλήφθησαν και δολοφονήθηκαν. Ανοίγει ο δρόμος για τους κάθε είδους  εθνικιστές και για τον Χίτλερ. Με τη χρηματοδότηση των πλουσίων.

Ο Χίτλερ κατά πάσα πιθανότητα εβραϊκής καταγωγής τα βάζει με τους κομμουνιστές και τους Εβραίους με πρωτοφανές πάθος. Γεννημένος  στην Αυστρία το 1889 στα σύνορά της με την Γερμανία, στο Μπραουνάου αμ-Ιν. ΄Οταν μεγαλώνει πάει στη Βιέννη. Τραυματίζεται στο γαλλικό μέτωτο το 1916. Προσχωρεί σε μια μικρή πολιτική ομάδα της άκρας δεξιάς το 1919. Από την οποία προέκυψε το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα. Οργανώνει μια εξέγερση το 1923 στο Μόναχο. Συλλαμβάνεται και δικάζεται για εσχάτη προδοσία.

  -Με την καταδίκη του αρχίζει η άνοδός του. Μπαίνει στη φυλακή και εκτίει δεκατρείς μήνες από την πενταετή ποινή του. ΄Οπου με τη βοήθεια του Ρούντολφ ΄Ες γράφει τον «Αγώνα μου». Βιβλίο το οποίο  είναι ένα  παραλήρημα μίσους κατά των Εβραίων και των κομμουνιστών. Μα και ένα  προπαγανδιστικό αριστούργημα.

Ο Χίτλερ ένας αντιδιαλεκτικός…διαλεκτικός. Μονομανής. Μικροαστικής καταγωγής. Γιος υπαλλήλου. Συγκλονίζεται κυριολεκτικά από την κατάσταση της Γερμανίας μετά την συνθήκη των Βερσαλλιών. Τις ανησυχίες του, τις φιλοδοξίες του, τις προλήψεις, το μυστικισμό του, τα πλέγματά του, όλα δηλαδή τα μειονεκτήματα ακόμη και τη  μειονεκτική θέση της ταπεινωμένης  Γερμανίας   προσπαθεί  με τον «Αγώνα μου» να  τα μετατρέψει στο αντίθετό τους: Σε πλεονεκτήματα.

Πώς; Με το ψέμα. Την προβοκάτσια. Την παραχάραξη. Και την αυθαιρεσία. Κήρυκας της δύναμης της θέλησης. Και της άσκησης βίας. Εχθρός της δημοκρατίας και του Κοινοβουλίου. Λέει μεταξύ άλλων στο από χίλιες σελίδες βιβλίο του:

 «΄Οποιος θέλει να πάρει με το μέρος του τη  μάζα πρέπει να βρει το κλειδί που ανοίγει την πόρτα της καρδιάς της. Εδώ η αντικειμενικότητα θεωρείται αδυναμία ενώ δύναμη είναι μόνο η θέληση». 

 «Σε όλες τις εποχές ο λαός θεωρεί τον ατέλειωτο αγώνα των αντιπάλων του σαν απόδειξη για το δικό του δίκιο.

    Γι΄αυτόν το να διστάσεις να καταστρέψεις αυτούς τους αντιπάλους είναι σαν να αμφιβάλλεις για το δίκιο του. Είναι το ίδιο σαν να του αρνείσαι την ύπαρξη. Η μάζα δεν παραδέχεται παρά τη νίκη του πιο δυνατού. Και την εκμηδένιση  του αδύνατου. ΄Η τουλάχιστον την χωρίς όρους παράδοσή του».

 Και πού υπάρχει η δύναμη; Στη Γερμανική  Ράτσα. ΄Ετσι απλά και αυθαίρετα. Χωρίς  κάποια τεκμηρίωση:

 «Μέσα στο αίμα μόνο, ενυπάρχει η δύναμη ή η αδυναμία του ανθρώπου. Οι λαοί που αρνούνται να διαφυλάξουν  την αγνότητα της ράτσας τους αρνούνται συγχρόνως στον ίδιο τον εαυτό τους την ικανότητα να αντιδράσει. Και να σταθεί ενωμένος σε κάθε εκδήλωση».

 «Το γερμανικό έθνος δεν θα μπορέσει  ποτέ πια να αναγεννηθεί, αν δεν αντιμετωπίσει αποφασιστικά το φυλετικό πρόβλημα και σαν επακόλουθο το πρόβλημα των Εβραίων…Το ρατσικό πρόβλημα δεν είναι μόνο το κλειδί της ιστορίας του κόσμου. Αλλά και το κλειδί του ανθρώπινου πολιτισμού».

 «Δεν χρειάζονται στην υπηρεσία του κινήματός μας παρά διανοούμενοι. Που είναι σε θέση να καταλάβουν πολύ καλά ότι η αποστολή μας και ο σκοπός μας θα κριθούν μονάχα από την δραστηριότητα της προπαγάνδας. Κι από τις επιτυχίες της. Κι όχι από την εντύπωση που θα μπορούσε να κάνει. Η προπαγάνδα δεν γίνηκε για να συζητήσει την εθνικιστική νοοτροπία και κατασκευή των ατόμων. Που την έχουν κιόλας. Αλλά για να φέρει προς το μέρος μας τους εχθρούς του γερμανικού λαού. Να τους κερδίσει. Και να τους δείξει τις πεποιθήσεις μας. Αν βέβαια τα αίματά μας ταιριάζουν»!

Kαι πάνω απ΄όλους στο εθνικιστικό κίνημα είναι ο Φίρερ. Ο αρχηγός:

 «Είναι απόλυτος άρχων.΄Ολες οι εντολές είναι κάτω από την δικαιοδοσία του.  Δεν εξαρτάται από κανένα. ΄Εχει την απόλυτη ευθύνη. Αλλά την σηκώνει ολόκληρη πάνω στους ώμους του». Διότι «η πρόοδος κι ο πολιτισμός της ανθρωπότητας δεν είναι καρπός κι αποτέλεσμα της πλειοψηφίας αλλ΄εξαρτώνται μοναδικά  απ΄το πνεύμα και την ενεργητικότητα της προσωπικότητας».

 Και διότι: «Η καλύτερη οργάνωση   δεν είναι εκείνη που παρεμβάλλει ανάμεσα στον αρχηγό ενός κινήματος και στους οπαδούς του ένα μεγαλόπρεπο σύστημα διαμέσων. Είναι αυτή που δημιουργεί όσο γίνεται λιγώτερους διάμεσους. Γιατί οργανώνω σημαίνει τοποθετώ σ΄ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων μιάν απόλυτη κι ορισμένη ιδέα. Που πάντα είναι γέννημα της σκέψης ενός ανθρώπου. Και εξασφαλίζω κατόπιν τον μετασχηματισμό αυτής της ιδέας σε πραγματικότητα».

                                             Φανατισμός και Μισαλλοδοξία

«Το μέλλον ενός κινήματος καθορίζεται από το βαθμό του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας  που θάχουν οι οπαδοί του πιστεύοντας και θεωρώντας το σαν το μοναδικό δίκαιο κίνημα και πολύ ανώτερο από τις άλλες οργανώσεις του είδους του»!

Ο παθιασμένος Χίτλερ λάτρης της δύναμης μαθητεύει στο μαρξισμό  και στην πείρα  του εργατικού κινήματος  ή βγάζει τα συμπεράσματα που θέλει εκείνος. Αξιολογεί την προπαγάνδα του  και θέλει να την μιμηθεί. Για εκ διαμέτρου αντίθετους σκοπούς. Γράφει στον «Αγώνα μου»:

 «Αυτό που έκανε τον μαρξισμό νάχει καταπληκτική επίδραση στις λαϊκές μάζες δεν είναι διόλου το διανοουμενίστικο έργο, τα γραπτά και τ΄αποκυήματα της εβραϊκής διανόησης. Είναι μονάχα το ανίκητο κύμα της προφορικής προπαγάνδας. Που συνεπήρε τα τελευταία χρόνια τις εργατικές μάζες. Ο μαρξισμός μπόρεσε να κερδίσει τα εκατομμύρια των εργατών  όχι βέβαια με τα γραπτά των πατέρων της μαρξιστικής εκκλησίας. Μα με την ακαταπόνητη κι αληθινά έξυπνη προπαγάνδα που ασκείται από χιλιάδες ακούραστους ανθρώπους. Που κλιμακώνονται απ΄τον μεγάλο απόστολο του μίσους ως τον ασήμαντο συνδικαλιστή…Σφυροκοπούν στ΄ανθρώπινα μυαλά τις ιδέες τους. Μ΄αυτό τον τρόπο μπόρεσαν ν΄αποκτήσουν τεράστια πείρα. Για το υλικό πούχαν απέναντί τους. Κι έπρεπε να το πλάσουν.

  »Κι αυτή η πείρα θα τους βοηθήσει αργότερα, θα τους δώσει τα μέσα και τα όπλα για να καταλάβουν εξ εφόδου την κοινή γνώμη. Μετά είναι και εκείνες οι γιγάντιες συγκεντρώσεις που χαράζουν μέσα στο μυαλό των ανθρωπάκηδων πως έστω και αν είναι ταπεινά σκουλήκια, μπορούν μολοντούτο ν΄αποτελέσουν τα μέλη του σώματος κάποιου δράκοντα.  Που η καυτή του ανάσα θα κάψει μια μέρα τον αστικό κόσμο που απεχθάνονται. Και πως η δικτατορία του προλεταριάτου θα γιορτάσει μια μέρα την τελική της νίκη».

 ΄Ενστικτο, φόβος, διαίσθηση,  στρεβλή ενόραση τον καθοδηγούν. Να αντιτάξει κατά του εργατικού κινήματος, κατά της πραγματικής επανάστασης τον πραγματικό δράκοντα της αντεπανάστασης. Κι αφού τον ανδρώσει  με τον φανατισμό και τη μισαλλοδοξία  τον εξαπολύει εναντίον όλης της ανθρωπότητας. Για να θριαμβεύσει η δύναμη της θέλησης και η θέληση της δύναμης της Αρίας Φυλής και του ενός Φίρερ  και του φασισμού: «Της ανοιχτής τρομοκρατικής δικτατορίας  των πιο αντιδραστικών, εθνικιστικών, ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου».

 Και το χρηματιστικό κεφάλαιο σπεύδει να επενδύσει πάνω του. Τον χρηματοδοτεί.  Τον ενισχύει με όλα τα μέσα. Κι αφού ο Χίτλερ θέσει τα πάντα υπό τον έλεγχό του θα πληρώσει αργότερα ακριβά τις συνέπειες των πράξεων του Φίρερ και το χρηματιστικό κεφάλαιο. Προς το παρόν (δεκαετία του 1920)   ο Φίρερ διατυπώνει τις σκέψεις του νοσηρού  πάθους του  και την παθιασμένη  νοσηρή σκέψη του  στον «Αγώνα μου». Αφού τα βάζει με  το κοινοβουλευτικό σύστημα παρακολουθώντας επί δύο χρόνια, νεαρός τότε,   τις συνεδριάσεις του Κοινοβουλίου της Βιέννης και το θεωρεί υπεύθυνο για όλα τα κακά  γράφει:

«Η δύναμη που έβαλε σε κίνηση τις μεγάλες χιονοστιβάδες της ιστορίας στον πολιτικό ή τον θρησκευτικό τομέα, υπήρξε μόνο στους αιώνες των αιώνων, η μαγική δύναμη του Λόγου. Η μεγάλη μάζα του λαού υποτάσσεται πάντα στη δύναμη του λόγου. Κι όλα τα μεγάλα κινήματα υπήρξαν  πάντα λαϊκά. Ηφαιστειώδεις εκρήξεις ανθρωπίνων παθών. Και ψυχικών καταστάσεων. Που επαναστάτησαν ή χάρη στη σκληρή θέα της εξαθλίωσης ή χάρη στα βέλη του λόγου. Που ακονίστηκαν πάνω στα στήθη του λαού. Και ποτέ από τις ζεστές λεμονάδες των αισθητικών φιλολόγων. Και των ηρώων του σαλονιού.

  »Μόνο μια τρικυμία φλογισμένου πάθους μπορεί ν΄αλλάξει το πεπρωμένο του λαού. Αλλά  ο μοναδικός που μπορεί να εκφράσει το τέτοιο πάθος είναι αυτός που το φέρνει μέσα του…Αυτός που δεν γνώρισε ποτέ το πάθος, αυτός που το στόμα του είναι κλειστό, αυτός δεν θα γίνει ποτέ ο εκλεκτός του Θεού. Για να εκφράσει τη θέλησή του».

Ο Χίτλερ ούτε λίγο ούτε πολύ,  θεωρεί τον εαυτό του «εκλεκτό του θεού». Και αφού ο θεός είναι ικανός για τα πάντα, ικανός είναι και ο «εκλεκτός του»: ο Φίρερ. Ικανός και αδίστακτος. Σατανικός προπαγανδιστής, ταλαντούχος ρήτορας,   μέγας  κυριολεκτικά σκοταδιστής. Γράφει για τις συγκεντρώσεις και για  την ώρα και τον τόπο που αυτές  πρέπει να γίνονται:

                                                Η ώρα της μύησης

 «Το πρωϊ και ολόκληρη  την ημέρα οι δυνάμεις της ανθρώπινης θέλησης αντιστέ-κονται με την πιο μεγάλη ενεργητικότητα  στις προσπάθειες να τους επιβάλλουν μια θέληση ξένη, μια γνώμη άγνωστη. ΄Ομως το βράδυ υποκύπτουν πιο εύκολα στην κατακτητική δύναμη μιάς θέλησης ισχυρότερης. Γιατί στην πραγματικότητα κάθε τέτοια συγκέντρωση είναι και μια πάλη ανάμεσα σε δυo αντίθετες δυνάμεις. Το ισχυρό  ρητορικό ταλέντρο της αποστολικής κατακτητικής φύσης, θα πετύχει ευκολώτερα να εμφυσήσει μια καινούργια αντίληψη σε ανθρώπους που κιόλας  έχουν  υποστεί, από φυσικού τους, μια χαλάρωση της αντιστασιακής τους ικανότητας, πολύ περισσότερο παρά όταν θάχουν πλήρη επίγνωση της πνευματικής τους διαύγειας και της θέλησής τους. Το ίδιο αποτέλεσμα επιτυγχάνεται μέσα στο πολύχρωμο μισοσκόταδο, το γεμάτο μυστήριο, της καθολικής εκκλησίας με τα κεριά, τους λιβανωτούς, τα θυμιάματα  κλπ. Στη διάρκεια αυτής της μάχης του ρήτορα με τους αντιπάλους του που θέλει να κατακτήσει, θα λάμψει λίγο, λίγο η θαυμαστή γνώση των ψυχολογικών συνθηκών που απαρτίζουν την προπαγάνδα. Πράγμα που λείπει σχεδόν ολοκληρω-τικά από τον συγγραφέα…

  »Καμιά απ΄τις μεγάλες επαναστάσεις της ιστορίας δεν οφείλεται στο γραπτό λόγο. Τα κείμενα συνόδεψαν μονάχα τις επαναστάσεις. Δεν πιστεύω να υπάρχει κανείς που να νομίζει πως η Γαλλική Επανάσταση θάχε ποτέ πραγματοποιηθεί με τις φιλοσοφικές θεωρίες. Αν δεν είχε βρεί έναν ολόκληρο στρατό από ένθερμους αγωνιστές. Που τους υποκινούσαν δημαγωγοί ανώτερης ποιότητας, ξύπνησαν τα πάθη του λαού που υπόφερε ώσπου ξέσπασε η τρομερή εκείνη ηφαιστειακή έκρηξη που ξάπλωσε τον τρόμο σ΄όλη την Ευρώπη». 

Και πάλι μαθαίνει από τον εφιάλτη του: «Η πιο μεγάλη επαναστατική παραφορά του καιρού μας, η μπολσεβίκικη επανάσταση στη Ρωσία δεν γίνηκε βέβαια με τα γραφτά του Λένιν. Αλλά από την όλο μίσος ρητορική δεινότητα αναρίθμητων  αποστόλων, μικρών ή μεγάλων, της προφορικής προπαγάνδας. Αυτός ο λαός που δεν ήξερε ανάγνωση και γραφή, δεν μπορούσε στ΄αλήθεια να ξυπνήσει επαναστατικά διαβάζοντας τον Κάρλ Μάρξ. Κι όμως τόκαμε γιατί χιλιάδες αγωνιστές, όλοι στ΄αλήθεια προσηλωμένοι στον ίδιο σκοπό, του υποσχέθηκαν τ΄αγαθά τ΄ουρανού».

Αντιγράφει. Ερμηνεύει. Παρερμηνεύει. Και αργότερα θα διαστρέψει. Θα χρησιμοποιήσει την προβοκάτσια και το ψεύδος. Το  κόμμα του  το εθνικοσοσιαλιστικό θα μπεί στο Κοινοβούλιο για να το καταργήσει. Θα κάψει το Ράιχσταγ. Σαν άλλος Νέρων. Για να αποδώσει την προβοκατόρικη  ενέργεια στους κομμουνιστές (1933). Θα δημιουργήσει τα τάγματα εφόδου. Θα κάνει τις γνωστές αιματηρές εκκαθαρίσεις σφάζοντας κυριολεκτικά τους αντιπάλους του στο Κόμμα το 1934. Και πριν απ΄αυτές, θα επιμεληθεί προσωπικά  την φιλοτέχνηση του εμβλήματος του κόμματός του γιατί:

                                      Ο  Μαύρος Αγκυλωτός Σταυρός

«Αυτός που έχει ανακατευτεί με τα μεγάλα πλήθη, ξέρει καλά πως κάτι ασήμαντες φαινομενικά λεπτομέρειες, είναι στην πραγματικότητα πολύ σοβαρές. Ένα εντυπωσιακό έμβλημα μπορεί, σε εκατοντάδες χιλιάδες περιπτώσεις, να ξυπνήσει το πρώτο ενδιαφέρον σχετικά με ένα νέο κίνημα… Εγώ ο ίδιος ύστερα από αναρίθμητες δοκιμές κατέληξα σε ένα οριστικό σχήμα: άσπρος κύκλος μέσα σε φόντο κόκκινο. Κι ένας μαύρος αγκυλωτός σταυρός στη μέση του κύκλου.

   »Πολλές προσπάθειες χρειάστηκαν ακόμη για να καταλήξουμε οριστικά για το μέγεθος που θα έχει η σημαία ή ο άσπρος κύκλος καθώς και για το πάχος του αγκυλωτού σταυρού. Και το πράγμα έμεινε έτσι. Με το ίδιο πνεύμα, παραγγείλαμε αμέσως περιβραχιόνια για τους άντρες της υπηρεσίας τάξης μέσα στις αίθουσες συγκεντρώσεων: μια κόκκινη κορδέλα και πάνω της φιγουράριζε ο άσπρος κύκλος με τον μαύρο αγκυλωτό σταυρό.

 »Το έμβλημα του κόμματός μας χαράχτηκε στις ίδιες γραμμές. Στα τέλη του καλοκαιριού του 1920, η καινούργια σημαία μας παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο κοινό. Ταίριαζε απόλυτα στο νεαρό μας κίνημα.΄Ηταν νέα και καινούργια όπως κι εκείνο. Κανείς δεν την είχε ακόμη δει και υψώθηκε σαν δάδα αναμμένη. Νιώσαμε και εμείς οι ίδιοι μια χαρά παιδιάστικη να μας πλημμυρίζει όταν μια  πιστή συντρόφισσα του κόμματός μας έφτιαξε την πρώτη σημαία μας και μας την παράδωσε.

  »Λίγους μήνες αργότερα  είχαμε περίπου μισή δωδεκάδα σημαίες. Ενώ  τα περιβραχιόνια με το καινούργιο σύμβολο στα μπράτσα των ανδρών μας αύξαιναν διαρκώς.΄Ηταν στ΄αλήθεια ένα σύμβολο!

     ΄Οχι μόνο επειδή τα μοναδικά του χρώματα, που όλοι τα αγαπούσαμε ολόψυχα και που άλλοτε είχαν προσδώσει τόσες τιμές στον γερμανικό λαό, μαρτυρούσαν τον σεβασμό μας στο παρελθόν, αλλά και γιατί ήταν α-κόμη η πιο σωστή, η πιο πετυχημένη απεικόνιση των προθέσεων του κινήματός μας.

 »Σαν εθνικοσοσιαλιστές βλέπαμε την σημαία μας νάναι η προσωποποίηση του προγράμματός μας. Το κόκκινο συμβόλιζε την κοινωνική τοποθέτησή μας. Το άσπρο την εθνικιστική μας ιδέα. Ο αγκυλωτός τον αγώνα για τον θρίαμβο των Αρίων. Κι ακόμη την συμβολοποίηση της θεωρίας. Μιας θεωρίας  που ήταν και θάμενε για πάντα αντισημιτική»!

  Σε άλλο σημείο γράφει για το κόκκινο χρώμα που χρησιμοποιούσαν οι εθνικοσοσιαλιστές του στις συγκεντρώσεις τους: «Διαλέξαμε το κόκκινο χρώμα ύστερα από ώριμη  και αυστηρή σκέψη. Το κάναμε βασικά για να ερεθίσουμε τους αριστερούς. Για να προκαλέσουμε την αγανάκτησή τους. Και να τους φέρουμε στις συγκεντρώσεις μας. Σκοπός μας ήταν να τους σαμποτάρουμε. Γιατί αυτός ήταν ο μοναδικός τρόπος να τους κάνουμε να μας προσέξουν…

  »Οι τακτοποιημένοι  αστοί μείνανε κατάπληκτοι όταν χρησιμοποιήσαμε το κόκκινο των μπολσεβίκων…Οι Γερμανοί εθνικιστές άρχισαν τότε να διαδίδουν ότι είμαστε στο βάθος μια απόχρωση μαρξιστική  και κρυπτοκομμουνιστές. Γιατί τούτοι  οι ξεροκέφαλοι δεν μπόρεσαν ως σήμερα να καταλάβουν την διαφορά ανάμεσα στον αληθινό σοσιαλισμό και στον μαρξισμό»!

Δίνει εξηγήσεις στους Γερμανούς εθνικιστές. Οι εθνικοσοσιαλιστές του Χίτλερ ήσαν δήθεν οι πραγματικοί σοσιαλιστές που η νέα  σημαία τους «υψώθηκε σαν δάδα αναμένη».΄Οχι βέβαια για να φωτίσει τον κόσμο με τα ιδανικά του σοσιαλισμού. Αλλά για να κάψει:  Σοσιαλιστές. Κομμουνιστές. Εβραίους. Δημοκράτες. Τον κόσμο όλο.

 Και αυτοί οι εθνικοσοσιαλιστές του Χίτλερ που με τη νέα σημαία «ενιωσαν χαρά παιδιάστικη  να τους πλημμυρίζει», έτσι «παιδιάστικα» κατάργησαν με τη βία το Κοινοβούλιο. «Παιδιάστικα» έστησαν: Κρεματόρια. Φούρνους. Θαλάμους αερίων. Για  να κρεμάνε. Και να  καίνε τους μη  «καθαρούς». Και  τους μη Αρίους: ΄Εβραίους. Κομμουνιστές. Και σιγά σιγά τους πάντες.

                                  Ο  Σκοπός της Προπαγάνδας και το Μεγάλο Ψέμα

«Παιδιάστικα» όλα, γιατί: «Σκοπός της προπαγάνδας δεν είναι να ζυγίζει και να λογαριάζει τα δικαιώματα των διαφόρων ανθρώπων. Αλλά αποκλειστικά  να τονίζει μόνο το δικαίωμα που ξεκίνησε να υποστηρίξει. Καθήκον της δεν είναι να κάνει αντικειμενική μελέτη της αλήθειας, στο ποσοστό που ευνοεί τον εχθρό,  κι έπειτα  να την παρουσιάζει στις μάζες με ακαδημαϊκή αμεροληψία. Καθήκον της είναι να εξυπηρετεί τα δικά μας δικαιώματα. Πάντα και ακλόνητα…

  »Η δεκτικότητα των μαζών είναι πολύ περιορισμένη. Η εξυπνάδα τους είναι μικρή. Η δύναμή τους όμως να ξεχνούν είναι τεράστια. Κάθε αποτελεσματική προπαγάνδα  πρέπει να περιορίζεται σε πολύ λίγα σημεία. Και πρέπει να σφυροκοπάει αυτά τα συνθήματα  μέχρις οτου και το τελευταίο μέλος του κοινού να καταλάβει εκείνο που θέλετε να καταλάβει από το σύνθημά σας. Μόλις θυσιάσετε το σύνθημά σας και  προσπαθήσετε να γίνετε πολύπλευρος, η αποτελεσματικότητα θα εξαφανιστεί. Γιατί το κοινό δεν μπορεί ούτε να χωνέψει, ούτε να διατηρήσει το υλικό που του προσφέρετε».

   «Το μέγεθος της ψευτιάς είναι ένας παράγοντας για να γίνει πιστευτή. Με την πρωτόγονη αφέλεια των μαζών  ένα μεγάλο ψέμα είναι πιο αποτελεσματικό από ένα μικρό, γιατί λένε συχνά ψέματα  για μικροπράγματα, θα ντρέπονταν όμως να πουν ένα πολύ μεγάλο ψέμα.

 Γιαυτό δεν θα συμβεί ποτέ η μεγάλη μάζα να υποπτευθεί ένα τόσο μεγάλο ψέμα. Και η μάζα θα σταθεί τέλεια ανίκανη να πιστέψει πως θα μπορούσε να έχει κανείς την σατανική ξετσιπωσιά  να διαστρέψει την αλήθεια σε τέτοια έκταση»!

 Ένα μεγάλο ψέμα λοιπόν. Και «συγκέντρωση των εχθρών στην ίδια κατηγορία»: «Γενικά η τέχνη του αληθινού πολιτικού αρχηγού  όλων των εποχών συνίσταται προ πάντων στο να συγκεντρώνει την προσοχή του λαού  σε ένα και μοναδικό αντίπαλο και να μην αφήνει τις δυνάμεις του να διασκορπισθούν. ΄Οσο πιο μεγάλη  και πιο ισχυρή είναι η διαβεβαίωση για το αντικείμενο του αγώνα του λαού, τόσο πιο σίγουρη είναι η δύναμη της σύγκρουσης και η μαγνητική επίδραση ενός κινήματος επάνω στο λαό. ΄Οσο πιο συγκεντρωμένη η δύναμη, τόσο πιο δυνατό το κτύπημα.

  »Η τέχνη να άρχεις πάνω στο λαό είναι κυρίως η συγκέντρωση των εχθρών στην ίδια κατηγορία… Μόλις η μάζα έχει να πολεμήσει  πολλούς εχθρούς, θέτει στον εαυτό της το ερώτημα: είναι δυνατόν όλοι οι άλλοι νάχουν άδικο στ΄αλήθεια και μόνο το δικό μας κίνημα νάχει δίκιο; Τότε ακριβώς οι δυνάμεις της παραλύουν. Γιαυτό λοιπόν πρέπει να τοποθετείται στον ίδιο σωρό ένας μεγάλος αριθμός των πιο σοβαρών αντιπάλων. Για να μοιάζει στη μάζα των αληθινών αγωνιστών ότι έχουν να πολεμήσουν με έναν μόνο. Αυτό δυναμώνει την πίστη τους κι αυξάνει τη μαχητικότητά τους».

 Σαν  μανιακός ο Χίτλερ με υστερικό πάθος εκμεταλλεύεται τον αντισημιτισμό και ιδιαίτερα ένα βιβλίο: «Τα Πρωτόκολλα των σοφών της Σιών», ένα βιβλίο που κατασκευάστηκε κυριολεκτικά από έναν Γερμανό βαρώνο το 1917 για να αποτελέσει την αφορμή μιας αντισημιτικής επίθεσης. Σ΄αυτό το βιβλίο εμφανίζονται οι ίδιοι οι ΄Εβραίοι να αυτοκατηγορούνται ότι επεδίωκαν έναν σκοπό παγκόσμιας ηγεμονίας καταστρέφοντας τα χριστιανικά κράτη, με την βοήθεια της δημοκρατίας την οποία θα διαδεχόταν ο σοσιαλισμός, ο κομμουνισμός και η αναρχία.

 ΄Ετσι  είχαν προκαλέσει δήθεν οι Εβραίοι τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο για να εξαντλήσουν τους λαούς και να εξασφαλίσουν την κυριαρχία των εβραϊκών  χρημάτων. Ο Χίτλερ αδίστακτα στον  «Αγώνα μου» υιοθετεί αυτές τις κατηγορίες για να εκφράσει το μίσος του κατά των Εβραίων στην αρχή και στο τέλος εναντίων  όλων των μη Αρίων.

 Γράφει:  « Από τότε που τράβηξαν την προσοχή μου οι Εβραίοι, άρχισα να βλέπω τη Βιένη κάτω από μιάν άλλη άποψη. Παντού όπου πήγαινα συναντούσα Εβραίους». Στη Βιένη τα βάζει με τους σοσιαλδημοκράτες εργαζόμενους που του προτείνουν να γίνει μέλος του συνδικάτου:

   «΄Ισως ποτέ δεν θα είχα ασχοληθεί με τους διπλανούς μου, αν την τρίτη ή τέταρτη μέρα που έπιασα δουλειά δεν με διέταζαν να γραφτώ στο συνδικάτο…Στα διαλείμματα της δουλειάς μου δόθηκε η ευκαιρία να τους γνωρίσω καλά  και καμιά δύναμη στον κόσμο δεν θα με υποχρέωνε  να ενταχθώ σ΄έναν οργανισμό που οι εκπρόσωποί του με είχαν τόσο απαγοητεύσει». Και ενώ εκείνοι συζητούσαν στα               διαλείμματα πολιτικά «Εγώ έπιανα μια γωνιά  κι έπινα την μποτίλια το γάλα μου  μ΄ένα κομμάτι ψωμί. Μελετούσα προσεχτικά τον περίγυρό μου ή μάλλον συλλο-γιζόμουν την κακή μου τύχη».

 ΄Ερχεται σε ρήξη μαζί τους. Γράφει ότι τον απειλούν. Παρατάει τη δουλειά του αηδιασμένος. Αναγκάζεται να ξαναπάει γιατί τελείωσαν οι μικρές του οικονομίες. Απορρίπτει την «χωρίς οίκτο θεωρία» της Σοσιαλδημοκρατίας. Θεωρεί τις μάζες των εργατών  παραστρατημένες. Γράφει πως  διαβάζει πολλά βιβλία και ανακαλύπτει, ότι:

  «Βρισκόμουνα αντιμέτωπος με μια θεωρία που ξυπνούσε τον εγωϊσμό και το μίσος. Φτιαγμένη για να κατακτήσει μαθηματικά τη νίκη. Αλλά ο θρίαμβός της σίγουρα θα ήταν για την ανθρωπότητα ένα θανάσιμο χτύπημα». Για να καταλήξει με τον καιρό στο ερώτημα: «Γιατί υπήρχε οποιαδήποτε βρωμιά ή ατιμία μέσα στην κοινωνία που να μην έχει ανακατευτεί ένας Εβραίος τουλάχιστον;..

  »Ναι θα πολεμούσα αυτή τη βρωμιά! ΄Ομως παρόλο που συνήθισα πια να βρίσκω τους Εβραίους σ΄όλες τις εκδηλώσεις του πολιτισμού, της πρακτικής ή της τέχνης έμεινα κατάπληχτος όταν ανακάλυψα ότι οι ΄Εβραίοι  ήταν οι ηγέτες των Σοσιαλδημοκρατών. Οι παρωπίδες έπεσαν από τα μάτια μου. Αυτό ήταν το τέλος της εσωτερικής πάλης που τόσον καιρό υπόφερα». 

Γράφει: « Αν τούτη η Γη γίνηκε στ΄αλήθεια για να υπάρχει αρκετή θέση για όλους, ας μας δώσουν λοιπόν το έδαφος που μας είναι απαραίτητο για να ζήσουμε. Σίγουρα, δε θα το κάνουν εθελοντικά. Αλλά τότε εναπόκειται  στην αντίληψη που έχει καθένας  για τη δικαιοσύνη, ν΄αγωνιστεί για την ύπαρξή του. Κι όποιος αρνιέται με το καλό, δεν έχουμε παρά να τον πείσουμε με τη γροθιά μας».

Παίρνει μέρος στο Α΄παγκόσμιο Πόλεμο και τραυματίζεται  υπό τους ήχους του τραγουδιού: «Ντώυτσλαντ, Ντώυτσλαντ ύμπερ άλλες ίντερ βέλτ!». Παράλληλα δεν ξεχνά τη μονομανία του κατά: Εβραίων  και Μαρξιστών.  Γιατί όπως γράφει: «ο μαρξισμός είχε και έχει σαν βασική του αρχή το διαμελισμό και την καταστροφή όλων των εθνικιστικών κρατών που δεν είναι εβραϊκά».

Βία χωρίς οίκτο.

Αναρωτιέται  απ΄αφορμή τη φιλοσοφική θεωρία του μαρξισμού: «Είναι δυνατόν  με το σπαθί ν΄αλλάξεις πεποιθήσεις που φωληάζουν στο ανθρώπινο μυαλό; Είναι δυνατόν με την σκληρή βία  να πολεμήσεις φιλοσοφικές θεωρίες;… Οι φιλοσοφικές ιδέες και πεποιθήσεις, όσο και τα κινήματα που έχουν τεθεί σε καθορισμένες φιλοσοφικές θέσεις, αληθινές ή  ψεύτικες, δεν μπορούν, πριν περάσει μιάν ωρισμένη στιγμή, να τσακιστούν απ΄την υλική δύναμη, παρά κάτω από μια και μόνη συνθήκη: αυτή η υλική δύναμη, να τεθεί στην υπηρεσία μιάς φιλοσοφικής ιδέας ή πεποίθησης καινούργιας. Ανάβοντας έτσι μια νέα φλόγα.

»Η χρήση της φυσικής δύναμης από μόνη της, χωρίς τη βοήθεια της ηθικής δύναμης που θάχει σαν βάση μιάν φιλοσοφική θεωρία δεν μπορεί ποτέ να οδηγήσει στο γκρέμισμα μιάς ιδέας.΄Η να βάλει τέλος στην εξέλιξή της…Μονάχα πάνω στην αλύγιστη εφαρμογή της βίας στηρίζεται η πρώτη προϋπόθεση της επιτυχίας. Αλλά αυτή η επιμονή δεν πρέπει να είναι παρά το αποτέλεσμα μιάς απόφασης στηριγμένης πάνω σε θεωρητικά δεδομένα. Κάθε είδους βία  που δεν βασίζεται πάνω σε στέρεη πνευματική βάση, θα είναι πάντα ταλαντευόμενη κι αβέβαιη.

»Κάθε απόπειρα πολεμικής ενάντια σ΄ένα φιλοσοφικό σύστημα με την υλική βία τελειώνει με αποτυχία. Ενώ ο αγώνας δεν παίρνει την ουσιαστική του μορφή αν δεν πρεσβεύει μιάν άλλη πνευματική θέση. Μόνο με την αμοιβαία σύγκρουση δύο θεωριών η νίκη θα ευνοήσει εκείνην που θα χρησιμοποιήσει χωρίς οίκτο και  μ΄επιμονή την σκληρή βία.

Γι΄αυτές τις παραπάνω αιτίες η σύγκρουση ενάντια στον μαρξισμό στάθηκε ως τώρα μια αποτυχία».

Σε άλλο σημείο γράφει: «Με τους Εβραίους δεν μπορείς ποτέ να συμφιλιώνεσαι, αλλά μονάχα να λές: όλα ή τίποτα!». Πώς θα επιβληθεί λοιπόν η Γερμανία; Δια της ράτσας:  Γιατί: «΄Ολες οι δημιουργικές εκπολιτιστικές δυνάμεις έχουν σαν βάση τους τη ράτσα. Και το κράτος πρέπει λογικά να θεωρείται σαν απαραίτητη προϋπόθεση για τη διατήρηση και τελειοποίηση  αυτής της ίδιας της ράτσας. Βασικής συνθήκης για κάθε ανθρώπινη πρόοδο..

»Δεν οδηγεί άραγε σε τρομακτικές σκέψεις το άδικο που κάνουν στη γερμανική ράτσα μας όταν οι Αμερικανοί αγνοούντες εμάς τους ίδιους, έχουν δοσοληψίες με τους βρωμερούς Εβραίους; Που ξεμπαρκάρουν εκεί, μόνο και μόνο επειδή συλλαβίζουν τα ακατάληπτα γερμανικά τους; Κανείς μολοντούτο  δεν συλλογίζεται ότι το καθαρό τυχαίο γεγονός, ότι δηλαδή  αυτοί οι απάτριδες ψειριάρηδες μιλούν γερμανικά, δεν τους κάνει υποχρεωτικά ν΄ανήκουν στο λαό μας. Ούτε κάν να είναι γερμανικής καταγωγής…

»Μόνο αν χαθούν και οι τελευταίοι εκπρόσωποι της ανώτερης ράτσας η γη θα μεταβληθεί οριστικά σε μιάν έρημο…Ο ανώτερος σκοπός του ρατσιστικού κράτους πρέπει να είναι η φροντίδα της προστασίας όλων αυτών που εκπροσωπούν  την πρωταρχική ράτσα. Και που αυτοί διαδίδουν τον πολιτισμό. Και αποσκοπούν στην ομορφιά και στην ηθική αξιοποίηση μιάς ανώτερης κοινωνίας.΄Εμείς και μόνο απ΄το γεγονός ότι είμαστε ΄Αριοι, δεν μπορούμε παρά να θεωρούμε το κράτος σαν ένα οργανισμό που εκπροσωπεί το λαό…

Το Ελληνικό Ιδεώδες

»Η προσπάθεια του ρατσιστικού κράτους πρέπει να εξαντληθεί ώστε να γραφεί μια ιστορία παγκόσμια. Που μέσα της το φυλετικό πρόβλημα θα κατέχει την πρώτη θέση… Ειδικώτερα η διδασκαλία της ιστορίας δεν πρέπει να παραγνωρίζει την ιστορική πρόοδο. Αν κατέχουμε έστω και σε χοντρές γραμμές τη Ρωμαϊκή ιστορία, θα μας γίνει ο καλύτερος οδηγός. Για τα σημερινά χρόνια. Αλλά και για όλες τις εποχές. Πρέπει ακόμα να διαφυλάξουμε σ΄όλη του την ομορφιά το Ελληνικό ιδεώδες του πολιτισμού. Οι διαφορές ανάμεσα στους λαούς δεν πρέπει να μας εμποδίσουν  να βρούμε την κοινότητα της ράτσας που τους ενώνει… Ο παθιασμένος αγώνας μας πρέπει νάχει πλατειά  αντικείμενα: ΄Ενας ολόκληρος πολιτισμός αγωνίζεται για την ύπαρξή του. Κι αυτός ο πολιτισμός θα βαστάξει εκατομμύρια χρόνια. Γιατί θ΄αγκαλιάσει και θα συνταιριάσει τον Ελληνισμό με τον Γερμανισμό».

Αλλά πως  καταλάβαινε τον Ελληνισμό ο Χίτλερ; Δεν είχαν  βέβαια καμιά σχέση τα γαυγίσματά του με την αρχαιοελληνικό πολιτισμό ή την  Αθηναϊκή Δημοκρατία.  Συνέπεσε  να πάρει  την πρώτη απάντηση σ΄όσα έλεγε στα βουνά και στις πόλεις της Νέας Ελλάδας. Ο Αλμπερτ Σπέερ, προσωπικός αρχιτέκτονας του Χίτλερ που είχε κατασκευάσει σύμφωνα με τις λόξες του δικτάτορα   τη νέα καγκελλαρία  κι άλλα τεράστια οικοδομήματα στο Βερολίνο  με τις απέραντες αίθουσες, που ήταν και υπουργός της πολεμικής παραγωγής, σε συνέντευξή του μετά τη συντριβή του ναζισμού  και τη δίκη της Νυρεμβέργης λέει σχετικά με την αντίσταση των Ελλήνων.

«Κι εγώ προσωπικά κι όλοι οι αξιωματούχοι του Γ΄ Ράιχ, μείναμε έκπληκτοι, απ΄το γεγονός ότι σε μια περιοχή  που δεν την φανταζόταν κανείς: στα Βαλκάνια παρουσιάστηκε το φαινόμενο αυτό της αντίστασης των Ελλήνων. Προσπαθούσαμε να βρούμε  μια αιτία για την απροσδόκητη αυτή στροφή προς όφελος των αντιπάλων του ΄Αξονος. Συχνά μας απασχολούσε αυτή η εξαίρεση  στον μέχρι τότε κανόνα της  πορείας του πολέμου.

Ο Χίτλερ νόμιζε πως είχε βρεί την ερμηνεία  του φαινομένου αυτού. Στηριζόμενος στις ρατσιστικές θεωρίες του μας  έλεγε  κομπάζοντας,  ότι   η ηρωϊκή αντίσταση των Ελλήνων, οφειλόταν στο γεγονός, ότι οι σημερινοί ΄Ελληνες είναι απόγονοι των Δωριέων. Οι οποίοι κατά τον Χίτλερ ήσαν ΄Αριοι και Ινδογερμανική φυλή. Πρόσθετε δε, ότι υπήρχε Ινδογερμανικό αίμα στις φλέβες των Ελλήνων. Και ότι οι Δωριείς ήταν οι θεμελιωτές του δικού μας πολιτισμού.

»Ανεξάρτητα από την ερμηνεία αυτή, δεδομένο είναι, ότι το Βερολίνο καταλήφθηκε από θαυμασμό για την ελληνική στάση. Και το αίσθημα αυτό απ΄ό,τι θυμάμαι  προσδιορίστηκε από το γεγονός ότι τόσο ο Χίτλερ, όσο και οι στρατιωτικοί της Βέρμαχτ δε δυσαρεστήθηκαν ούτε δυσανασχέτησαν, όπως θα ήταν φυσικό από την αντίσταση των Ελλήνων. Αλλά ο ηρωϊκός τους αγώνας το Φθινόπωρο του 1940 (Ελληνοϊταλικός Πόλεμος) εκτιμήθηκε γενικά σαν τέτοιος μεταξύ των αξιωματούχων του καθεστώτος».}

“Είμαστε όλοι ΄Ελληνες”

-Η ιστορία λοιπόν επαναλαμβάνεται. Η “τέλεια αγορά”, όπως και τώρα, δια των Αρίων  οδήγησε την ανθρωπότητα σε συλλογική ηλιθιότητα και παραφροσύνη. Ο Ελληνικός λαός  καλείται, όπως αντιστάθηκε στον ναζισμό, που τον γέννησε η  “τέλεια οικονομική αγορά”  να αντισταθεί και κατά της νέας λαίλαπας της οικονομικής κρίσης, που την προκάλεσε ή ίδια “τέλεια αγορά” και οι αισχροκερδείς μηχανισμοί της, γιατί “οι ήρωες πολεμούν σαν έλληνες” και γιατί οι κάτοικοι του Πλανήτη “είμαστε όλοι έλληνες”.-
  

Στο εικονιζόμενο σημείο της Λ.Κηφισσού στο ύψος του Αγ.Ιωάννη Ρέντη ΙΧ αυτοκίνητο εμβολίστηκε, σύμφωνα με τον κ.Π.Μαδιά μηχανολόγο-ηλεκτρολόγο μηχανικό, από παράνομη διαφημιστική πινακίδα (φαίνεται στη φωτ.) “με αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό του 27χρονου οδηγού Βατράνη Μιχάλη”.

Ας σημειωθεί οτι το υπουργείο υποδομών δια του υπουργού κ.Δ.Ρέππα έχει εξαγγείλει το ξήλωμα (δια συνεντεύξεως) αυτών των διαφημιστικών παγίδων θανάτου(14-4-2010), την τοποθέτηση των οποίων ο ΄Αρειος Πάγος έχει χαρακτηρίσει έγκλημα διαρκές και οι παρανομούντες οδηγούνται στο αυτόφωρο.
Παρ΄όλα αυτά οι γνωστοί “αφισάρχες” και δήμοι εξακολουθούν να εγκληματούν δια των παγίδων αυτών θανάτου και δεν σπεύδουν να συμμορφωθούν.  Η θέση τους είναι στο εδώλιο του κατηγορουμένου.
Είναι γνωστό σύμφωνα με τον ν.1604/1986 , με τις 909-910/2007 , 168 και 169/2010 αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, ότι οι δήμοι πρέπει να σπεύδουν να ξηλώνουν τις παγίδες αυτές θανάτου και καθ΄υποκάτασταση η Γενική Γραμματεία του Υπουργείου Υποδομών, καταλογίζοντας την δαπάνη αποξήλωσης στους “αφισάρχες”,αλλά αυτοί οι τελευταίοι εξακολουθούν προκλητικά σ΄όλη την Ελλάδα να μην ξηλώνουν  και να εκμεταλλεύονται εμπορικά  τις φονικές αυτές διαφημιστικές πινακίδες.

Καλείται η κυβέρνηση:

-να επιβάλλει πάραυτα τον νόμο,
-να ξηλωθούν αμέσως οι φονικές αυτές διαφημιστικές πινακίδες (από τους δήμους και το Υπουργείο Υποδομών)
-να ληφθούν αμέσως, από την κυβέρνηση  τα γνωστά διαρκή  μέτρα ενίσχυσης και βελτίωσης της οδικής ασφάλειας, για άριστη λειτουργία του τρίπτυχου: “Οδός-όχημα-οδηγός”.
Κάθε καθυστέρηση , με διάφορες δικαιολογίες περί οικονομικής κρίσης κ.λ.π.  ισοδυναμεί με νέες εκατόμβες θυμάτων στο οδικό δίκτυο της χώρας.

Οι ως άνω σύμφωνα με το κατηγορητήριο, την 19-8-2005:
” δεν προέβλεψαν ότι με την τοποθέτηση της φωτεινής, μεταλλικής διαφημιστικής πινακίδας μπορούσαν να προκαλέσουν κατ΄αιτιώδη τρόπο τον θάνατο του RAMAZ DED ο οποίος δηγούσε το (ΙΧ) αυτοκίνητό του με κατεύθυνση από Ηλιούπολη προς Λ.Μεσογείων.
Ειδικότερα οι κατηγορούμενοι εξ αφροντισίας δεν προέβλεψαν ότι η τοποθέτηση της συγκεκριμένης πινακίδας  ήταν ικανή λόγω του μεγέθους, της τοποθέτησής της και της ανθεκτικής κατασκευής της από σκληρά μεταλλικά υλικά, να προκαλέσει αυξημένο κίνδυνο στον παραπάνω χρήστη-οδού,αλλά και σε οποιονδήποτε χρήστη-οδηγό, της Λεωφόρου Κατεχάκη.
Η παραπάνω φωτεινή πινακίδα λόγω της θέσης και του μεγέθους της απέσπασε την προσοχή του θανόντος την ώρα που οδηγούσε, με αποτέλεσμα να ξεφύγει από την πορεία του να προσκρούσει με το αυτοκίνητό του στο πεζοδρόμιο και στη συνέχεια να επιπέσει στην μεταλλική πινακίδα και να επέλθει ο θάνατος αυτού”.

Επίσης σύμφωνα με το κατηγορητήριο:
“ο θάνατος αυτός οφείλεται στην τοποθέτηση της υπό κρίση πινακίδας στο συγκεκριμένο σημείο το οποίο ήταν εκ προοιμίου επικίνδυνο για την ζωή και την σωματική ακεραιότητα των χρηστών της Λεωφόρου Κατεχάκη και στην συγκεκριμένη περίπτωση προκάλεσε αιτιωδώς τον θάνατο του ανωτέρω και αν αυτή δεν ήταν τοποθετημένη στο σημείο αυτό και αν δεν κατασκευαζόταν από ιδιαίτερα μεταλλικά ανθεκτικά υλικά δεν θα επερχόταν ο θάνατος του RAMAZ DED”.

Συνήγοροι Πολιτικής Αγωγής παρέστησαν οι δικηγόροι Αγγελική Γκίνη και Θαν.Τσιώκος-Πλαπούτας.

Ας σημειωθεί οτι την 12-2-2000 στον δήμο Παπάγου, επί της Λ.Κατεχάκη έξω από την Πολυτεχνειούπολη, και εξαιτίας φωτεινής διαφημιστικής γιγαντοαφίσας, πακτωμένης, μεταλλικής και ακλόνητης, της ίδιας ως άνω εταιρίας, θανατώθηκε ο 33χρονος ηλεκτρολόγος μηχανικός του ΕΜΠ, Δημήτρης  Αθαν.Τσιώκος. Από τότε μέχρι σήμερα αμέτρητοι βρήκαν τον θάνατο από την ίδια αιτία.

Και έκτοτε, με εγκληματικές κυβερνητικές δικαιολογίες και ολιγωρίες, εκκρεμεί  η δημιουργία στην Ελλάδα ενιαίου φορέα Οδικής Ασφάλειας, υπό την επίβλεψη του Κράτους σύμφωνα με την διεθνή, κοινοτική και ελληνική νομοθεσία, τις αποφάσεις του ΣτΕ, του Αρείου Πάγου, της Ολομέλειας της Βουλής, τις διαρκείς εκκλήσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας, και την μόνιμη απαίτηση του λαού,  για να τεθεί τέρμα στην γενοκτονία της ασφάλτου.
Και ενώ ήδη έχει εξαγγελθεί  από την κυβέρνηση το “ξήλωμα” αυτών των παγίδων θανάτου, αφού τέθηκε επανειλημμένα θέμα λειτουργίας του Πολιτεύματος,  αυτό προχωρεί με “ρυθμούς χελώνας” , καίτοι  αποτελεί  ζωτική εθνική  ανάγκη η αντιμέτωπιση του προβληματος της οδικής ασφάλειας, που την συνθέτει:

-το τρίπτυχο “οδός-όχημα-οδηγός”, το οποίο  για να λειτουργήσει άριστα, επιβάλλεται η λήψη αμέσως, επί μονίμου βάσεως, των γνωστών μέτρων, με μόνιμη χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό και τα κοινοτικά πλαίσια στήριξης, ώστε να πάψουν τα αισχροκερδή συμφέροντα, που οδήγησαν την χώρα στην παρούσα κρίση και στην λήψη των γνωστών εξοντωτικών για τον λαό μέτρων της “τρόϊκας”,  να “δολοφονούν” κυρίως τα νιάτα της Ελλάδας, στην άσφαλτο…

Γράφει ο δικηγόρος Θανάσης Τσιώκος-Πλαπούτας

-To χρήμα μπορεί να οριστεί ανάλογα με τις διάφορες λειτουργίες που επιτελεί: ως απόθεμα πλούτου, ως μέτρο αξίας, ως μέσο πληρωμής και συναλλαγής. Μερικούς ή και όλους αυτούς του ρόλους τους έπαιζαν ορισμένα αγαθά, και ιδίως τα μέταλλα και τα σιτηρά, πολύ πριν εμφανιστεί το νόμισμα.

Η χρήση νομίσματος οδήγησε στη μετάδοση αξιών και ιδεών, μεταξύ πεδίων όπως η προίκα, το πρόστιμο, το δώρο, οι πληρωμές από και προς το κράτος, οι εμπορικές συναλλαγές.    

-Νόμισμα ονομάζεται ένας τύπος μεταλλικού χρήματος που ακολουθεί συγκεκριμένο σταθμητικό κανόνα και φέρει παράσταση.

Η αρχαία ελληνική νομισματική παράδοση εξαπλώθηκε μέχρι την Ινδία και την Βρεττανία. Ο Ξενοφάνης ισχυρίζεται ότι η νομισματοκοπία είναι λυδική εφεύρεση επειδή η Λυδία διέθετε τις φυσικές πηγές του  ήλεκτρου, του κράματος χρυσού και αργύρου, από το οποίο ήταν φτιαγμένα τα πρώτα νομίσματα.

 Αλλά ακριβέστερα η νομισματοκοπία γεννήθηκε εκεί όπου υπήρχε αλληλεπίδραση μεταξύ λυδικού και ελληνικού πολιτισμού. Η λυδική τέχνη ήταν βαθύτατα επηρεασμένη από την τεχνοτροπία των Ελλήνων της Ανατολής, ενώ η πρωτεύουσα της Λυδίας, οι Σάρδεις,  διέθετε ακόμα και αγορά.

Οι ειδικοί χρονολογούν το αρχαιότερο στρώμα νομισμάτων που βρέθηκε στις ανασκαφές στο ναό της Αρτέμιδος στην ΄Εφεσο γύρω στο 560 π.Χ. Για την κατασκευή του ναού  συνεισέφερε  και ο βασιλιάς της Λυδίας Κροίσος.

Η νομισματοκοπία έγινε ένα από τα χαρακτηριστικά φαινόμενα του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Κατά τον 6^ο αιώνα π.Χ. έγινε ριζική μεταμόρφωση της πόλεως:

-Η αλληλεπίδραση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών  αλλαγών ήταν πολυσύνθετη. Η εξάπλωση της νομισματοκοπίας μπορεί να θεωρηθεί όχι μόνον αποτέλεσμα αυτών των αλλαγών αλλά και ενεργός παράγοντας στην όλη διαδικασία.

Η ανταπόδοση, η ανακατανομή και το συναλλακτικό εμπόριο θεωρούνται, επωφελώς, «ιδανικοί τύποι» για να χαρακτηρίσουν την επικρατούσα οικονομική δραστηριότητα.

Η «εξελιγμένη» αγορά (700-600 π.Χ.) εκτός από τον εμπορικό της ρόλο είχε και ρόλο πολιτικό, δικαστικό,  κοινωνικό και θρησκευτικό. Το Σώμα των πολιτών αναδιοργανώθηκε ριζικά υπό την αιγίδα της πόλεως (νομοθεσία Σόλωνος, Μεταρρυθμίσεις Κλεισθένη).

Οι σχέσεις ισχύος πήραν μορφή θεσμών και άνοιγε ο δρόμος για την δημοκρατία.

Η ανάπτυξη της κρατικής Αρχής ευνόησε το νόμισμα, που το εξέδιδε το κράτος, ο οποίο είχε γίνει ο εγγυητής του .

Η ανάπτυξη της νομισματοκοπίας είναι μια μόνο  όψη μιας τάσης, κατά την αρχαϊκή εποχή, να οριστούν αξίες και να καθιερωθούν πρότυπα που θα μπορούσαν να επιβληθούν.

Εξού και η σημασιολογική σχέση ανάμεσα στο νόμισμα και στο νόμο. Νόμισμα: κομμάτι από μέταλλο (στρογγυλό) με δύο επίπεδες πλευρές, που φέρουν ανάγλυφες παραστάσεις, το οποίο κυκλοφορείται επίσημα από το κράτος, κυρίως ως χρηματική μονάδα μικρής ανταλλακτικής αξίας, δηλαδή η βασική χρηματική μονάδα κράτους ,αυτή που χρησιμεύει για τον καθορισμό των αξιών.

Νομίζω: έχω τη συνήθεια, παραδέχομαι ως νόμιμο.

 Νόμος: νέμω,μοιράζω, διανέμω, κατέχω ένα πράγμα και απολαμβάνω τα ωφελήματα που μου προσφέρει, εκμεταλλεύομαι κάτι κατά τρόπο παράνομο ή καταχρηστικό για το προσωπικό μου συμφέρον.

Νομός: το ζεύγος των τονικών παρωνύμων: νόμος-νομός διαφοροποιήθηκε σημασιολογικά, αφού ο νόμος πήρε τη σημασία της κανονιστικής αρχής, η οποία ορίζεται ως κανόνας για τους υπηκόους μιας εξουσίας, ο δε νομός δήλωσε  τη διοικητική διαίρεση  εντός της οποίας ασκείται και έχει ισχύ η εξουσία αυτή.

Νόμος «είναι  η κατά ορθό λόγο διανομή του νου» (την του νου  διανομήν  νόμον ονομάζομεν λέει ο Πλάτων).

Και κατά τον Δημοσθένη: «νόμος είναι πρόταση κρίσεως φωτισμένων ανθρώπων και κοινή συμφωνία των πολιτών, με την τήρηση της οποίας αρμόζει να ζουν οι πολίτες».

Η διάδοση του νομίσματος πιθανότατα προώθησε τη διαδικασία εμπορευματοποίησης καθώς και την  κοινωνική και πολιτική αλλαγή από την οποία αυτή προήλθε.

Ο Ξενοφώντας λέει  στο περί  «Προσόδων ή Πόροι» ότι η πόλη είναι το κατ΄εξοχήν σταθερό και μακροχρόνιο από τα ανθρώπινα δημιουργήματα. Όταν οι πόλεις ευημερούν οι άνθρωποι έχουν μεγάλη ανάγκη αργύρου, οι άνδρες θέλουν να το ξοδεύουν για ωραία όπλα, για δυνατά άλογα, για σπίτια και μεγαλοπρεπείς δημιουργίες, ενώ οι γυναίκες  στρέφονται σε πολυτελείς ενδυμασίες και χρυσά στολίδια. Σε περίπτωση που οι πόλεις εξασθενίσουν εξαιτίας αφορίας των καρπών ή πολέμου και ακόμα περισσότερο αν γίνει η γη ανενεργή, έχουν ανάγκη νομίσματος και για τα απαραίτητα και για τους βοηθούς».

Για δε τους αισχροκερδείς  λέει στον «Οικονομικό» ότι οι νόμοι  των «σπουδαίων νομοθετών», Δράκοντα και  Σόλωνα προβλέπανε να δίνεται ικανοποίηση για τι κλοπές, και ότι αυτοί που αποδεικνύονται ένοχοι να δένονται με αλυσίδες και όσοι συλλαμβάνονται να επιχειρούν την πράξη να θανατώνονται.

 «Είναι φανερό, επισημαίνει, ότι νομοθετούσαν με αυτόν τον τρόπο για να τιμωρείται η αισχροκέρδεια» με αντικειμενικό σκοπό να ευημερεί η Αθήνα, δια των μεταλλείων αργύρου, δια των ναυπηγείων κλπ. και να αποφεύγει ,δια της τήρησης των νόμων, τις οικονομικές κρίσεις….

Κάπως έτσι από τα βάθη του χρόνου φθάσαμε από την Ελλάδα και την Αθήνα, την κοιτίδα του πολιτισμού,  στην σύγχρονη παγκοσμιοποίηση και στους αισχροκερδείς και κερδοσκόπους όπου γης, στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα, που εδρεύουν στη Ν.Υόρκη, στην ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα), στην Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου (GATT), στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ) έως και στο  spread…

Τι είναι τελικά το spread; Γιατί εν τέλει δυσκολευόμαστε πλέον να δανειστούμε ως χώρα και προσφέρουμε ολοένα και υψηλότερα επιτόκια σε όσους αγοράζουν ελληνικά ομόλογα;

Από τον 14ο αιώνα, όταν η Φλωρεντία και οι άλλες ιταλικές πόλεις-κράτη δημιούργησαν τα πρώτα ομόλογα προκειμένου να χρηματοδοτήσουν τους ιδιωτικούς στρατούς (τους  Condottieri) που διεξήγαγαν τους μεταξύ τους πολέμους, έχουν περάσει περισσότερο από 500 έτη.

Επειδή, αν δεν πληρώνονταν, οι Condotierri θα προσχωρούσαν  στον αντίπαλο που είχε χρήματα, οι Ιταλοί εξέδωσαν ομόλογα.

 Δανείζονταν δηλαδή από τους πλούσιους  για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Οι επενδυτές θα έπαιρναν πίσω όλα τα χρήματά τους στη λήξη του ομολόγου, αλλά και ένα ετήσιο επιτόκιο. Τα συγκεκριμένα ομόλογα μπορούσαν να πουληθούν και σε τρίτους, οπότε ακόμα και άνθρωποι από τη μεσαία τάξη κατάφεραν να εξασφαλίσουν κάποια απόδοση για τα χρήματά τους. Εκείνη την εποχή, στις ιταλικές πόλεις σχεδόν οι πάντες συζητούσαν για τα ομόλογα και την απόδοσή τους, δηλαδή το ετήσιο επιτόκιο που προσέφεραν στους αγοραστές, καθώς είχαν δημιουργηθεί βουνά δανείων. Ακόμα και οι φτωχοί που δεν μπορούσαν να αγοράσουν ομόλογα υφίσταντο σκληρή φορολογία προκειμένου το κράτος να πληρώνει τους πιστωτές του.

Σήμερα, παντού στην Ελλάδα, ακούμε για τα περίφημα spreads, για τα ομόλογα και για άλλα σύνθετα χρηματοοικονομικά προϊόντα, όπως τα CDS.
Τα CDS είναι  συμβόλαια αντιστάθμισης πιστωτικού κινδύνου (credit default swap),  αγοράζονται για την παροχή προστασίας από ενδεχόμενη χρεοκοπία ενός εκδότη ομολόγων. Τα CDS δημιουργήθηκαν απο την JP Morgan την δεκαετία του 1990 με σκοπό να προστατεύσει τους επενδυτές απο την κρίση στην Ασία.

 Με την αγοραπωλησία ενος CDS ο αγοραστής κάνει περιοδικές πληρωμές στον πωλητή και σε αντάλλαγμα λαμβάνει κάποιο αντίτιμο σε περίπτωση που o εκδότης ομολόγου χρεοκοπήσει.

 Η αξία ενός CDS αποτελεί μια ένδειξη της πιστοληπτικής ικανότητας της εταιρείας.Πολλοί είναι αυτοί που χαρακτηρίζουν τα CDS ως ηθικούς αυτουργούς της κρίσης.

  Στην περίπτωση της Lehman, υποστηρίζεται ότι η αύξηση των CDS που αφορούσαν την επενδυτική τράπεζα οδήγησε στην αύξηση του φόβου για την πιστοληπτική της ικανότητα και κατ΄επέκταση στην επίσπευση της κατάρρευσης της . Λίγες μέρες πριν την ανακοίνωση της χρεωκοπίας της, το πενταετές CDS της Lehman διαπραγματευόταν στα 700 bps, προαναγγέλλοντας την επερχόμενη χρεωκοπία.

Το δε spread είναι η διαφορά επιτοκίου (της απόδοσης που προσφέρεται στους επενδυτές) μεταξύ των ομολόγων δύο διαφορετικών χωρών.
Στην περίπτωση της Ελλάδας το spread είναι η διαφορά μεταξύ του επιτοκίου που δανείζεται η Γερμανία και του επιτοκίου με το οποίο δανείζεται η Ελλάδα. Η Γερμανία δανείζεται σήμερα εκδίδοντας ομόλογα που προσφέρουν απόδοση 3,07% και η Ελλάδα με απόδοση περίπου  το 7%. Συνεπώς, το spread είναι 4% ή 400 μονάδες βάσης. Και χρησιμοποιείται η σύγκριση με τη Γερμανία γιατί είναι η μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης και θεωρείται από τις πλέον σταθερές και χαμηλού ρίσκου.

Με άλλα λόγια, όσο πιο σταθερή θεωρείται μία οικονομία (και όσο πιο σίγουροι αισθάνονται οι επενδυτές πως θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους) τόσο χαμηλότερη είναι η διαφορά από την απόδοση του γερμανικού ομολόγου, δηλαδή το spread. Οταν οι επενδυτές αγοράζουν γερμανικά ομόλογα, αισθάνονται ασφαλείς με απόδοση 3,07%. Για να αγοράσουν ελληνικά θέλουν μεγαλύτερες εξασφαλίσεις, δηλαδή μεγαλύτερο επιτόκιο και spread, και έτσι φτάνουμε στο επιτόκιο του 7%, δηλαδή σε spread άνω των 400 μονάδων βάσης έναντι των γερμανικών ομολόγων.

Δηλαδή το Spread ουσιαστικά μετράει την διαφορά μεταξύ δύο πραγμάτων ή δύο τιμών. Στην περίπτωση της Ελληνικής οικονομίας και της τρέχουσας επικαιρότητας, το Spread (αυτό που ανεβοκατεβαίνει καθημερινώς) αναφέρεται στην διαφορά των επιτοκίων με τα οποία δανείζεται η Ελλάδα σε σχέση με τα επιτόκια που πληρώνει η Γερμανία για τον δικό της δανεισμό.

 Εν παρενθέσει  πρέπει να επισημανθεί, όπως λένε με σαφήνεια οι ειδικοί, ( ο νομπελίστας J.E.Stiglitz κ.α), ότι αν μια χώρα εισάγει περισσότερα από όσα εξάγει, έχει δηλαδή εμπορικό  έλλειμμα, μια άλλη χώρα θα πρέπει να εξάγει περισσότερα από όσα εισάγει, έχει δηλαδή εμπορικό πλεόνασμα, όπως γίνεται με την Γερμανία. Το άθροισμα όλων των ελλειμμάτων στον κόσμο πρέπει να ισούται με το άθροισμα όλων των πλεονασμάτων.
Εάν η Γερμανία διατηρεί τα πλεονάσματά της, τότε το πρόβλημα του ελλείμματος αναγκαστικά θα χτυπήσει κάποια άλλη χώρα.

Τα μεγάλα ελλείμματα μιας χώρας δημιουργούν μεγάλο πρόβλημα γιατί η χώρα πρέπει να δανείζεται χρόνο με τον χρόνο. ΄Ετσι είναι αναγκασμένη να ξοδεύει όσα δανείζεται για να αγοράσει αγαθά από το εξωτερικό. ΄Η ξοδεύει περισσότερα για να εισάγει από όσα κερδίζει από την πώληση των δικών της αγαθών στο εξωτερικό.

 ΄Ετσι ενώ η Γερμανία μας κατέκλεψε στην κατοχή, παίζοντας αισχροκερδή παιγνίδια με το ελληνικό αισχροκερδές ελληνικό πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης (Σήμενς-Χριστοφοράκος-μπλοκάκια με ονόματα γνωστών Ελλήνων πολιτικών , υποβρύχια, αυτοκίνητα κ.λ.π.) εκτοξεύει τα spreads σε δυσθεώρητα ύψη, για να έρθουν οι γνωστοί ΄Ελληνες πολιτικοί που είχαν άριστες σχέσεις με την Σήμενς κλ.π. και είναι καταχωρημένοι στα μπλοκάκια του Χριστοφοράκου,  να συνιστούν στον ελληνικό λαό προκλητικότατα και δήθεν αφελώς, ότι «όλοι πρέπει να γίνουμε φτωχότεροι»!
Και την ίδια στιγμή η κυβέρνηση Καραμανλή «ενίσχυε» τις ελληνικές τράπεζες με 28 δις ευρώ(!) και ο Αλογοσκούφης διαφήμιζε την φορολογική συνείδηση των Ελλήνων, στις παγίδες θανάτου της υπαίθριας διαφήμισης, μαζί με το πρόσωπο του Καραμανλή και των  άλλων πολιτικών αρχηγών(σε εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις ανά την Ελλάδα) ενόψει των εκάστοτε εκλογών κατά δικτατορικό τρόπο, ξοδεύοντας κάθε φορά  εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, από τον δημόσιο πλούτο.

Και εν τω μεταξύ τα ΜΜΕ, οι υπουργοί, τα κόμματα που «ροκανίζουν» τα εκατομμύρια ευρώ της ετήσιας  κρατικής «επιχορήγησης», μιλούν «μεταφυσικώς»   για τα “μυστήρια” των υπερβάσεων στα δημόσια έργα των εθνικών εργολάβων, της γενοκτονίας της ασφάλτου, και των φονικών διαφημιστικών πινακίδων, του βατοπεδίου, του «νόμιμου και του ηθικού», της «μίζας» και της «αρπαχτής», του παρασιτισμού, και της αισχροκέρδειας.

Και όλα αυτά τα συνδέουν μετά   των spreads, των CDS, των 251 εκατομμυρίων ευρώ που στοίχισε το Σύστημα ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004,  της αμερικάνικης εταιρίας SAIC, ονομαζόμενο C4I, που προφέρεται (Σι, φορ, άϊ ) και  προέρχεται από τα αρχικά των λέξεων Command, Control, Coordination, Communication, Intergration: Διοίκηση, Ελεγχος, Συντονισμός, Επικοινωνίες και Διασύνδεση-Ενοποίηση. Και το οποίο Σύστημα C4I δεν λειτούργησε ποτέ(!).

Και φροντίζουν όλα αυτά να τα αντιμετωπίζουν ανεξάρτητα, σα να «εισέβαλλαν»    από το πουθενά. Τα διαβολικά ή θεϊκά (για τους κλέφτες, τους απατεώνες και τους ασύδοτους κερδοσκόπους) spreads, κλπ. που ακούγεται σαν κάτι θεόσταλτο, το οποίο πρέπει όλοι να το λατρέψουμε, να γίνουμε φτωχότεροι όλοι, εκτός από εκείνους που μας το συνιστούν, δηλαδή να το …εξοφλήσουμε σαν χρέος δικό μας, που το δημιούργησε ασφαλώς η αισχροκέρδειά τους.

΄Ετσι οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι . Και πρέπει να είναι και ευχαριστημένοι (οι φτωχότεροι) γιατί η «Ελλάδα θα πτωχεύσει», «θα γίνει  παύση πληρωμών» και,και,και…   Αλλά για εκείνους που οδήγησαν την χώρα σε αυτό το κατάντημα, για τα σκάνδαλα, τις  κλεψιές, τις μίζες, τα πλαστά τιμολόγια, τις σκανδαλώδεις υπερβάσεις στα δημόσια έργα, αυτούς τους πασίγνωστους και δακτυλοδεικτούμενους, δεν αρθρώνουν λέξη ή μάλλον τα συγκαλύπτουν στις επιτροπές της Βουλής, από «καναλίου εις κανάλιον» και από ΜΜΕ σε ΜΜΕ… Και επιμένουν να λειτουργούν κατά τον ίδιο παλιό τρόπο και πάνε από ολιγωρία σε ολιγωρία. Κι αν συνεχίσουν έτσι είναι βέβαιο θα βυθίσουν την χώρα σε περαιτέρω (οξύτατη) οικονομική, πολιτική, κοινωνική και πολιτισμική κρίση και κανένα ΔΝΤ δεν θα μας σώσει (ακόμα και τον εαυτό του). Και ιδού γιατί:

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι ένας διεθνής οργανισμός, αρμόδιος για τη διαχείριση του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος και την παροχή δανείων προς τα μέλη του για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που σχετίζονται με το ισοζύγιο πληρωμών.

Η ίδρυση του ΔΝΤ αποφασίστηκε στη Συνδιάσκεψη του Μπρέτον Γουτζ, στις 22 Ιουλίου του 1944.

Αρχιτέκτονες της δημιουργίας του ήταν ο  Άγγλος οικονομολόγος Τζον Μέιναρντ Κέινς, υπέρμαχος της κρατικής παρέμβασης στην οικονομία, και ο βοηθός υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Χάρι Γουάιτ.

Η δημιουργία του υπάκουσε στην ανάγκη για τη μεταπολεμική ανασυγκρότηση του κόσμου.

Στις 27 Δεκεμβρίου του 1945 εγκρίθηκε το καταστατικό του και την 1η Μαρτίου του 1947 άρχισε η λειτουργία του, με πρώτο διευθυντή τον βέλγο Καμίγ Γκιτ.

Το ΔΝΤ και  η Παγκόσμια Τράπεζα, δημιουργήθηκαν από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και σήμερα αριθμούν 184 μέλη. Δεν συμμετέχουν η Βόρειος Κορέα, η Κούβα, το Λίχτενσταϊν, η Ανδόρα, το Μονακό, το Τουβαλού και το Ναούρου.

 Μέρος της αποστολής του είναι η ενίσχυση των χωρών που αντιμετωπίζουν δυσεπίλυτα δημοσιονομικά προβλήματα. Σε αντάλλαγμα, οι χώρες αυτές είναι υποχρεωμένες να προχωρήσουν σε μία σειρά οικονομικών μεταρρυθμίσεων, όπως η ιδιωτικοποίηση κρατικών επιχειρήσεων και η εφαρμογή μέτρων λιτότητας,  επώδυνων για τους λαούς.

Την βοήθειά του ζήτησαν:

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ (1999, 2001,2005): Το ταμείο ζήτησε περικοπή δημοσίων δαπανών και αύξηση των άμεσων και έμμεσων φόρων.

ΤΟΥΡΚΙΑ(αρχές 2007): Το ΔΝΤ ζήτησε υποτίμηση του νομίσματος, πάγωμα μισθών και δημοσίων δαπανών, καθώς και κεντρικό έλεγχο του τραπεζικού συστήματος.

ΟΥΓΓΑΡΙΑ (Νοέμβριος 2008): Μετά τη δανειοδότηση η χώρα αύξησε το ΦΠΑ από 20% σε 25%, οι συντάξεις αναπροσαρμόστηκαν, ο 13ος και 14ος μισθός καταργήθηκε, πάγωσαν μισθοί και συντάξεις, ελαστικοποιήθηκε η αγορά εργασίας κ.ά.

ΛΕΤΟΝΙΑ (2008): Το ΑΕΠ της έχει υποχωρήσει κατά 24%, οι συντάξεις «πάγωσαν», οι δαπάνες του προϋπολογισμού μειώθηκαν κατά 4,5%, υπήρξε περικοπή μισθών στο Δημόσιο κατά 40%.

ΙΣΛΑΝΔΙΑ (Νοέμβριος 2009): Επήλθε μείωση κατά 10% των δαπανών των υπουργείων και αύξηση κατά πέντε ποσοστιαίες μονάδες των επιτοκίων χορηγήσεων.

                                Οι σχέσεις της Ελλάδας με το ΔΝΤ

Τι πραγματικά θα συμβεί αν τελικά η Ελλάδα εμπλακεί στα γρανάζια του ΔΝΤ για βοήθεια , ανεξάρτητα αν αυτή η βοήθεια έρθει αποκλειστικά  από αυτό ή υπάρξει συνεργασία με την Κομισιόν και υπάρξουν και διμερείς συμφωνίες δανεισμού;
Η «βοήθεια» αυτή οδηγεί: σε λιτότητα, ανεργία, καθήλωση των μισθών και των συντάξεων, περικοπές ακόμη και στον τομέα της υγείας, νέους φόρους, επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων, αλλά και ριζική αναθεώρηση του ασφαλιστικού.

Η «συνεργασία» με  το ΔΝΤ  θα συνοδευτεί από κατάργηση επιδομάτων, 13ου και 14ου μισθού στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων και κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, καθώς και νέες αυξήσεις στον ΦΠΑ.

  Παράλληλα, οι Έλληνες θα πρέπει να αναμένουν και συρρίκνωση του Δημόσιου Τομέα κατά 25%, με απολύσεις που μπορεί να φθάσουν σε εκατοντάδες χιλιάδες άτομα, αλλά και άρση της μονιμότητας στους περισσότερους τομείς και συγχωνεύσεις Οργανισμών και ΔΕΚΟ, ώστε να μειωθούν οι απαιτούμενες θέσεις εργασίας.

Ας δούμε όμως στα πεταχτά την ιστορία των σχέσεων της Ελλάδας με το ΔΝΤ:
Η πρώτη  ανάμειξή του στα ελληνικά πράγματα ήταν το 1953.Τότε η κυβέρνηση Παπάγου, με υπουργό Συντονισμού τον Σ.Μαρκεζίνη, είχε υποτιμήσει κατά 50% τη δραχμή έναντι του δολαρίου. Το μέτρο πάρθηκε με τη σύμφωνη γνώμη και βοήθεια του ΔΝΤ, αφού είχε προηγηθεί σχετικά μεγάλο διάστημα συσκέψεων,  μελετών κλπ.

Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1950 είχε εξασφαλίσει ειδικά προνόμια και απαλλαγές, που υπερέβαιναν τις προδιαγραφές, που  έθετε το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα. Ενώ οι απώλειες στη δανειοληπτική φερεγγυότητα της χώρας αντιμετωπίζονταν με αυξήσεις των επιτοκίων.

Ετσι, το ΔΝΤ δεν χρειάστηκε να επέμβει ούτε οι ελληνικές κυβερνήσεις να προσφύγουν σ’ αυτό, δεδομένου ότι η  Ελλάδα ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του. Με συμμετοχή, μάλιστα, στην ίδρυσή του,  στη διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς.  Στη διάσκεψη αυτή, που καθόρισε τη νομισματική εικόνα του κόσμου μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εκπροσωπήθηκαν 44 χώρες, και η Ελλάδα, με πενταμελή αντιπροσωπεία  ( Κυβέρνηση Καϊρου,  αφού ακόμη συνεχιζόταν ο πόλεμος).

 Δύο μέλη της ήσαν ο Κυριάκος Βαρβαρέσος και ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Ο πρώτος ήταν επικεφαλής της αντιπροσωπείας και ο δεύτερος μέλος της, ως τεχνικός εμπειρογνώμονας.

 Ο Κ. Βαρβαρέσος, με την ιδιότητα του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας και του πρέσβη-αντιπροσώπου της ελληνικής κυβέρνησης του Καϊρου, πήρε ενεργό μέρος στην προετοιμασία της συμφωνίας, ενώ στη διάσκεψη ήταν ένας από τους εισηγητές.

Πριν τη σύγκλησή της, ως υπουργός Οικονομικών, μετείχε στις διεργασίες για τη σύνταξη του τελικού κειμένου, που παρουσιάστηκε στο Μπρέτον Γουντς.

Με βάση αυτό ιδρύθηκαν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα και το δολάριο ανακηρύχτηκε  παγκόσμιο χρήμα.

Ο Κυριάκος Βαρβαρέσος (1884 -1957) ήταν καθηγητής πολιτικής οικονομίας στη Νομική Αθηνών, υπήρξε για πολλά χρόνια υποδιοικητής και διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος.  Μέχρι τον θάνατό του υπήρξε σύμβουλος της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Ουάσιγκτον.

Τον Μάρτιο του 1946 συνέρχονται για πρώτη φορά τα διοικητικά συμβούλια του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Το κεφάλαιό τους ορίστηκε στα 16 δισ. δολάρια. Τη μεγαλύτερη συμμετοχή (περίπου στο ήμισυ) είχαν οι ΗΠΑ.

Οι αντιρρήσεις της ελληνικής αντιπροσωπείας στο Μπρέτον Γουντς είχαν σχέση με τις συναλλαγματικές ισοτιμίες, τα κρατικά αποθέματα και τη συμμετοχή της χώρας μας στο αρχικό κεφάλαιο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Ο Βαρβαρέσος υπέβαλε δύο υπομνήματα στα οποία εξεθετε τις ελληνικές αντιρρήσεις. Και η συμμετοχή της Ελλάδος στο κεφάλαιο της Διεθνούς Τραπέζης από 40 εκατομμύρια  στα οποία είχε ορισθεί αρχικά, περιορίσθηκε στα 25 εκατομμύρια δολλάρια.

Στην ελληνική αντιπροσωπεία εκτός από τον Βαρβαρέσο και τον Παπανδρέου μετείχαν ακόμη οι: Αλέξανδρος Αργυρόπουλος, διευθυντής τότε του Εμπορικού και Οικονομικού Τμήματος του υπουργείου Εξωτερικών. Διπλωμάτης από το 1919, που εκπροσώπησε τη χώρα σε πολλές διεθνείς διασκέψεις,  Αθανάσιος Σμπαρούνης, γενικός διευθυντής τότε του υπουργείου Οικονομικών, ενώ υπήρξε καθηγητής δημόσιας οικονομίας στην ΑΣΟΕΕ και μεταπολεμικά υπουργός Οικονομίας,  Αλέξανδρος Λοβέρδος ως τεχνικός Σύμβουλος και η Καίτη Κυριαζή (γυναίκα του Αργυρόπουλου) ως γραμματέας.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, όταν πήρε μέρος στη διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς, είναι 26 χρόνων. Είναι βοηθός καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και εκείνη την περίοδο υπηρετεί ως εθελοντής του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού (εξετάζει μοντέλα για τον κατάλληλο χρόνο επισκευής πλοίων). Την προηγούμενη χρονιά έχει τελειώσει το διδακτορικό του για «Το είδος και το εύρος της επιχειρηματικής δραστηριότητας».

Το 1985, όταν πάλι το (ελληνικό) δημόσιο ταμείο ήταν άδειο, στις υποδείξεις για προσφυγή στο Δ Ν Τ ο πρωθυπουργός Αν. Παπανδρέου ενημέρωνε  με διάγγελμα:

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που είναι τόσο ευαίσθητη σε θέματα που αφορούν την εθνική μας ανεξαρτησία, δεν είναι δυνατόν να διακινδυνεύσει μια τέτοια εξέλιξη. Γιατί, πέρα από το θέμα της αρχής υπάρχει και σοβαρή ιδεολογική αντίθεση με το είδος της οικονομικής πολιτικής που επιβάλλεται από τους διεθνείς χρηματοδοτικούς οργανισμούς σε τέτοιες περιπτώσεις. Γιατί όλοι ξέρουμε τις συνέπειες για τον λαό από τις νεοφιλελεύθερες συνταγές που επιβλήθηκαν σε όσες χώρες παρενέβησαν οι διεθνείς οργανισμοί.

Ο Αν. Παπανδρέου διατύπωνε ευθαρσώς τις επιφυλάξεις του,γιατί γνώριζε την δράση  του ΔΝΤ.

Το 2005 ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς, ήταν προσκεκλειμένος του Ιδρύματος Αν. Παπανδρέου και του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου. Μίλησε στην Αθήνα για το  ΔΝΤ και είπε ότι  οι αρχές του  δεν ήταν μόνο ένα «σύνολο δογμάτων οικονομικών», αλλά και μια «ιδεολογία».

Εν συνεχεία είναι γνωστό ότι:

-Το ΔΝΤ προώθησε στο παρελθόν πολιτικές όπως η απελευθέρωση των κεφαλαιαγορών, οι οποίες αύξησαν την παγκόσμια αστάθεια, και οι πολιτικές του των μεγάλων προγραμμάτων «διάσωσης»  είτε στη Λατινική Αμερική είτε  στη Ρωσία ή στην Ανατολική Ασία απέτυχαν.

-Ενώ δημιουργήθηκε για την προώθηση της παγκόσμιας οικονομικής σταθερότητας οι μετέπειτα στόχοι του, όπως η απελευθέρωση των κεφαλαιαγορών εξυπηρετούν κυρίως τα συμφέροντα της χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας. Η οικονομική επιστήμη  αντικαταστάθηκε, εντός του ΔΝΤ, από την «ιδεολογία» της χρηματοπιστωτικής κοινότητας.

Μία από τις διαφορές «ιδεολογίας» και επιστήμης είναι ότι η δεύτερη γνωρίζει ότι η γνώση έχει όρια και κάθε φορά υπάρχει αβεβαιότητα. Το ΔΝΤ, αντίθετα, θέλει να επιβάλλεται και να προβάλει την εικόνα του αλάθητου, υπαγορεύοντας οδηγίες!

-Το ΔΝΤ δεν είναι τίμιο, δεν είναι ειλικρινές, δεν είναι μετριόφρον
-Στα οικονομικά της αγοράς εάν ένας  δανειστής  δίδει επισφαλές δάνειο υφίσταται τις συνέπειες. Ο οφειλέτης μπορεί να χρεοκοπήσει και βάσει του εμπορικού νόμου υποδεικνύεται ο τρόπος με τον οποίο διευθετούνται οι πτωχεύσεις. ΄Ετσι λειτουργούν  οι οικονομίες της αγοράς.

Αντίθετα το ΔΝΤ δια των προγραμμάτων του χορηγεί κατ΄ επανάληψη κεφάλαια στις «βοηθούμενες» κυβερνήσεις προκειμένου να διασώσουν  τους «αισχροκερδείς», συνήθως Δυτικούς,  πιστωτές.

 Στα πλαίσια της «επιτήρησης» της Ελλάδας Οι τρεις οργανισμοί(Ευρωπαϊκή Επιτροπή,  Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και ΔΝΤ) θα ελέγχουν κατά πόσο η κυβέρνηση εφαρμόζει τα μέτρα λιτότητας που έχει εξαγγείλει, και θα πιέζουν για περισσότερα. Το ΔΝΤ έχει επιδείξει την ικανότητα να  εξαθλιώνει πληθυσμούς και να διαλύει οικονομίες. Ιδρύθηκε  με στόχο να ελέγχει την τήρηση της ελεύθερης αγοράς  προς όφελος των πλούσιων και των ισχυρών. Συνεργάζεται με την Παγκόσμια Τράπεζα που δανείζει είτε για έργα ανάπτυξης, είτε για τις «διαρθρωτικές αλλαγές» που προτείνει το ΔΝΤ.

Αντίθετα ακόμη και από οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ ή η Ευρωπαϊκή Ενωση, το ΔΝΤ δεν λειτουργεί στη βάση της «ισοτιμίας» των κρατών-μελών. Κάθε χώρα έχει ψήφους ανάλογα με το μέγεθος της οικονομίας της. Δεν υπάρχουν  καθόλου προσχήματα.

Οι εννέα ισχυρότερες χώρες συγκεντρώνουν το 50% των ψήφων. Οι 150 φτωχότερες συγκεντρώνουν όλες μαζί περίπου 25%. Στις πολύ σημαντικές αποφάσεις χρειάζεται πλειοψηφία 85%.

 Οι ΗΠΑ είναι η μόνη χώρα που έχει πάνω από 15% των ψήφων και έτσι γίνεται και η μόνη χώρα που έχει πρακτικά δικαίωμα βέτο.

Πως λειτουργεί το ΔΝΤ φαίνεται από την περίπτωση της Αϊτής, που χτυπήθηκε από σεισμό το  2003:  Η Αϊτή πλήρωσε 57 εκατομμύρια δολάρια για τόκους προς το ΔΝΤ, ενώ η ξένη «βοήθεια» προς τη χώρα ήταν 39 εκατομμύρια.
Ανάμεσα στην «τεχνογνωσία» που είχε προσφέρει το ΔΝΤ στη χώρα ήταν ότι το 1995 την εξανάγκασε να μειώσει τους δασμούς στο ρύζι, από 35% σε 3%. Ετσι, μια χώρα που ως τότε έκανε εξαγωγές ρυζιού, έφτασε μέσα σε 10 χρόνια να εισάγει τρία στα τέσσερα κιλά ρύζι από το εξωτερικό, κυρίως από τις ΗΠΑ.

Η άλλη συμβουλή-εντολή του ΔΝΤ προς την Αϊτή ήταν να παγώσει τους μισθούς στους δημόσιους υπάλληλους. Μετά το σεισμό, το ΔΝΤ ξαναήρθε «γενναιόδωρα» να δανείσει την Αϊτή(!)

Οι χώρες της Αφρικής υπέστησαν αντίστοιχες μαγικές συνταγές που θα τις έβαζαν υποτίθεται στο δρόμο της ανάπτυξης. Σήμερα το AIDS σκοτώνει περισσότερους ανθρώπους από όσους οι πόλεμοι στην Αφρική και η βασική ευθύνη γι΄αυτό το έγκλημα ανήκει στο ΔΝΤ.

Αναγκάζοντας τις κυβερνήσεις να βάλουν ως προτεραιότητα την αποπληρωμή του χρέους, εκατομμύρια περισσότεροι άνθρωποι καταδικάζονταν στη φτώχεια, ενώ οι υποδομές υγείας αφήνονταν να διαλυθούν, αφού δεν έβγαζαν άμεσα κέρδη που θα κατέληγαν στους τραπεζίτες. Η βοήθεια σε όλες τις περιπτώσεις πήγαινε πακέτο με εκβιασμούς για αγορές όπλων αλλά και άλλων προϊόντων από συγκεκριμένες εταιρίες - εκλεκτές του ΔΝΤ. Μια έρευνα είχε δείξει ότι οι χώρες που δαπανούν πολλά σε εξοπλισμούς έπαιρναν κατά μέσο όρο δυόμισι φορές μεγαλύτερη ενίσχυση.

Πεποίθηση  του ΔΝΤ  αποτελεί ο ισχυρισμός ότι οι αγορές έχουν την δυνατότητα να αυτορυθμίζονται, που τελικά φαίνεται πως βρίσκεται στη ρίζα της αποτυχίας του να εντοπίσει αυτό που θεωρητικά αναζητούσε.

Φάνηκε πρόσφατα, να υπάρχουν ενθαρρυντικά σημάδια αλλαγής στο ΔΝΤ, αλλά αυτό  δεν είναι αλήθεια. ΄Οπως έχει επισημανθεί από κοινωνιολόγους το ΔΝΤ εμμένει στην «πεποίθησή» του   περί “αυτορρύθμισης” των αγορών».

Αυτό σημαίνει πως η «αυτορρύθμιση» έχει μεταβληθεί σε θρησκευτική πεποίθηση, που είναι πολύ δύσκολο να απορριφθεί, αφού το ιερατείο της είναι πάντα έτοιμο να ισχυριστεί πως οι αποτυχίες της δεν οφείλονται στην θεωρητική της χρεοκοπία, αλλά στην πλημμελώς «ορθόδοξη» εφαρμογή της. Δηλαδή σε κάθε περίπτωση το ΔΝΤ είναι αλάθητο, όπως δυστυχώς συμβαίνει από καταβολής κόσμου με τα διάφορα ανίερα… «ιερατεία» και την αισχροκερδή γραφειοκρατία.

Ο Στίγκλιτς στο Βιβλίο του «Η Μεγάλη Αυταπάτη» γράφει ότι  {«η άποψη που επικρατεί σε μεγάλο μέρος του αναπτυσσόμενου κόσμου, και την οποία συμμερίζομαι, είναι ότι το ίδιο το ΔΝΤ έχει γίνει περισσότερο μέρος του προβλήματος (της οικονομική κρίσης), που αντιμετωπίζουν οι χώρες παρά της λύσης του. Σε πολλές  από τις χώρες  που έπληξε η κρίση, τόσο οι απλοί άνθρωποι όσο και οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης και ο επιχειρηματικός κόσμος συνεχίζουν να αναφέρονται στην οικονομική και κοινωνική θύελλα, που έπληξε τα έθνη τους ως «το ΔΝΤ-με τον ίδιο τρόπο που θα έλεγε κανείς η «πανούκλα» ή η «Μεγάλη ΄Υφεση»}, για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι: «η ιστορία χωρίζεται σε «προ ΔΝΤ» και «μετά ΔΝΤ» περίοδο, όπως ακριβώς οι χώρες που ερημώνονται από ένα σεισμό ή κάποια άλλη φυσική καταστροφή χρονολογούν  τα γενονότα «πριν» και «μετά» το σεισμό».

” Επιστημονικές ανακαλύψεις και δικτατορίες

Με απόφαση του  προέδρου των ΗΠΑ Χ.Τρούμαν στις 6 -8-1945 έγινε   ο βομβαρδισμός, με την  πρώτη στην ιστορία του κόσμου ατομική βόμβα, της ιαπωνικής πόλης Χιροσίμα . Με 150.000 θύματα από τα οποία 80.000  νεκροί. Και τα υπόλοιπα τραυματίες φρικτά παραμορφωμένοι από τη ραδιενέργεια. Για όλη τους τη ζωή. Τα  σπίτια της πόλης που αριθμούσε τότε 400.000 κατοίκους  ισοπεδώθηκαν  κατά 90%. Στις 9 Αυγούστου 1945 μια δεύτερη ισχυρότερη αμερικάνικη ατομική βόμβα  πλήττει  μια άλλη ιαπωνική πόλη, το Ναγκασάκι. Η πόλη καταστράφηκε και βρήκαν  το θάνατο 40.000 άτομα.

Οι συνέπειες  από τη μόλυνση λόγω της ραδιενέργειας υφίστανται ακόμα και σήμερα στις δύο αυτές πόλεις. ΄Ετσι με τις απάνθρωπες αυτές  ενέργειες  επισφραγιζόταν το τέλος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. Και οι ΗΠΑ, δια του Τρούμαν, έκαναν επίδειξη του μονοπωλίου του ατομικού όπλου. Και της παγκόσμιας κυριαρχίας τους δια του τρόμου.

Αρχίζει η περίοδος του ψυχρού πολέμου και του πυρηνικού   ανταγωνισμού ανάμεσα στις δυο υπερδυνάμεις, τις ΗΠΑ και τη Σοβιετική ΄Ενωση. Υπογράφεται  με πρωτοβουλία των ΗΠΑ στις 4 Απριλίου 1949 το «Βορειοατλαντικό Σύμφωνο». Που προέβλεπε τη δημιουργία του Βορειοατλαντικού Συνασπισμού. Του περίφημου ΝΑΤΟ (North Atlantic Treaty Organization). Που με το σχέδιο «Προμηθεύς»  επέβαλε  τη δικτατορία στην Ελλάδα το 1967.

Στο συνασπισμό αυτό μετείχαν εκτός των ΗΠΑ, ο Καναδάς και δέκα άλλες ευρωπαϊκές χώρες. H Ελλάδα εντάχθηκε σ΄αυτό το 1952. Επακολούθησε τον Οκτώβριο του  1953 η υπογραφή  Ελληνοαμερικάνικης συμφωνίας  για παραχώρηση  βάσεων   από την Ελλάδα  στις ΗΠΑ. Γνωστή με το όνομα «περί στρατιωτικών ευκολιών».Που αργότερα έγιναν βάσεις ατομικών όπλων. Πέρα από τα ατομικά  όπλα του έκτου αμερικάνικου στόλου. Ο οποίος περιφερόταν στη Μεσόγειο και ναυλοχούσε πολύ συχνά στον Πειραιά και σ΄άλλα  Ελληνικά λιμάνια.

Οι βάσεις αυτές του θανάτου  στρέφονταν κατά των τότε σοσιαλιστικών χωρών. Η Σοβιετική ΄Ενωση  στη δημιουργία του ΝΑΤΟ απάντησε με τη δημιουργία του  Συμφώνου της Βαρσοβίας στις 14-5-1955. Ο ανταγωνισμός των εξοπλισμών  μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων  είχε αρχίσει από την εποχή του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. Λεπτομέρειες από τον ανταγωνισμό αυτό στο προσκήνιο και στα παρασκήνια γίνονται γνωστές ακόμα και σήμερα και έχουν να κάνουν με τις επιστημονικές ανακαλύψεις που έχουν τη δική τους συναρπαστική ιστορία.
Ορόσημο αποτελεί  η διατύπωση εκ νέου των θεμελιωδών αρχών της φυσικής. Που αναθεωρούσε τις μέχρι τότε αντιλήψεις για το χώρο και το χρόνο. Η διατύπωση αυτή έγινε  με δημοσίευση σχετικού άρθρου  σε επιστημονικό περιοδικό τον Ιούνιο του 1905 από  έναν ειδικό τεχνικό τρίτης κλάσεως του ελβετικού Γραφείου Ευρεσιτεχνιών.  Πρόκειται για τον Αϊνστάιν. Οι νέες θεμελιώδεις αρχές και οι συνέπειές τους έγιναν γνωστές σαν ειδική θεωρία της σχετικότητας. Ονομάστηκε ειδική γιατί περιγράφει σωστά το σύμπαν μόνο σε ειδικές καταστάσεις στις οποίες η βαρύτητα θεωρείται αμελητέα.

Δύο από τις συνέπειες  των νέων θεμελιωδών αρχών της φυσικής  ήσαν: ΄Οτι η μάζα μπορεί να μετατραπεί  σε ενέργεια.
Σύλληψη στην οποία στηρίχτηκε πολλά χρόνια      μετά  η κατασκευή της ατομικής βόμβας. Και  ότι όταν η ταχύτητα  ενός σώματος πλησιάζει την ταχύτητα του φωτός  η αδράνειά του αυξάνεται τόσο ραγδαία, ώστε   όσο δυνατά κι αν το σπρώξουμε, δεν θα μπορέσει ποτέ να φθάσει ή να ξεπεράσει την ταχύτητα του φωτός.

Είναι η αρχή της παγκοσμιότητας της ταχύτητας του φωτός. Στην οποία βασίζεται έκτοτε ολόκληρη η φυσική. Από τότε και σε διάστημα περίπου εκατό ετών έχει αποδειχθεί ότι οι νέοι νόμοι που περιγράφουν με επιτυχία το πραγματικό σύμπαν  υπακούουν στην αρχή της σχετικότητας του  Αϊνστάιν. Οι επιστήμονες βέβαια  είχαν στηριχθεί στις ιδέες του Αϊνστάιν για την κατασκευή της ατομικής βόμβας. ΄Ομως  αυτό δεν σημαίνει ότι εκείνος ήταν υπεύθυνος για τη  χρησιμοποίησή της. ΄Ελεγε στις 10 Σεπτεμβρίου  1945 μετά το βομβαρδισμό της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι:

«Δεν θεωρώ τον εαυτό μου πατέρα της ατομικής ενέργειας. Η συμβολή μου ήταν αποκλειστικά έμμεση. Στην πραγματικότητα δεν είχα προβλέψει ότι η απελευθέρωση της ατομικής ενέργειας  θα ήταν δυνατό να επιτευχθεί στην εποχή μου. Απλώς το πίστευα ως θεωρητική δυνατότητα. Η πραγματοποίησή της έγινε εφικτή μέσω της τυχαίας ανακάλυψης της αλυσιδωτής αντίδρασης. Και αυτό το γεγονός δεν θα μπορούσα να το έχω προβλέψει».

Την ίδια χρονική στιγμή  πρόσθετε: «Το μυστικό της βόμβας πρέπει να παραδοθεί σε μια παγκόσμια κυβέρνηση. Αν φοβάμαι την τυραννία μιάς παγκόσμιας κυβέρνησης; Ασφαλώς και φοβάμαι. Αλλά φοβάμαι ακόμη περισσότερο την έλευση ενός πολέμου. Κάθε κυβέρνηση είναι σίγουρα κακή, ως ένα βαθμό. Αλλά μια παγκόσμια κυβέρνηση είναι προτιμότερη από την πολύ μεγαλύτερη συμφορά του πολέμου».

Πριν τον βομβαρδισμό της Χιροσίμα, τον Μάρτιο του 1945, είχε στείλει επιστολή στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ρούσβελτ. Με την οποία τον προειδοποιούσε για τα καταστροφικά αποτελεσματα της ατομικής βόμβας. Είχε δε δηλώσει  στην εφημερίδα Τάϊμς της Ν.Υόρκης της 19^ης Αυγούστου 1946 ότι ήταν βέβαιος ότι αν ζούσε ο Ρούσβελτ θα είχε απαγορεύσει το βομβαρδισμό της Χιροσίμα. Που έγινε επί Τρούμαν. Επίσης σε μια επιστολή του προς τον  Αμερικανό επιστήμονα Λάϊνους Πάουλιγκ ο Αϊνστάιν έγραφε:

«΄Ενα λάθος έκανα στη ζωή μου.΄Οταν υπέγραφα εκείνη την επιστολή προς τον Πρόεδρο Ρούσβελτ στις 2 Αυγούστου 1939. Συνηγορώντας υπέρ της κατασκευής της ατομικής βόμβας.΄Ισως όμως η ενέργειά μου αυτή συγχωρηθεί.  Αν ληφθεί υπ΄όψιν πως εκείνη την εποχή όλοι θεωρούσαμε πολύ πιθανό ότι οι Γερμανοί ασχολούνται με το ίδιο πρόβλημα. Και ότι ίσως κατόρθωναν να χρησιμοποιήσουν την ατομική  βόμβα για να ανακηρυχθούν κυρίαρχη φυλή».

Ηταν δε  κατηγορηματικός για την ανάγκη μιας παγκόσμιας κυβέρνησης, που θα χει-ριζόταν τα θέματα των ατομικών όπλων, ώστε έλεγε: «Αν δεν είναι ρεαλιστική  η ιδέα μιάς παγκόσμιας κυβέρνησης τότε μία μόνο ρεαλιστική άποψη του μέλλοντός μας υπάρχει: Γενικευμένη καταστροφή του ανθρώπου από τον άνθρωπο».

Στις 15 Σεπτεμβρίου  1945 δήλωνε στους Τάιμς της Ν.Υόρκης:  «Μοναδικός τρόπος για να σωθεί ο πολιτισμός και το ανθρώπινο γένος είναι να δημιουργηθεί μια παγκόσμια κυβέρνηση. Και να θεμελιωθεί η ασφάλεια των εθνών πάνω στο νόμο».

Το 1948  έλεγε: «Συνηγορώ υπέρ μιάς παγκόσμιας κυβέρνησης. Επειδή είμαι πεπεισμένος ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος μέσω του οποίου θα μπορούσε να αποκλειστεί ο τρομερότερος κίνδυνος (από τα ατομικά όπλα) που αντιμετώπισε ποτέ ο άνθρωπος. Η αποφυγή της ολοκληρωτικής καταστροφής πρέπει να αποτελέσει στόχο  πρώτης πρωτεραιότητας. ΄Εναντι οποιουδήποτε άλλου».

Αν δεν μεσολαβούσε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος οι επιστήμονες και των δύο υπερδυνάμεων  θα ήσαν απασχολημένοι με την έρευνα του διαστήματος. Και ίσως η θεωρία για  την ύπαρξη μαύρων τρυπών  και τις στρεβλώσεις του χωρόχρονου να είχε επιβεβαιωθεί πλήρως. Εν πάση περιπτώσει οι γνώσεις που είχαν αποκομίσει οι επιστήμονες απ΄αυτήν την έρευνα χρησιμοποιήθηκαν για την παραγωγή ατομικών  και αργότερα υδρογονικών βομβών και από τις δυο υπερδυνάμεις.Το 1939  ορισμένοι ονομαστοί Αμερικανοί φυσικοί, όπως  ο  Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ, και άλλοι διερευνούσαν τους αστέρες νετρονίων. Και τις μαύρες τρύπες. Ενώ ο Τζόν  Γουήλερ (John Wheeler)  και άλλοι  διατύπωναν τη θεωρία της πυρηνικής σχάσης. Δηλαδή τη διάσπαση βαρέων ατομικών πυρήνων. ΄Οπως του ουρανίου.΄Η του πλουτωνίου. Σε μικρότερα κομμάτια. Μετά τον βομβαρδισμό τους με νετρόνια.

Πρόβλεψαν ότι ο πυρήνας ουρανίου -235 θα ήταν ο πιο αποτελεσματικός για  τη συντήρηση αλυσιδωτών αντιδράσεων. Καθώς και ο πυρήνας πλουτωνίου-239. Το ουράνιο -235 έγινε αργότερα το υλικό για τη γόμωση της βόμβας που κατέστρεψε τη Χιροσίμα. Και το πλουτώνιο -239 επειδή είναι ένα είδος πυρήνα που δεν υπάρχει στη φύση, οι Αμερικανοί ειδικοί  έμαθαν να το παρασκευάζουν  σε πυρηνικούς αντιδραστήρες. Και το χρησιμοποίησαν ως υλικό για τη γόμωση της βόμβας που κατέστρεψε το Ναγκασάκι.

Την ίδια χρονιά  και ακριβώς την 1^η Σεπτεμβρίου 1939 ο Χίτλερ εισέβαλε στην Πολωνία. Αρχίζει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Στο μεταξύ  στην ΕΣΣΔ το καλοκαίρι του 1941, όταν η Γερμανία  εισέβαλε στη χώρα,  οι Σοβιετικοί επιστήμονες εγκατέλειπαν  την πυρηνική έρευνα. Και στράφηκαν σε πεδία που θα απέφεραν γρήγορα αποτελέσματα. Για την άμυνα της αχανούς Σοβιετικής ΄Ενωσης. Προσπαθούσαν με πειράματα στο Καζάν, ενώ οι Γερμανοί είχαν φτάσει στο Λένινγκραντ, να βελτιώσουν την  ισχύ βομβών κανονικού τύπου. Παράλληλα  Γερμανοί και Αμερικάνοι  εργάζονταν πυρετωδώς για την κατασκευή της ατομικής βόμβας.

Οι Σοβιετικοί το 1943 σχημάτισαν μια μικρή επίλεκτη ομάδα επιστημόνων  για τον ίδιο σκοπό. Το 1945 όταν οι Αμερικανοί βομβάρδισαν Χιροσίμα και Ναγκασάκι η επίλεκτη ομάδα των Σοβιετικών  είχε αναπτύξει λεπτομερή θεωρητική ανάλυση των πυρηνικών αντιδραστήρων παρασκευής πλουτωνίου -239. Και είχε κατασκευάσει πολλά πιθανά σχέδια βομβών. Λέγεται ότι παράλληλα με τις δικές τους προσπάθειες οι Σοβιετικοί, μέσω κατασκόπων, έβαλαν στο χέρι το σχέδιο της βόμβας των Αμερικάνων. Που βασιζόταν στο πλουτώνιο.

Τελικά έβαλαν το δικό τους σχέδιο στην άκρη και συνέχισαν το πρόγραμμά τους με το αμερικάνικο σχέδιο. Και  στις 29 Αυγούστου 1949 το πρόγραμμά τους στέφθηκε με επιτυχία:  όταν η πρώτη ατομική βόμβα εξερράγη σε μια δοκιμή που έγινε στο Σεμιπαλατίνσκ της Σοβιετικής Ασίας.

Μετά απ΄αυτήν την επιτυχία οι Σοβιετικοί επέστρεψαν στο δικό τους σχέδιο και βάσει αυτού κατασκεύασαν ατομική βόμβα. Που δοκιμάστηκε με επιτυχία το 1951.΄Οταν έγινε γνωστή στην Αμερική η πρώτη επιτυχής δοκιμή των Σοβιετικών  δημιούργησε πανικό. Ο  γνωστός Μακ Κάρθυ εξαπολύει παντού στις ΗΠΑ κυνήγι μαγισσών. Για να βρεί κατασκόπους, κομμουνιστές και συνεργάτες τους.΄Ετσι οδηγήθηκε στην ηλεκτρική καρέκλα με  την κατηγορία της κατασκοπίας υπέρ της ΕΣΣΔ το ζεύγος των  Αμερικανών   ατομικών επιστημόνων ΄Εθελ και Γιούλιους  Ρόζεμπεργκ.

Ο Αϊνστάιν είχε δηλώσει το 1953 για τη δραστηριότητα του Μακ Κάρθυ και των επιτροπών του: «Κάθε διανοούμενος που καλείται ενώπιον αυτών των επιτροπών οφείλει να αρνηθεί να καταθέσει.  Με άλλα λόγια πρέπει να είναι προετοιμασμένος για φυλάκιση και οικονομική καταστροφή. Προς το συμφέρον της πολιτιστικής ευημερίας της χώρας του».

Ο ανταγωνισμός των πυρηνικών εξοπλισμών οδήγησε στην ιδέα της κατασκευής της υπερβόμβας. Δηλαδή της βόμβας υδρογόνου. ΄Οπλου που στηρίζεται στη σύντηξη πυρήνων υδρογόνου και το σχηματισμό ηλίου.

Την 1^η Νοεμβρίου 1952 οι Αμερικάνοι  πραγματοποίησαν  την έκρηξη ενός μηχανισμού  τύπου βόμβας υδρογόνου.Που δεν μπορούσε όμως να μεταφερθεί με αεροπλάνο ή με πύραυλο. Αλλά ήταν 800 φορές ισχυρότερη από τη βόμβα που κατέστρεψε τη Χιροσίμα. Παράλληλα οι Σοβιετικοί επιστήμονες, εργαζόμενοι πυρετωδώς, πραγματοποίησαν στις 12 Αυγούστου 1953 στο Σεμιπαλατίνσκ έκρηξη της δικής τους υδρογονοβόμβας. Που μπορούσε να μεταφερθεί με αεροπλάνο και ήταν 30 φορές ισχυρότερη από τη βόμβα της Χιροσίμα.

Την 1^η Μαρτίου 1954 οι Αμερικάνοι δοκίμασαν  επιτυχώς μια άλλη υπερβόμβα που μπορούσε να μεταφερθεί και η ενέργεια της έκρηξης ισοδυναμούσε με την ενέργεια 1.300 βομβών Χιροσίμα. Επίσης τον Μάρτιο του 1954 οι Σοβιετικοί ανακάλυψαν, ανεξάρτητα από τους Αμερικάνους, μια αμερικάνικη ιδέα που είχε προηγηθεί και επικεντρώθηκαν στην κατασκευή μιας πραγματικής υπερβόμβας. Που θα μπορούσε να έχει όσο μεγάλη καταστροφική ισχύ επιθυμούσαν!

Χρειάστηκαν δεκαοκτώ μήνες για τον  σχεδιασμό και την κατασκευή της. Στις 23 Νοεμβρίου 1955 σε δοκιμή της η βόμβα εξερράγη επιτυχώς απελευθερώνοντας ενέργεια 300 φορές μεγαλύτερη από εκείνη της Χιροσίμα. Μεταξύ των άλλων μια επιτροπή υπό τον Οπενχάϊμερ στις ΗΠΑ είχε εκφράσει την έντονη αντίθεσή της στο υπερεντατικό πρόγραμμα  κατασκευής υπερβόμβας.Τελικά αργότερα, οι Σοβιετικοί με τις επιδόσεις τους κατάφεραν να κατασκευάσουν  και να δοκιμάσουν επιτυχώς μια τρομερή υπερβόμβα με ισχύ 5.000 βομβών Χιροσίμα!

Αυτά ήσαν μερικά από  τα αποτελέσματα του ψυχρού πολέμου. Το 1994 Ρώσοι και Αμερικάνοι  είχαν  οπλαστάσια με ισχύ  περίπου 30 βόμβες Χιροσίμα! Παρότι πρόκειται για πραγματικές βόμβες υδρογόνου  δεν είναι περισσότερο ισχυρές από μια μεγάλη ατομική βόμβα. ΄Αρα ο ανταγωνισμός των πυρηνικών εξοπλισμών των δυο υπερδυνάμεων απέβλεπε στην ψυχολογική κατατρομοκράτηση του αντιπάλου. Ο κόσμος είχε πολωθεί στους δύο αυτούς πόλους: Ανατολή και Δύση. Με όλες τις γνωστές συνέπειες.

΄Ετσι γράφηκε η ιστορία. Οι σχετικοί χειρισμοί των ηγεσιών των δυο υπερδυνάμεων κρίθηκαν και επικρίθηκαν.  Αλλά δεν μπορούν να αλλάξουν. Μπορεί όμως να αλλάξει ο τρόπος που σκέπτονται οι άνθρωποι και ενεργούν  για  να μην καταστρέψουν τον Πλανήτη. Στα πλαίσια  αυτής της γιγαντιαίας αντιπαράθεσης επιβλήθηκε η δικτατορία στην Ελλάδα με τη θέληση της τότε αμερικάνικης ηγεσίας και του ΝΑΤΟ.

Δικτατορία και ΗΠΑ

Από την εποχή της δικτατορίας του Μεταξά, την  4^η Αυγούστου 1936, ως τον εμφύλιο πόλεμο και μετά τον εμφύλιο στα πλαίσια της επικυριαρχίας των ξένων στην Ελλάδα, οι ξένοι βοήθησαν στη δημιουργία  διαφόρων παρακρατικών και  παραστρατιωτικών οργανώσεων.΄Η διείσδυσαν σε υφιστάμενες τέτοιες οργανώσεις. Για να ελέγχουν. Να επεμβαίνουν. Και να κατευθύνουν την πολιτική ζωή της χώρας. Ανάλογα με τις κάθε φορά επιδιώξεις τους.

Μια τέτοια οργάνωση δημιουργήθηκε στη  Μέση Ανατολή στη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής. Από αντικομμουνιστές αξιωματικούς. Σε  συνεργασία με τους ΄Αγγλους. Με το όνομα  Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών (ΙΔΕΑ). Επίσης στη  Μέση Ανατολή δημιουργήθηκαν οι Οργανώσεις: ΄Ενωση ΄Ελλήνων Νέων Αξιωματικών (ΕΕΝΑ). Και Σύνδεσμος Αξιωματικών Νέων (ΣΑΝ).

Οι Πραξικοπηματίες του 1967  ανήκαν σ΄αυτές τις οργανώσεις. Κυρίως στην μυστική  ΕΕΝΑ.  Με επικεφαλής από παλιά  ή αργότερα  τον αρχιπραξικοπηματία του 1967 Παπαδόπουλο. Ο ΙΔΕΑ έκανε απόπειρα επιβολής πραξικοπήματος στις 31 Μαϊου 1951. Οι συνωμότες όχι μόνο έμειναν ατιμώρητοι αλλά προωθήθηκαν σε θέσεις κλειδιά στο Στρατό. Ο γνωστός Αμερικανός πρεσβευτής Πιουριφόι, όπως έγραφαν οι εφημερίδες της 12-1-1952, αξίωνε από την κυβέρνηση Πλαστήρα να μην «γίνουν διώξεις αξιωματικών δια παλαιάς υποθέσεις». Επρόκειτο για συνωμότες  αξιωματικούς που ανήκαν στον ΙΔΕΑ. Και δεν έγιναν.

Οι κυβερνήσεις Καραμανλή που προέκυψαν από τις εκλογές της 19^ης-2-1956 , 11-5-1958, και 29-10-1961 ήσαν κυβερνήσεις μειοψηφίας του εκλογικού σώματος. Και λόγω των εκλογικών συστημάτων, της βίας και της νοθείας από μειοψηφία στο λαό μετατρέπονταν σε πλειοψηφία βουλευτών στη Βουλή.

Είναι χαρακτηριστική  σχετική καταγγελία μετά τις εκλογές του 1956 της «Δημοκρατικής΄Ενωσης». Η οποία είχε σχηματισθεί με πρωτοβουλία της ΕΔΑ, του Γ. Παπανδρέου κλπ: «΄Ενώ ο λαός έδωσε την πλειοψηφία στη Δ.Ε. (με διαφορά 25.000 ψήφων από την ΕΡΕ) το εκλογικό σύστημα της κυβερνήσεως μεταβάλλει την πλειοψηφία του λαού  σε μειοψηφία βουλευτών. Η βία και η νοθεία που ησκήθη δεν έχει προηγούμενο».

Ο Παπαδόπουλος είχε χρησιμοποιηθεί από τον Κ. Καραμανλή σαν γραμματέας του γνωστού σχεδίου «Περικλής». Για τη διεξαγωγή των εκλογών βίας και νοθείας του 1961. Και σε επιτροπή για την αντιμετώπιση του κομμουνισμού μετά την άνοδο της ΕΔΑ στις εκλογές του 1958. Που ανέδειξε 79 βουλευτές στο Κοινοβούλιο.

Κράτος, Παλάτι υπό την Φρειδερίκη, και ποικιλώνυμες μυστικές και φανερές παρακρατικές και παραστρατιωτικές οργανώσεις σε συνεργασία κρυφή και φανερή  ασκούσαν την εξουσία. Την Μεγάλη λεγόμενη Χούντα που ήταν πιστή στο Παλάτι και ετοιμαζόταν να επιβάλει δικτατορία, την πρόλαβε η Μικρή Χούντα υπό τον Παπαδόπουλο και επέβαλε εκείνη τη δικτατορία του 1967. ΄Ετσι τις συνέπειες απο τα  παιχνίδια για την εξουσία, τις δολοπλοκίες και τις συνωμοσίες πολιτικών κυβερνήσεων, Στρατού,  Παλατιού, Αμερικανών, CIA, NATO  και παρακράτους δεν τις υπέστη μόνο η Ελλάδα, αλλά και οι δολοπλόκοι που βρέθηκαν εκτός νυμφώνος. ΄Ισως πριν την ώρα τους. ΄Οπως έγινε με το Παλάτι.

Το κοινωνικό και το πολιτικό γίγνεσθαι  φέρνει συχνά στο προσκήνιο σε ρόλο πρωταγωνιστού τέτοια πρόσωπα σαν τον Παπαδόπουλο. Που δεν είναι άξια παρά για περιφρόνηση. Και που σε ομαλό δημοκρατικό καθεστώς δεν θα ασχολιόταν κανείς μαζί τους. Παρά μόνο για να εκφράσει τον αποτροπιασμό του.

Και όμως μέσα σε δημοκρατίες  γαλουχούνται τέτοιοι προβοκάτορες και συνωμότες. ΄Οπως γίνεται από καταβολής κόσμου.  Τέτοιοι συνωμότες δεν  ήσαν ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ; Και όχι μόνο;  Κι αυτούς τους φασίστες δικτάτορες ως και τους εξτρεμιστές αμερικανούς στρατοκράτες τύπου Μάκ Κάρθυ δεν  είχε για  πρότυπα  ο νευρωτικός αρχιπραξικοπηματίας  και οι περί αυτόν;  Και ποιές οι ιδεές τους; Μα ασφαλώς οι φασιστικές.

Για του λόγου το αληθές: ΄Οπως έγινε γνωστό μετά τη μεταπολίτευση ο Παπαδόπουλος ήταν πράκτορας της Γκεστάπο και της CIA. Ο  εκ δεξιών του Προέδρου στρατοδίκης στη δίκη του Ν.Μπελογιάννη που καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε τον Μάρτιο του 1952. Εκτελεστής μαζί με άλλους επί Γερμανικής κατοχής, όπως γράφτηκε τον Μάιο του 1981 στον Τύπο,  των 22 πατριωτών στο μπλόκο της Καλογρέζας την 15^η-3-1944.

΄Ηταν επίσης  ο   οργανωτής του γνωστού  δήθεν σαμποτάζ του ΄Εβρου  το 1965. Αντισυνταγματάρχης τότε. Που το  απέδωσε  στους «κομμουνιστάς». Και που ο Ηλίας Ηλιού  είχε καταγγείλει στη Βουλή,  ότι κάποιος άλλος είναι ενδεχόμενο να τον μιμηθεί  και να οργανώσει παρόμοια πρόκληση. Για να δέσει κάποιο πρωϊνό χιλιάδες ΄Ελληνες. ΄Οπως και έγινε από τον ίδιο την 21^η  Απριλίου 1967. Και όχι από  άλλον. Ο Παπαδόπουλος όχι μόνο δεν τιμωρήθηκε καν το 1965, γιατί ήταν της εμπιστοσύνης όχι μόνο του Κ. Καραμανλή στο παρελθόν. Αλλά εκείνη την εποχή και του Γ. Παπανδρέου. Ο οποίος τον προστάτευε. Αργότερα ήταν επίσης της εμπιστοσύνης των κυβερνήσεων των λεγόμενων αποστατών. Και φυσικά των Αμερικάνων. Ανεμπόδιστοι αυτός και πολλοί άλλοι αξιωματικοί του Στρατού  ανήρχοντο στην ιεραρχία και   επέβαλαν τη δικτατορία. Αφού πρόλαβαν τη Μεγάλη Χούντα των Στρατηγών.

Γιατί επιβλήθηκε η δικτατορία; Το «μέγα» επιχείρημα: Να σωθεί η Ελλάδα από τον κομμουνισμό. Ο κομμουνιστικός όμως κίνδυνος αποδείχθηκε ένα μεγάλο ψέμα. Μετά το πραξικόπημα, την 28^η-4-1967 ο Παπαδόπουλος υπουργός τότε Προεδρίας της Κυβερνήσεως, απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων έλεγε, ότι βρέθηκε πολεμικό υλικό που προοριζόταν  για κομμουνιστικό πραξικόπημα:

«Πρόκειται περί υλικού το οποίον δια να μεταφερθεί από τους χώρους εις τους οποίους ευρέθη εχρειάσθησαν εβδομήντα οχήματα των τριών τόννων».Τον ρώτησαν: «Δύνασθε αυτήν την στιγμήν να  δώσετε εις τον τύπον μέρος των αποδείξεων αι οποίαι περιλαμβάνονται εις τα εβδομήντα φορτία;». Απάντηση: «Αυτή την στιγμήν όχι, εις 2-3 ημέρας οπωσδήποτε».

Οι πραξικοπηματίες είπαν ότι θα εκθέσουν το «υλικό» αυτό σε έκθεση στο Ζάππειο. Αλλά αφού ήταν ψέμα δεν έδωσαν συνέχεια. Αργότερα οι ίδιοι παραδέχτηκαν ότι δεν υπήρχε κομμουνιστικός κίνδυνος.

Μετά τη μεταπολίτευση στη δίκη των πρωταγωνιστών της δικτατορίας το 1975 κατατέθηκαν από δημοκρατικούς αξιωματικούς διαφωτιστικά στοιχεία: για την δραστηριότητα των πραξικοπηματιών πριν την 21^η Απριλίου  1967, όπως:

΄Οτι ο Παπαδόπουλος από το 1956 ακόμα είχε εισηγηθεί «κάποια εκτροπή» αν έπαιρνε η Αριστερά μεγάλο ποσοστό ψήφων στις εκλογές.΄Οτι το 1961 είχε γίνει συνάντηση Παπαδόπουλου με άλλους χουντικούς στο Παγκράτι με σκοπό την εκτροπή.

΄Οτι η ομάδα Παπαδόπουλου είχε αρχίσει να σχηματίζεται την εποχή της απόπειρας πραξικοπήματος του ΙΔΕΑ το 1951.

Οτι το 1956-1967 η ομάδα  ανεξαρτητοποιείται και διευρύνεται. Και ότι είχε συνεχή δραστηριότητα με συνεδριάσεις και άλλες ενέργειες. Η ομάδα αυτή  αναμίχθηκε στο εκλογικό πραξικόπημα του 1961. Και το 1963 στη δολοφονία του βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη!

Επί της τότε κυβερνήσεως Ενώσεως Κέντρου  έγινε προσπάθεια διασκόρπισης, όσων αποτελούσαν την ΕΕΝΑ.  Η διασπορά αυτή βοήθησε να προχωρήσουν στην προπαρασκευή του πραξικοπήματος. Αφού προηγούμενως κατέλαβαν καίριες θέσεις στο Στράτευμα. Ο Παπαδόπουλος με την ανοχή του αρχηγού ΓΕΣ Σπαντιδάκη τοποθετήθηκε στο Γ΄ Γραφείο του ΓΕΣ. Ο Μακαρέζος κατέλαβε νευραλγική θέση στην ΚΥΠ.

Το 1957-1958 που ήταν γενικό το αίτημα της διάλυσης του ΙΔΕΑ  και του «πρώτου πυρήνα της χούντας» επενέβησαν τα ανάκτορα και οι ξένοι διότι «δεν συνέφερε η διάλυσή τους γενικότερα στο ΝΑΤΟ».΄Ιλη δε από δεκαεφτά άρματα μάχης της 20ης Μεραρχίας που μεταφέρθηκε στην Αθήνα για την παρέλαση της 25^ης Μαρτίου 1967 κρατήθηκε με διαταγή του αρχηγού ΓΕΣ Σπαντιδάκη για «καλύτερη συντήρηση». Και χρησιμοποιήθηκε  στο πραξικόπημα της 21^ης Απριλίου.

Είχε διαπιστωθεί, όπως κατέθεσαν οι μάρτυρες, ότι η ομάδα του Παπαδόπουλου μυούσε αξιωματικούς στις «αρχές της αξιοκρατίας και της 4^ης Αυγούστου». Με την κάλυψη του Σπαντιδάκη. Η ομάδα αυτή τοποθετούσε πράκτορες και εγκαθέτους στους φορείς εξουσίας.΄Οπως στην Προεδρία της Κυβερνήσεως. Στις ένοπλες δυνάμεις. Και στα υπουργεία. Δημιουργούσε κέντρα προκλήσεως.΄Οπως έγινε με το δήθεν σαμποτάζ του ΄Εβρου. Με εκρήξεις βομβών  κλπ.  Κατορθώνοντας έτσι  να   υποβάλλουν και να κατευθύνουν ακόμα και την κυβερνητική γραμμή και προπαγάνδα.

Ο αντιστράτηγος Κ. Βιδάλης που το πραξικόπημα τον βρήκε επιτελάρχη του Γ΄ Σώματος Στρατού κατέθεσε ότι ο Σπαντιδάκης προσωπικά του έδωσε τη διαταγή εφαρμογής του σχεδίου του ΝΑΤΟ “Προμηθεύς”. Επίσης κατατέθηκε ότι από το 1960  με τη βοήθεια του αρχηγού ΓΕΣ Καρδαμάκη οι χουντικοί είχαν καταλάβει θέσεις κλειδιά στο Λεκανοπέδιο της Αττικής.

Το 1964 επί κυβερνήσεως Ενώσεως Κέντρου ο μηχανισμός του ΙΔΕΑ βρέθηκε άθικτος. Και όλοι οι πραξικοπηματίες στην Αθήνα. ΄Η σε επίζηλες θέσεις στο εξωτερικό. Οι δε μεταθέσεις αξιωματικών γίνονταν ουσιαστικά  από το Παλάτι. Και τον γνωστό ανακτορικό Υπουργό Εθνικής Αμύνης Γαρουφαλιά. Σε συνεργασία με το Πεντάγωνο του Αμερικάνικου Στρατού. Τον διοικητή στην Ελλάδα της Αμερικάνικης Στρατιωτικής Αποστολής. Και το κλιμάκιο της CIA στην Ελλάδα.

Στην επιβολή της δικτατορίας συνέβαλαν και μεγάλες αμερικάνικες εταιρίες   που ήσαν σύμβουλοι και προμηθεύτριες πολεμικού υλικού  των ελληνικών ένοπλων δυνάμεων. Αυτές καθώς και ελληνικές εταιρείες με την επιβολή  του πραξικοπήματος αποκόμισαν τεράστια κέρδη. Η επιβολή της δικτατορίας είχε επίσης στόχο τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου ενόψει και του  τότε πολέμου των έξι ημερών  που εξαπέλυσε το Ισραήλ κατά των Αραβικών χωρών.

΄Οπως γράφηκε στον τύπο την 7^η -6-1981  ο  Υπουργός Αμύνης του Ισραήλ Μωσέ Νταγιάν για μια ακόμα φορά επισκεπτόταν την Αθήνα την 20η Απριλίου 1967. Μια ημέρα πριν από το πραξικόπημα. Και είχε συνάντηση με  τους επιτελείς της χούντας Μακαρέζο και Ασλανίδη. Υποστηρίζεται επίσης  ότι η παρουσία του Νταγιάν στην Αθήνα ήταν εντελώς συμπτωματική και δεν είχε καμιά σχέση με το πραξικόπημα.

΄Οπως αναφέρεται στο βιβλίο: «Ελλάδα, CIA, NATO»  του ΄Οσκαρ Λάρσεν, ο Παπαδόπουλος υπηρετούσε στη CIA από το  1952. Επαφές με τη CIA  είχαν και άλλοι χουντικοί. Ανάμεσα στους οποίους και ο Ιωαννίδης. Ο οποίος ανέτρεψε με εντολή της το Νοέμβριο του 1973 τον Παπαδόπουλο. Στο ίδιο βιβλίο αναφέρεται ότι το πραξικόπημα προετοιμάστηκε στην Αμερική. Είναι επίσης γνωστό ότι ο Σάββας Κωνσταντόπουλος διευθυντής της εφημερίδας  «Ελεύθερος Κόσμος» λίγο καιρό πριν το πραξικόπημα  με διαλέξεις του στο ξενοδοχείο Χίλτον, που τις παρακολουθούσαν  συντηρητικοί πολιτικοί, απροκάλυπτα προέβαλε την ανάγκη  επιβολής δικτατορίας.

Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Βήμα (26-4-1981) ο Παν.  Κανελλόπουλος, που ήταν πρωθυπουργός κατά την επιβολή του πραξικοπήματος, έλεγε: Τον «Μάρτιο του 1967 εξερράγησαν μερικές βόμβες και μάλιστα κάποιες μικρές βόμβες, μπροστά στον «Ελεύθερο Κόσμο». Εμένα με κατέλαβε αμέσως η υποψία ότι αυτά είναι προβοκάτσια. ΄Οτι δεν προέρχονται από εκείνους που δήθεν προήρχοντο. Αλλά ότι ήταν από κάποιους κύκλους που ήθελαν την ανωμαλία. Ηλίθιοι της άκρας δεξιάς είναι εκείνοι που προκαλούν αυτές τις ενέργειες.

»Είναι αναμφισβήτητο το γεγονός ότι το πραξικόπημα προετοιμάστηκε αρκετά πριν την εκδήλωσή του. Από δύο-τρία χρόνια πριν το προετοίμαζαν κάτω από ένα κλίμα που φορτιζόταν συνεχώς από την ανησυχία ότι δήθεν θα επικρατούσε ο κομμουνισμός…Και εγώ ο ίδιος είχα πέσει θύμα κάποια στιγμή και πίστευα αυτά τα χαρτιά που έστελναν από το Επιτελείο και από την ΚΥΠ».

Με τέτοιες προετοιμασίες οι συνταγματάρχες έφτασαν στην εφαρμογή του σχεδίου του ΝΑΤΟ “Προμηθεύς”.Το σχέδιο αυτό προέβλεπε την εφαρμογή μιάς σειράς μέτρων βίας. Για τη μετατροπή της Ελλάδας σε απέραντο στρατόπεδο σε περίπτωση δήθεν «επίθεσης από βορρά». Για τους αξιωματικούς που δεν ήσαν μυημένοι στο πραξικόπημα η διαταγή  να κινητοποιήσουν τα στρατιωτικά τμήματα την κατάλληλη ώρα δικαιολογήθηκε  με την εκτέλεση «εκτάκτων γυμνασίων του ΝΑΤΟ».

Σύμφωνα με το σχέδιο αυτό είχαν καταρτισθεί κατάλογοι όσων θα συλλαμβάνονταν. Οι κατάλογοι αυτοί περιελάμβαναν κομμουνιστές μέχρι δεξιούς δημοκράτες.

Επί εφτά χρόνια η Ελλάδα φιμώθηκε. Υπολογίζεται ότι περίπου εκατόν πενήντα χιλιάδες ΄Ελληνες πέρασαν από τα αστυνομικά τμήματα. Χιλιάδες εξορίστηκαν επί χρόνια σε διάφορα στρατόπεδα.  Φυλακίστηκαν. Βασανίστηκαν. Και πολλοί πέθαναν. Υπό τις άναρθρες κραυγές του αρχιπραξικοπηματία. Που ζήλωσε δόξα Χίτλερ και Μουσολίνι. Επισσωρεύοντας δεινά στη χώρα   και στην Κύπρο. Και εκεί η απόπειρα πραξικοπήματος κατά του Μακαρίου έδωσε αφορμή για την επέμβαση της Τουρκίας υπό την καθοδήγηση των Αμερικάνων. Που οδήγησε  στον γνωστό διαμελισμό του νησιού. Και τα εντεύθεν δεινά του Κυπριακού λαού.

                                        Η  Προπαγάνδα

Τα πάντα στην πολιτική, αν όχι σ΄όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, ανάγονται στην προπαγάνδα. Αυτή θέτει σε κίνηση τις μάζες. Αυτή εμψυχώνει ή αποθαρρύνει τους στρατούς. Αυτή εξαναγκάζει σε συμφωνίες και συμβιβασμούς. Αυτή  καθ΄εαυτή σαν δύναμη προπαγανδίζει την ισχύ  των εξουσιών.  Και απ΄αυτήν εξαρτάται η άσκηση της εξουσίας. Κι αν συμπέσει με την ωρίμανση κοινωνικών όρων τότε η κατά σύμπτωση και πρόσκαιρη αν όχι παντοτινή επιτυχία είναι εξασφαλισμένη. Χωρίς επαναστατικές  θεωρίες δεν γίνονται επαναστάσεις ή αντεπαναστάσεις.

Για να αναφερθούμε στην Ιταλία, οι κοινωνικές συνθήκες  στο πρώτο τέταρτο του 20ου αιώνα ευνοούσαν την άνοδο του φασιμού.Το ίδιο και στη Γερμανία. Αντιπροσωπευτικός εκφραστής του στην Ιταλία ο Μουσολίνι. Στη Γερμανία ο Χίτλερ. Ό,τι και να ειπωθεί εκ των ιστέρων γι΄αυτούς και το φασισμό που επέβαλαν  αποτέλεσαν μια πραγματικότητα που απασχόλησε και θα απασχολεί για πολύ την ανθρωπότητα.

Ο πρώτος ήταν βασικό στέλεχος του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Ο οποίος εξελίχθηκε σε επιτυχημένο-αποτυχημένο  δικτάτορα. Θαυμαζόμενος και αργότερα μισούμενος από τον δεύτερο. Το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα τον έχρησε το 1912 αρχισυντάκτη της εφημερίδας του Αvanti. To 1914 το  Σοσιαλιστικό Κόμμα τάσσεται κατά του πολέμου. Και υπέρ της ουδετερότητας της Ιταλίας. Ο Μουσολίνι αρχίζει να διαφοροποιείται. Τάσσεται υπέρ της «ενεργού ουδετερότητας». Και σε μερικές ημέρες υπέρ του πολέμου.

Εκδίδει την εφημερίδα IL Popolo d‘Italia (Ο Λαός της Ιταλίας).  Αποπέμπεται από το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Τον  Ιανουάριο του 1915 γίνεται η πρώτη Συνέλευση των Φασιστών. Η Ιταλία μπαίνει στον πόλεμο. Ο Μουσολίνι κατατάσσεται στον Ιταλικό στρατό. Τραυματίζεται  το 1917  από ατύχημα. Γίνεται ανακωχή μεταξύ Ιταλίας και Κεντροευρωπαϊκών δυνάμεων.  Υπογράφεται σύμφωνο ειρήνης. Ο Ντούτσε ιδρύει στο Μιλάνο στις 23 Μαρτίου 1919  το φασιστικό κόμμα. Το οποίο ηττάται  στις εθνικές εκλογές. Το Μάιο του 1921  o Μουσολίνι εκλέγεται βουλευτής.Τον Νοέμβριο  ονόμασε το κόμμα του Εθνικό Φασιστικό Κόμμα. Τον   Οκτώβριο του  1922 οργανώνεται η γνωστή  φασιστική Πορεία επίδειξης δύναμης για κατατρομοκράτηση του λαού, προς τη Ρώμη.

Αμέσως μετά ο Βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ διορίζει τον Μουσολίνι πρωθυπουργό. Ο Ντούτσε χωρίς να χάσει ούτε λεπτό συγκροτεί φασιστική Αστυνομία.  Ο Τζιάκομο Ματεότι ένθερμος αντιφασίστας βουλευτής καταγγέλει από το βήμα του Κοινοβουλίου  τα οικονομικά σκάνδαλα. Σ’ αυτά  είναι αναμιγμένο το φασιστικό κόμμα και οι ηγέτες του. Κατακεραυνώνει επίσης τον Μουσολίνι για  τις εκλογές βίας και νοθείας που διεξάγει  για να καταργήσει το 1926, όπως και το κατήργησε, το Κοινοβούλιο. Οι φασίστες  δολοφονούν τον δημοκράτη βουλευτή στις 10 Ιουνίου 1924. Αμέσως με το κλείσιμο  του Κοινοβουλίου  απαγορεύονται οι απεργίες των εργαζομένων. Το 1928 συγκροτείται το Μέγα Συμβούλιο του φασιστικού κόμματος. Το οποίο  επιβάλει την απόλυτη εξουσία του Μουσολίνι.

Το 1929 υπογράφεται σύμφωνο με το Βατικανό. Το 1936 η Ιταλία εξαπολύει   πόλεμο κατά της Αβησσυνίας και υπογράφει διμερές σύμφωνο με τη Γερμανία. Γνωστό ως   άξονας Ρώμης-Βερολίνου. Το 1937 η Ιταλία αποχωρεί από την Κοινωνία των Εθνών. Επακολουθούν: Εισβολή στην Αλβανία. Κήρυξη πολέμου κατά της Γαλλίας. Ανακωχή με τη Γαλλία. Τριμερές Σύμφωνο Βερολίνου-Ρώμης-Τόκιο (1940). Και επίθεση κατά της Ελλάδας στις 28 Οκτωβρίου. Ιταλικές ήττες στην Αφρική.

Αρχίζει ο κατήφορος του Ντούτσε και του φασισμού. Του φασισμού που είναι συνώνυμος: Της απολυταρχίας. Του ολοκληρωτισμού. Της τυραννίας. Της δικτατορίας.  Και του ναζισμού. Που έλκουν την καταγωγή τους από την Αρχαία Ελλάδα. Και την Αρχαία Ρώμη.

Η Καταγωγή της Τυραννίας

Ως προς την πρώτη: Λόγω  της τυραννίδος που σήμαινε την άσκηση της εξουσίας από τον τύραννο. Δεν είχε αρχικά την  αρνητική σημασία που απέκτησε αργότερα που σήμαινε την απόλυτη και ανεξέλεγκτη άσκηση της εξουσίας απ΄αυτόν. Και ως προς τη δεύτερη: Λόγω της δικτατορίας. Της απόλυτης δηλαδή εξουσίας  που ασκούσε ο διοριζόμενος για ορισμένο χρονικό διάστημα δικτάτορας. Το  έμβλημα του φασισμού του Μουσολίνι ήταν το ίδιο με της Αρχαίας Ρώμης. Δηλαδή  οι δέσμες από ράβδους (fasces). Με πέλεκυ στο μέσο. Που κρατούσαν οι ραβδούχοι (fictores). Οι οποίοι προπορεύονταν των αρχόντων.

Τέτοια εξουσία ήταν και η απόλυτη μοναρχία. Που επικράτησε μετά την φεουδαρχία. Κατόπιν  αλλεπάλληλων στρατιωτικών  αποτυχιών  ο Μουσολίνι αποκηρύσσεται από το Μεγάλο Φασιστικό Συμβούλιο. Παύεται από Πρωθυπουργός. Και συλλαμβάνεται στις 25 Ιουλίου 1943. Απελευθερώνεται από τους Γερμανούς  τον Σεπτέμβριο του 1943. Και γίνεται στη Βόρεια Ιταλία αρχηγός της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας. Στην υπηρεσία του Χίτλερ.

Υπό τα πλήγματα των συμμάχων ο φασισμός καταρρέει. Στις 25 Απριλίου 1945 ο Ντούτσε επιχείρησε να καταφύγει στην Ελβετία. Συλλαμβάνεται από την Ιταλική Αντίσταση  στις 28 Απριλίου και εκτελείται μαζί με την ερωμένη του Κλάρα Πετάτσι. Δυo μέρες αργότερα, στις  30 Απριλίου,  ενώ τα σοβιετικά στρατεύματα περισφίγγουν το Βερολίνο ο Χίτλερ  αυτοκτονεί στο άντρο του. Μαζί την Εύα Μπράουν.

Ο Χίτλερ μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα είδος «σχιζοφρενικής ιδιοφυϊας», που με ένα βιβλίο, το οποίο αποτελεί παραλήρημα, το Mein Kampf (Ο  Αγών μου)  κατάφερε να καταλάβει την εξουσία με τη βία. Δημιουργώντας το ναζιστικό κόμμα. Βοηθούμενος από τους μεγαλοβιομήχανους σαν τους Τύσσεν και Κρούπ. Και τους μεγαλογαιοκτήμονες ( Γούνγκερς). Κατάφερε να οικοδομήσει σχέσεις λατρείας μεταξύ αυτού, του Φίρερ,  και  σε κάποια στιγμή, της πλειοψηφίας του Γερμανικού λαού…

                                            Οι ΄Ελληνες

Αλλά πριν πάμε πάλι στον Χίτλερ πρέπει να ξαναθυμηθούμε τις δραστηριότητες του αρχαίου ελληνισμού, με ένα από τα  αποκορυφώματά του: Τον  εποικισμό σ΄όλον  σχεδόν τον τότε γνωστό κόσμο. Και ιδιαίτερα στη νότια. Και δυτική Ευρώπη. Γιατί  ο ελληνικός πολιτισμός είναι ο πνευματικός πατέρας της Ευρώπης. Και αφού μεγαλούργησε παντού μήπως είναι «υπεύθυνος» και για το πώς διαμορφώθηκε ο  σύγχρονος κόσμος; Αλλά δεν υπέφεραν και λίγα οι ΄Ελληνες από τα βάθη του χρόνου μέχρι σήμερα: ΄Ηδη είπαμε για   την τυραννία. Η οποία  πρωτοεμφανίστηκε  στη Λυδία. Παλιά δηλαδή η ιστορία:

Εξουσία. Σατραπεία. Ορδές απ΄την Ασία. Σκλαβιά και αίματα για ελευθερία. Κι απ΄την ορδή στη γλώσσα. Στον πολιτισμό. Και σύμβολα της γλώσσας και η γλώσσα των συμβόλων: ΄Η ταν ή επι τας. Για των πολέμων τα σφαγεία οι μανάδες γεννοβολούσαν. Σύμβολο ευημερίας και ευτυχίας ο αγκυλωτός σταυρός. Από τα αρχαία χρόνια της Τροίας και της Κνωσού. Και ο Χίτλερ να   τον αντιγράφει. Για «ν΄αποδείξει» την καταγωγή των «Αρίων» του…

Γρύπες και Μεγάλη Μητέρα Θεά και μεγαλοπρεπείς αίθουσες Διπλών Πελέκεων. Σοφία. Σάρισα. Και διπλή φάλαγγα. Και η γλώσσα οδηγός.  Σφαγή και ληστεία  και ελληνιστικά βασίλεια. Αλλά και Αλεξάνδρειες με τις βιβλιοθήκες και τις απέραντες τις γνώσεις. Και οι Ρωμαίοι οι στρατοκράτες πότε να τις καίνε και πότε να μαθητεύουν σ΄αυτές. Αλλά παρέμειναν κακοί μαθητές. Και καλοί δικτάτορες: Ο υψών  εαυτόν ταπεινωθήσεται και ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται. Απόδoτε τα  του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ…Δεν διδάχτηκαν. Σταυρώσανε το πνεύμα στο Γολγοθά, κάψανε, λιθοβολήσανε, κρεμάσανε και μετά υποκλίθηκαν:  Εν τούτω νίκα. Κάνανε τη Θρησκεία με τις «ευλογίες του Θεού» όργανο της τυραννίας τους.

Ο λόγος είναι  πιο αποτελεσματικός απ΄ το σπαθί. Γιατί στο κάτω κάτω  ετούτος εκείνο οδηγεί. Να γιατί η Ελλάδα στο πνεύμα είναι αιώνια. Το πνεύμα είναι οδηγός σ΄όλους τους καιρούς: Ο Ιουστινιανός έκλεισε την Ακαδημία του Πλάτωνα το 529. Μετά τόσους αιώνες λειτουργίας. Αλλά πίσω από το «νενίκηκά σε Σολομών» δεν κρύβεται μόνο ο ναός του Σολομώντος. Βρίσκεται κι  ο Παρθενώνας. Ο αξεπέραστος ναός  της εποχής του Περικλή  του επέβαλε να προσπαθήσει να τον ξεπεράσει. Κάπως έτσι ή περίπου έτσι μας προέκυψε η Αγία Σοφία…

Και  οι Πράσινοι και οι  Βένετοι. Αφέντες και δουλοπάροικοι. Εικονοκλάστες και εικονολάτρες. Πάπες και Πατριάρχες. Βουλγαροκτόνοι. Ρωσοκτόνοι. Και Ρωσολάτρες. Κι ο Μωάμεθ διαιτητής με κανόνια και ειδικούς χειριστές απ΄την Ιταλία και ορδές για ένα πιλάφι απ΄τον Αλάχ  ανακαλύψανε  την…Κερκόπορτα. Δηλαδή τον εκφυλισμό, τη διαφθορά και  τη χρεωκοπία της βυζαντινής απολυταρχίας. Και πήρανε την  Πόλη. Και έγινε η Αγιά Σοφιά τζαμί και ο ΄Ομηρος  Ομέρ.

Μα οι ρίζες της σοφίας ήσαν πολύ βαθειές. Που να τις φτάσουν! Προηγήθηκαν οι Σταυροφόροι. Και με το σταυρό αγιοφόρι πήρανε την Ιερουσαλήμ και μετά κουρσέψανε την Πόλη. Για να προσκυνήσουν οι άνθρωποι τους Αγίους τόπους! Μετά επέδραμαν και επί του Παρθενώνα. ΄Εστηναν  εκεί, πότε  παλάτια, πότε εκκλησίες για να αρπάζουν  με  ευλογίες θείες. Οι  Φράγκοι ήρθανε για  εδάφη και για φράγκα. Το ίδιο και οι Ατζαγιόλι. Και οι Καταλάνοι. Οι  Σανούδοι. Και  οι Σουλτάνοι.

Τι τράβηξε η Αθήνα η πόλη της σοφίας! Αλλά για να μην τους αδικούμε τους βάρβαρους τότε Ευρωπαίους, παραδέχτηκαν στη διαδρομή του χρόνου  ότι τα επιτεύγματα των αρχαίων Ελλήνων, επιτεύγματα στη βαθειά και λογική σκέψη, στην υπέροχη ποίηση  και στην ωραία τέχνη, είναι χάρμα οφθαλμών και ευχαρίστηση πνεύματος. Που καθοδηγούν την ανθρωπότητα να βρίσκει  το δρόμο της. Προς το μέλλον. Ξανά. Και ξανά. Πρώτοι οι αρχαίοι ΄Ελληνες ανέπτυξαν το ιδανικό της ελεύθερης δημοκρατίας. Τα μαθήματά τους στον τομέα της διακυβέρνησης αποτελούν και σήμερα οδηγό…Κι ο Παρθενώνας τέλεια γλώσσα των συμβόλων. Πάνω σ΄έναν πλατύ κι επίπεδο Βράχο… Χιλιάδες χρόνια απ΄το νεολιθικό πολιτισμό στον πολιτισμό του Χαλκού και στον πολιτισμό του Σιδήρου. Αχαιοί. Δωριείες. Μυκήνες. Τύρινθα. Κνωσός… Συγκρούσεις.  Επιμειξίες:΄Ελληνες.

Η εποχή του Χαλκού (2.000 π.Χ.) προβάλει μέσα από τα ευρύματα καταπληκτικά περίτεχνη. Εξαίσιας καλαισθησίας. Λαβυρινθώδης μείξις: Φυλών. Λαών. Θεών. Γλωσσών. Τεχνών. Θρησκειών. Μύθων. Ιδεογράμματα σε σφραγίδες από μάρμαρο και ελεφαντοκκόκαλο, χιλιάδες ενεπίγραφες πινακίδες σε αρχαία Πύλο και Μινωϊκή Κρήτη μας «διηγούνται»  για τα πρώτα δείγματα γραφής στην Ευρώπη.

Η ιστορία του  πολιτισμού  ενός λαού είναι πριν απ΄όλα ή παράλληλα η ιστορία της  γλώσσας του: Οι Φοίνικες είναι οι πρώτοι επαναστάτες στη γλώσσα. Μέσω της αιγυπτιακής ιδεογραφικής γραφής οδηγήθηκαν στην αλφαβητική από τον 15^ο αιώνα.

Η παράδοση και η ιστορία  θέλουν  και την  εκδοχή ότι το Φοινικικό αλφάβητο το έφεραν στην Ελλάδα  Φοίνικες  μετανάστες. Οι οποίοι με το βασιλιά τους Κάδμο εγκαταστάθηκαν στη Βοιωτία. Ο Κάδμος  έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Θήβας. Αλλά στη συνέχεια οι ΄Ελληνες είχαν μια ανώτερη ίσως συνεισφορά από τη φοινικική. Γιατί επινόησαν τη γραφική παράσταση του φωνήεντος.Το οποίο ήταν άγνωστο στους Φοίνικες.  Χιλιάδες ενεπίγραφες πινακίδες στην Κνωσσό από τον 15^ο αιώνα  και στην Πύλο μαρτυρούν για την   Γραμμική Γραφή Β των Αχαιών. Οι οποίοι ήσαν κατακτητές της Κρήτης. Πριν απ΄αυτή τη γραφή η Μινωϊκή Κρήτη χρησιμοποιούσε τη Γραμμική Γραφή Α.  Η οποία δεν ξέρουμε αν ήταν ελληνική.  Γιατί δεν έχει διαβαστεί ακόμα.

Χάνεται στα βάθη του χρόνου η απαρχή της συγχώνευσης πολιτιστικών στοιχείων. Και έτσι   Δωριείς και ΄Ιωνες παίρνουν  τον πολιτισμό τους  από την Μινωϊκή Κρήτη. Μυκηναίοι καταλαμβάνουν την Κνωσσό. Απ΄την Ασία έρχεται στην Ελλάδα η θρησκεία. Και οι ΄Ελληνες, πάντα να βάζουν το δαιμόνιό τους να λειτουργήσει, δεν επιβάλουν στη θρησκεία Ιεραρχία. Ούτε μεσάζοντες. Αυτό τόκαναν μετά  αριστοκράτες  και ευγενείς. Και μετέτρεψαν τη θρησκεία σε πολιτικό όργανο.

Ακροπόλεις, σύμβολα πλούτου και δύναμης. ΄Οπως η Ακρόπολη της Τύρινθας, που ίσως εξαρτιόταν από τις Μυκήνες και  προστατευόταν από πελώρια τείχη. Χτισμένα με τεράστιους ογκόλιθους και τεράστιο πάχος. Πρόβαλε  φοβερή και απόρθητη  σε οποιονδήποτε εισβολέα. Αυτής της  Πανάρχαιης Ακρόπολης τα προπύλαια αποτέλεσαν τις πρόδρομες μορφές των κλασικών Προπυλαίων της Ακρόπολης των Αθηνών. Επιμειξίες. Συγχωνεύσεις. Εποικισμοί. ΄Οπλα. Πόλεμοι. Προϊόντα. Τέχνες.΄Ολα γεννιούνται  στην Ελλάδα.

Ακόμα και οι Ετρούσκοι λέγεται ότι σαν μυστηριώδεις πρόσφυγες ή πειρατές έφυγαν από  την περιοχή του Αιγαίου το 1000 π.Χ. και εγκαταστάθηκαν στην κεντρική Ιταλία.΄Οπου έγιναν γνωστοί με το όνομα αυτό.

Μεσόγειος. Αιγαίο. Φιλόξενες ακτές. Γαλανή θάλασσα. Εύφορες πεδιάδες. Ναυτιλία. Εμπόριο: Ελλάδα: Αμέτρητα νησιά. Φωτεινός ήλιος. Που ζεσταίνει το κόκκαλο. Και φωτίζει τον νου. Γεννάει στοχασμό. Ανοίγει ορίζοντες. Και να η εξάπλωση σε νέα εδάφη με τον  εποικισμό. Να το μυστικό του ελληνικού πολιτισμού. Που εξαπλώνεται: Στο Βόρειο Αιγαίο. Στη Μαύρη Θάλασσα. Και στις γύρω περιοχές της. Στη βόρεια Αφρική.  Στη Δύση: Σικελία. Ιταλία. Νότια Γαλλία. Ισπανία. Από τη Χαλκίδα ήσαν οι άποικοι που το 750 π.Χ. ίδρυσαν αποικία στο νησί Πιθηκούσες στον Κόλπο  της Νεάπολης. Κι από κει πήγαν και ίδρυσαν την Κύμη στην ηπειρωτική Ιταλία. Και οι Κυμαίοι μαζί  με Αθηναίους αργότερα ίδρυσαν τη Νεάπολη.

Με την Κύμη  πρωτόρθαν σ΄επαφή οι Ρωμαίοι και πήραν θρησκευτικές δοξασίες και την τέχνη της γραφής! Κι από κατοίκους της Τανάγρας της Βοιωτίας, «Γραίων και Γραικών καλουμένων», που μαζί με Χαλκιδείς είχαν ξεκινήσει να φτιάξουν αποικίες, πρωτογνωρίστηκαν οι Ρωμαίοι και έμαθαν το όνομα  με  το οποίο  ονόμασαν ολόκληρη την Ελληνική Φυλή: Γραικοί.

Και απ΄αυτό προήλθε το λατινικό  Graecus. Στο οποίο στηρίζονται οι αντίστοιχες λέξεις των Ευρωπαϊκών γλωσσών για τους ΄Ελληνες και την Ελλάδα. Ενώ οι κάτοικοι της Ελλάδας από πολύ παλιά θεώρησαν τον εαυτό τους σαν ένα λαό και τον ονόμασαν: ΄Ελληνες. Μια άλλη εκδοχή λέει ότι οι βάρβαροι τότε  Ρωμαίοι πήραν το ελληνικό αλφάβητο από τους πολιτισμένους  Ετρούσκους. Και αυτοί οι τελευταίοι το είχαν πάρει κατ΄ευθείαν από την Κύμη, την ελληνική αποικία της Καμπανίας.

Σχεδόν όλοι οι έγκυροι σύγχρονοι γλωσσολόγοι επιμένουν ότι  από το ελληνικό αλφάβητο προέρχονται όλα τα αλφαβητικά συστήματα του κόσμου! Αργότερα με το σχίσμα των Εκκλησιών το 1054 μ. Χ. οι καθολικοί δυτικοί διέδωσαν τον καθολικισμό τους μαζί με το λατινικό αλφάβητο στους Πολωνούς, τους Κροάτες και τους Σλοβένους. Ενώ οι ανατολικοί  με τους μοναχούς Μεθόδιο και Κύριλλο διέδωσαν την ορθοδοξία  μαζί με το καθαρά ελληνικό κυριλλικό αλφάβητο στους Ρώσους, τους Βουλγάρους, τους Σέρβους και τους Ουκρανούς!

Εποποιία της γλώσσας λοιπόν, μαζί με την εποποιία του αποικισμού: Αποικίες της Χαλκίδας ήταν και η Ιμέρα στη βόρεια ακτή της Σικελίας. Το Ρήγιο στην Ιταλική ακτή του στενού της Μεσσήνης. Και η Ζάγκλη. Αργότερα οι πρόσφυγες που έφυγαν από τη Μεσσηνία για να μην υποδουλωθούν στους Σπαρτιάτες εγκαταστάθησαν στη Ζάγκλη και της έδωσαν το όνομα Μεσσήνη. Αχαιοί από τη βόρεια Πελοπόννησο ίδρυσαν τη Σύβαρη στη νότια Ιταλία. Μετά την Ποσειδωνία. Αργότερα τον Κρότωνα. ΄Αποικοι από την Λακωνία την εποχή των Μεσσηνιακών πολέμων ίδρυσαν τον Τάραντα.

Κάθε πόλη και μια ιστορία: Ναοί μεγαλοπρεπείς υψώθηκαν σαν του Ποσειδώνα στην Ποσιδωνία. Εμπόριο. Τέχνες. Γράμματα. Νομοθεσία. Φιλοσοφία: Συνθέτουν την Μεγάλη Ελλάδα στη Νότια Ιταλία!

Η Κόρινθος ιδρύει τις Συρακούσες στην Σικελία. Την πλέον πολυάνθρωπη και την πλέον οχυρωμένη πόλη στην Ευρώπη  το 734 π.Χ. Την οποία κατοικούν μεγάλοι κτηματίες, έμποροι, δουλοπάροικοι, δούλοι. Δωριείς από την Ελλάδα ιδρύουν τον Ακράγαντα στη Σικελία. Απ΄όπου γίνονταν εξαγωγές λαδιού και κρασιού  στις αγορές της  Καρχηδόνας. Που είχαν ιδρύσει οι Φοίνικες.

Σαμιώτες και Φωκαείς ταξίδευαν  με νέα πλοία  από τις ακτές της Μικράς Ασίας στις Ηράκλειες Στήλες στην Ισπανία. Αναζητώντας χρυσάφι. Ασήμι. Χαλκό. Κασσίτερο. Φωκαείς στη Νότια ακτή της Γαλατίας στήνουν τη Μασσαλία. Που έγινε σπουδαίο κέντρο του Ελληνικού πολιτισμού στη Δυτική Μεσόγειο. Στη συνέχεια η Μασσαλία έκανε αποικίες στη Γαλατία και στην Ισπανία και από κείνες οι ιθαγενείς έμαθαν να μιλούν Ελληνικά. Από τους Φωκαείς έγιναν γνωστοί εδώ οι νόμοι της Ιωνίας και από την ΄Εφεσσο η λατρεία της ΄Αρτεμης.  Της οποίας ναοί  χτίστηκαν σε κάθε πόλη.΄Ετσι οι Φωκαείς είναι  οι πρώτοι που εισήγαγαν τον πολιτισμό στη Νοτιοδυτική Ευρώπη.

Από τότε επιδρούν  τα ελληνικά στις Ευρωπαϊκές γλώσσες και τις διαμορφώνουν: Εconomy. Policy.  Democracy. Philosophy…

Στο μεταξύ οι ΄Ιωνες από τον Ελλήσποντο και την Προποντίδα κατευθύνονταν στις Ακτές της Μαύρης Θάλασσας για ψάρια και εμπόριο με τους ιθαγενείς. Μόνο η Μίλητος έφτιαξε στην περιοχή ογδόντα αποικίες: Κύζικος. Σινώπη. Ολβία…Κι από κει έρρεαν στην Ελλάδα: Δούλοι. Ψάρια. Ξυλεία. Σιτάρι.  Βαφές. Μέταλλα. Βοοειδή. Οι Μεγαρείς είχαν ιδρύσει το Βυζάντιο τριγύρω  από έναν μεγάλο ΄Ορμο απ΄όπου περνούσαν  κοπάδια τα ψάρια. Η πόλη δέσποζε στα Στενά και λόγω της επιβολής διοδίων   στα πλοία που περνούσαν, της ανάπτυξης του εμπορίου και της ισχυρής αμυντικής του θέσης το Βυζάντιο έγινε μια ευημερούσα πόλη. Χίλια χρόνια μετά την ίδρυσή του έγινε από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο η Πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αλλά και η πρωτεύουσα της τόνωσης και της περαιτέρω εξάπλωσης του ελληνικού πολιτισμού.

Ελληνικές πόλεις της Μικράς Ασίας ιδρύουν την Ναύκρατη  στην Αίγυπτο,  στο Κανάλι του Νείλου. Οι πόλεις αυτές της Μ. Ασίας και των γειτονικών νησιών στεγάζουν στη Ναύκρατη τις αποθήκες τους. Για τις ανάγκες του εμπορίου με την Αίγυπτο. Το οποίο ακμάζει. ΄Ελληνες επισκέπτες στην Αίγυπτο σαν τον Θαλή, τον Πυθαγόρα, τον Πλάτωνα έγιναν κοινωνοί γνώσεων. ΄Οπως  γεωμετρίας και  αστρονομίας. Που συντέλεσαν στην γέννηση και στην ανάπτυξη της ελληνικής επιστήμης και φιλοσοφίας. Ενώ η εισαγωγή από την Αίγυπτο στην Ελλάδα του παπύρου κάνει φθηνότερη την γραφική ύλη.

Οι κάτοικοι  όλων σχεδόν αυτών των ελληνικών αποικιών, λόγω της ανικανότητας των «αριστοκρατικών» πολιτευμάτων να δώσουν λύσεις στα προβλήματά τους συσπειρώνονται γύρω από έναν ισχυρό άνδρα. Γεννιέται η τυραννία. Η Λέξη στην αρχή δεν είχε την κακή σημασία που απέκτησε αργότερα. Γιατί τύραννοι, όπως ο Θρασύβουλος της Μιλήτου, ο Πιτακός της Μυτιλήνης, ο Κύψελος και ο γιός του Περίανδρος της Κορίνθου, ο Ορθαγόρας της Σικυώνας, από τον οποίο καταγόταν ο μεταρρυθμιστής του Αθηναϊκού Πολιτεύματος Κλεισθένης, ο Πεισίστρατος των Αθηνών ήσαν άνδρες επιφανείς. Και πέτυχαν για τις πόλεις τους δύναμη και ευημερία. Νομοθεσία και ανάπτυξη των τεχνών και της επιστήμης.

Σ΄αυτή τη μεγάλη εποχή της αποικιακής επέκτασης των Ελλήνων με εναλλασσόμενα τα αριστοκρατικά, τυραννικά και δημοκρατικά πολιτεύματα, της ανάπτυξης του εμπορίου, της βιοτεχνίας και των μεγάλων κοινωνικών αλλαγών ξεχώρησαν δύο πόλεις-κράτη: Η Αθήνα και η  Σπάρτη. Οι κοινωνικές αναστατώσεις, ο μακροχρόνιος πόλεμος μεταξύ των δύο αυτών πόλεων-κρατών, που αποτελεί την αρχή της παρακμής του αρχαίου ελληνικού κόσμου και οι  κοινωνικές  αλλαγές της εποχής με τα επιτεύγματά τους επέδρασαν περαιτέρω   και διαμόρφωσαν  εν πολλοίς τις μετέπειτα εξελίξεις στον παλιό και το σύγχρονο κόσμο… ”   .

Γιατί οι πολίτες δικαίως  μιλούν για ασυλία των πολιτικών  για τις αποφάσεις που παίρνουν και είναι επιζήμιες για τον  τόπο και το δημόσιο συμφέρον. Αυτό πρέπει να αλλάξει, και θα αλλάξει.

Δεν ήταν τυχαίο ότι πρώτο μας μέλημα ήταν να πάμε στη σύσταση Εξεταστικών Επιτροπών στη Βουλή, όχι για λόγους ρεβανσισμού, αλλά για την απόδοση δικαίου. Γιατί πρέπει επιτέλους να μάθουμε την αλήθεια για μεγάλες υποθέσεις, έστω και αν είχαν παραγραφεί πολλές από αυτές από την προηγούμενη κυβέρνηση,.

Αλήθεια για τα σκάνδαλα, για την αλλοίωση των δημοσιονομικών μας στοιχείων, για όλα όσα  πλήγωσαν την Ελλάδα και το κύρος  μας, για όσα έκαναν τους πολίτες  δύσπιστους απέναντι στο ίδιο το πολιτικό σύστημα, στην ίδια την Πολιτεία.

Υιοθετήσαμε για πρώτη  φορά ένα πλαίσιο, έναν κώδικα δεοντολογίας για τα μέλη της Κυβέρνησης, με τον  οποίο θεσπίζουμε κανόνες συμπεριφοράς, πέραν των τυπικών υποχρεώσεων  που απορρέουν από τους νόμους. Κάνουμε με μεγαλύτερη διαφάνεια  τις συζητήσεις μας για τις αποφάσεις που λαμβάνουμε, ακόμα και στο Υπουργικό Συμβούλιο, όπως με την τηλεοπτική μετάδοση σημαντικών συνεδριάσεων του Υπουργικού Συμβουλίου – και είχαμε μάλιστα πρόσφατα μια τέτοια μετάδοση, μαζί με την ηγεσία της Δικαιοσύνης, που είναι εδώ, μαζί μας, απόψε.

Αλλάζουμε με αυτό τον  τρόπο το πλαίσιο λειτουργίας  της δημόσιας εξουσίας. Όλα πλέον  θα εκτίθενται στο δημόσιο έλεγχο. Δίνουμε ουσιαστική δυνατότητα πρόσβασης  του πολίτη στην πληροφόρηση. Αυτή είναι  μια προϋπόθεση, για να συμμετέχει ενεργά στην εμβάθυνση της Δημοκρατίας. Και παίρνω παράδειγμα από το γεγονός ότι πέρα από την καθιέρωση της δωρεάν πρόσβασης – αυτονόητο θα έλεγα, αλλά δεν ήταν έτσι πριν – στο περιεχόμενο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, κάθε πολίτης μπορεί να έχει πρόσβαση και στην τελευταία πράξη, στην τελευταία απόφαση κάποιου υπουργού, γενικού γραμματέα ή διοικητή.

Αυτή είναι μια αυτονόητη, αλλά και τεράστια δομική αλλαγή  και είναι βασική προϋπόθεση για  να αλλάξουμε τα πράγματα στη χώρα. Είναι πραγματικά η έννοια της  διαφάνειας. Μόνον έτσι θα δημιουργήσουμε μια σχέση εμπιστοσύνης με τον πολίτη, για να προασπίσουμε το δημόσιο συμφέρον.

Όποιος λαμβάνει αποφάσεις, όποιος χειρίζεται χρήματα του λαού, όποιος ασκεί εξουσία, πλέον λογοδοτεί  και ελέγχεται. Η ευρεία δημοσιότητα  μέσω του διαδικτύου εξασφαλίζει, διευκολύνει τον πολίτη στην άσκηση του δικαιώματός του στην πληροφόρηση, στον έλεγχο της κρατικής εξουσίας, στην άσκηση και άλλων, συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων του, που εξαρτώνται από την πληροφόρηση αυτή. Όλα πλέον θα είναι στο φως.

Υπουργικές αποφάσεις, διορισμοί, διαγωνισμοί έργων, προμήθειες, κάθε είδους συμβάσεις με το Δημόσιο, αποφάσεις για επενδύσεις, διαγωνισμοί  για προσλήψεις, για άλλες  αποφάσεις  της Δημόσιας Διοίκησης, που συνεπάγονται δαπάνη έστω και ενός ευρώ, όλα θα είναι, ανά πάσα στιγμή, ανά πάσα  ώρα, προσβάσιμα στους πολίτες.

Ειδικά, μάλιστα, ως προς την Τοπική Αυτοδιοίκηση, συστατικό  στοιχείο του ηλεκτρονικού δήμου, όπως το οργανώνουμε με το πρόγραμμα «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ», είναι η ευρύτατη διαδικτυακή  δημοσιότητα των αποφάσεων των δημοτικών αρχών, αλλά και των αποφάσεων των ελεγκτικών μηχανισμών.  Και από την 1η Ιανουαρίου του 2011, αυτό θα είναι γεγονός στη νέα Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Στη νέα αυτή αρχιτεκτονική, που εισάγει στη χώρα το πρόγραμμα  «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ», ενσωματώνονται ως αναπόσπαστα χαρακτηριστικά οι αρχές μιας σύγχρονης διακυβέρνησης και διαχείρισης, που σπάει τα πελατειακά δεσμά του παρελθόντος και καθιστά τη συμμετοχή των πολιτών στη διαμόρφωση των αποφάσεων κεντρικό άξονα, γύρω από τον οποίο θα λειτουργεί η Διοίκηση.

Πρόκειται για μία  διαφορετική νοοτροπία και πρακτική διακυβέρνησης, με ένα επιτελικό  κράτος, μία ισχυρή, αυτόνομη και  με αρμοδιότητες Τοπική Αυτοδιοίκηση, που όμως θα ελέγχεται, θα ελέγχεται  και θα λογοδοτεί.

Και αυτή είναι μόνον  η αρχή για μία γενικότερη ανατροπή και στη Διοίκηση, και στο χώρο της ανάπτυξης, και της παιδείας, της πρόνοιας και της υγείας, όπου πλέον όχι ένα κεντρικό κράτος, αλλά οι τοπικές κοινωνίες θα αποφασίζουν για το μέλλον τους, ενώ ταυτόχρονα οι ευθύνες για τη διοίκηση θα είναι παρακολούθημα των αρμοδιοτήτων.

Διότι και εδώ, ένας σημαντικός λόγος για τη διαφθορά και το δημοσιονομικό  έλλειμμα ήταν το συγκεντρωτικό, γραφειοκρατικό και πελατειακό κράτος, το οποίο  αποτέλεσε ακριβώς την εστία  εκκόλαψης των επαχθέστερων φαινομένων διαφθοράς και αδιαφάνειας στη χώρα μας.

Σε αυτό το πελατειακό κράτος επιφέραμε αποφασιστικά πλήγματα, με νομοθετικές πρωτοβουλίες που  αποτελούν ήδη πράξη. Όπως με την  επαναφορά και την επέκταση της  δικαιοδοσίας του ΑΣΕΠ για τις  προσλήψεις στο Δημόσιο, δηλαδή αξιοκρατικές προσλήψεις.

Πολλές φορές, με ρωτούν και ξένοι, μα αυτό πώς επηρεάζει  το δημοσιονομικό σας πρόβλημα; Και  απαντώ, βεβαίως, ότι όταν ένας Υπουργός έχει  κάθε λόγο και κάθε ευκολία  να προσλαμβάνει τους ψηφοφόρους του, χωρίς αντικειμενικά κριτήρια, αλλά μόνο με κομματικά κριτήρια, «φουσκώνει» το Δημόσιο και μάλιστα χωρίς λόγο. Όταν είναι αξιοκρατικά και αντικειμενικά τα κριτήρια, δεν μπορεί να προσλάβει ο κάθε Υπουργός τους φίλους του, τους συγγενείς του ή τους ψηφοφόρους του.

Είναι νομίζω ένα πολύ απλό ζήτημα, το οποίο έχει άμεση  επίπτωση στις πιέσεις που παλαιότερα δεχόμασταν, για να «φουσκώσει» το Δημόσιο με προσλήψεις που δεν  ήταν χρήσιμες.

Με αυτό τον τρόπο, πιστεύουμε ότι θα σπάσει η εξάρτηση του πολίτη και του δημοσίου λειτουργού από την πολιτική και κομματική εξουσία, ή ακόμα και από εξωθεσμικά ισχυρά κέντρα. Μια εξάρτηση, η οποία ήταν συχνά η γενεσιουργός αιτία για τα φαινόμενα αδιαφάνειας στο δημόσιο βίο.

Επίσης, τα μέτρα αποκατάστασης  της αξιοκρατίας στη Δημόσια Διοίκηση θα συνοδευτούν και με πολλές άλλες πρωτοβουλίες, για τις οποίες έχουμε δεσμευτεί, όπως και με μέτρα που είναι οριζόντια, που αφορούν σε όλο το φάσμα των πολιτικών μας, από την οικονομία, την ανάπτυξη μέχρι τη Δικαιοσύνη. Αρχίζουν από τη μείωση της γραφειοκρατίας, η οποία από μόνη της αποτελεί κίνητρο για συναλλαγή μεταξύ του πολίτη και των δημοσίων λειτουργών, και φτάνουν μέχρι και την αυστηρότατη τιμωρία όσων επιλέγουν να συνεχίζουν την πρακτική της δωροδοκίας, του ρουσφετιού, της εσωτερικής πληροφόρησης.

Ήδη, τις επόμενες μέρες, ψηφίζουμε νέο νόμο για την  απλοποίηση της ίδρυσης των επιχειρήσεων, ο οποίος θα συμπληρωθεί με άλλο νόμο που απλοποιεί τις διαδικασίες  αδειοδότησης.

Με το φορολογικό νομοσχέδιο θεσπίσαμε νέους κανόνες στη  διαφάνεια του δημόσιου, αλλά και του ιδιωτικού χρήματος. Επαναφέρουμε το αυτοδιοίκητο στη Δικαιοσύνη και θεσπίζουμε νέους κανόνες ανάδειξης των ηγεσιών των ανωτάτων Δικαστηρίων της χώρας, έτσι ώστε να σπάσουμε και εδώ σχέσεις εξάρτησης της εκτελεστικής με τη δικαστική εξουσία.

Αυτή την εβδομάδα, εισάγεται στη Βουλή ο νέος νόμος του Υπουργείου Δικαιοσύνης  για τη διαφάνεια, με τον οποίο  βάζουμε τέλος στις γκρίζες ζώνες  της ανομίας στο δημόσιο τομέα, με αυστηρότατες ποινές για υπαλλήλους που εμπλέκονται σε πράξεις διαφθοράς και με κίνητρα για την αποκάλυψη φαινομένων διαφθοράς.

Αρκετά πια ζήσαμε και πληρώσαμε, ατομικά και συλλογικά, με το φακελάκι και το ρουσφέτι. Δυστυχώς πια, και ο ξένος Τύπος χρησιμοποιεί αυτές τις λέξεις, χαρακτηρίζοντας  Υπηρεσίες, όπως τα  Νοσοκομεία μας και  τις Πολεοδομίες. Κανένας μας δεν είναι περήφανος γι’ αυτά. Και δεν είναι αυτή η Ελλάδα την οποία ξέρουμε, αξίζουμε και θέλουμε να προβάλλουμε.

Άρα λοιπόν, προωθούμε  αλλαγές, όπως είναι το δικαίωμα που  αποκτά η Κυβέρνηση να ζητά εξατομικευμένα τον έλεγχο των δηλώσεων «πόθεν έσχες» συγκεκριμένων προσώπων, ή οι αυστηρότερες ποινές για όσους έχουν υποχρέωση κατάθεσης δήλωσης «πόθεν έσχες» και συμμετέχουν σε off shore εταιρείες, αφού πλέον θα στερούνται τα πολιτικά τους δικαιώματα, ενώ θα δημεύεται το μερίδιο συμμετοχής στις off shore εταιρείες, εάν έχει αποδειχθεί η παρανομία.

Στο ίδιο μήκος κύματος, όμως, θα κινηθούμε και με το νέο  νόμο για την Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων, που πρόκειται πολύ σύντομα  να φέρει στη Βουλή το Υπουργείο  Προστασίας του Πολίτη. Αυτό θα διευρύνει την αρμοδιότητα των σημερινών οργάνων σε όλο το Δημόσιο και για όλα τα εγκλήματα που στοιχειοθετούν διαφθορά, εξασφαλίζοντας δυνατότητες υψηλής τεχνολογικής υποδομής, αλλά και ανθρώπινου δυναμικού στις Υπηρεσίες ελέγχου.

Θα καταβάλουμε κάθε προσπάθεια να μην μείνει κανείς ατιμώρητος για τις πράξεις του. Είμαι σίγουρος ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων θέλει αυτές οι πρακτικές να εξαλειφθούν.

Οι πρωτοβουλίες αυτές, πολλές εκ των οποίων έχουν ολοκληρωθεί  ήδη ή ολοκληρώνονται, συνθέτουν ένα νέο πλαίσιο λειτουργίας του δημόσιου βίου στη χώρα μας. Αποτελούν αποφασιστικά βήματα όχι μόνο για τη διαφάνεια, αλλά και για τη λειτουργία της Δημοκρατίας.

Βέβαια, ξέρω ότι πολλοί λένε πως υπάρχει ακόμα ατιμωρησία, κάτι για το οποίο συζητήσαμε και στο Υπουργικό Συμβούλιο, με την ηγεσία της Δικαιοσύνης. Ξέρω ότι ακόμη είναι δύσπιστοι. Αν ακούσετε τον κόσμο στο δρόμο, όταν τουλάχιστον εγώ μιλάω με πολλούς πολίτες, μου λένε «καλά, δεν θα πάει κάποιος φυλακή;»

Θέλω να διαβεβαιώσω  από αυτό το βήμα όλους τους Έλληνες και όλες τις Ελληνίδες, ότι δουλεύουμε πολύ μεθοδικά και τα αποτελέσματα της δουλειάς μας  θα είναι εμφανή – και βεβαίως, ήδη είναι εμφανή.

Ήδη, χτυπάμε το οργανωμένο έγκλημα και, όπως και πρόσφατα, πυρήνες  που έχουν προχωρήσει σε τρομοκρατικές ενέργειες, που πολλές φορές αυτά είναι συγκοινωνούντα δοχεία.

Δεν είναι μόνο η αλλαγή του νομικού πλαισίου, που αποτελεί το ισχυρό χαρτί αυτής της Κυβέρνησης. Είναι η ειλικρινής μας πίστη, ότι η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να αλλάξει. Είναι η ισχυρή μας βούληση να αλλάξει η Ελλάδα. Προϋπόθεση όμως αυτής της επιτυχίας είναι η συμμετοχή του πολίτη, η στήριξη της προσπάθειας από τον πολίτη.

ΟΙ ΠΑΓΙΔΕΣ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΗΣ ΥΠΑΙΘΡΙΑΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗΣ ΚΑΙ Η ΟΔΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ
Θέλω να δώσω ένα μικρό  παράδειγμα, που αποτέλεσε για  μένα και ένα πείραμα, για ένα  θέμα που, εκ πρώτης όψεως, δεν είναι υψηλής προτεραιότητας, για το οποίο υπάρχει νομικό πλαίσιο, που εφαρμόζεται όμως πλημμελώς, όπως δυστυχώς και σε πολλά άλλα θέματα στη χώρα μας.

Στη χώρα μας, η συντριπτική  πλειοψηφία των διαφημιστικών πινακίδων  που βλέπουμε γύρω μας είναι παράνομες. Με προφανείς αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον, στην αισθητική του χώρου, αλλά και στην οδική ασφάλεια, καθώς οι πινακίδες αυτές είναι συχνά το αίτιο θανατηφόρων περιστατικών σε τροχαία ατυχήματα.

Με αφορμή τους Ολυμπιακούς  Αγώνες του 2004, είχε αναληφθεί μια επιτυχής πρωτοβουλία, που οδήγησε στο να καθαρίσει από παράνομες διαφημιστικές πινακίδες το μεγαλύτερο μέρος της Αττικής. Μετά το 2004, οι παράνομες διαφημιστικές πινακίδες ξεφύτρωσαν και πάλι παντού, διότι ατόνισε η βούληση της Πολιτείας να επιβάλει το νόμο. Και εδώ, υπήρξε όχι μόνο παρανομία, αλλά και εκτεταμένη διαφθορά.

Όμως, αν σήμερα διασχίσει  κανείς τη Λεωφόρο Κηφισίας – και ελπίζω να είναι έτσι, διότι εγώ, παρότι διασχίζω τη Λεωφόρο Κηφισίας, συνήθως, δουλεύω με ένα τηλέφωνο και ένα χαρτί στο χέρι – θα διαπιστώσει πως τα περισσότερα διαφημιστικά πλαίσια σήμερα είναι άδεια. Γιατί; Γιατί δώσαμε εντολή στις αρμόδιες Υπηρεσίες να πράξουν το αυτονόητο: να ξηλώσουν τις παράνομες αυτές πινακίδες.

Και αυτό ξεκινά σύντομα  από τη Λεωφόρο Κηφισίας, αλλά και από άλλες περιοχές της Αττικής. Διαφημιστές και διαφημιζόμενοι έχουν πάρει ήδη το μήνυμα και έχουν αποσύρει τις διαφημίσεις τους.

Δεν κάναμε όμως μόνον  αυτό. Το λέω, γιατί είναι σημαντική  και η συμμετοχή των πολιτών. Δημιουργήσαμε ειδική ιστοσελίδα, με την οποία ζητάμε από τους ίδιους τους πολίτες να συνδράμουν στην καταγραφή των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων, μέσω μιας φωτογραφίας από το κινητό τους, και της καταχώρησης αυτής της φωτογραφίας στην εν λόγω ιστοσελίδα.

Ακριβώς γιατί η ευνομία  και η τήρηση των νόμων πρέπει να γίνει υπόθεση της ίδιας της κοινωνίας. Γιατί η πρόοδος στη χώρα μας δεν είναι και δεν μπορεί να είναι διατηρήσιμη, αν σε κάθε προφανή παρανομία πρέπει να δίνεται εντολή από το Γραφείο του Πρωθυπουργού προς τα αρμόδια Υπουργεία, και αυτά με τη σειρά τους προς τις εποπτευόμενες Υπηρεσίες, για να κάνουν τη δουλειά τους, το αυτονόητο καθήκον τους.

Η τήρηση του νόμου, των  κανόνων, πρέπει να είναι καθημερινή αυτονόητη και αυτόματη πράξη, αλλά και απαίτηση της Πολιτείας, της  κοινωνίας,  των ίδιων των πολιτών.

Θέλω λοιπόν και από  αυτό το βήμα να ζητήσω από όλους  να συμμετάσχουν στην προσπάθεια, να κάνουμε  ό,τι, είναι δυνατόν για να αλλάξουμε  συνήθειες, να αλλάξουμε αντιλήψεις, να αλλάξουμε νοοτροπίες. Και θα συμφωνήσω με την κυρία Labelle, ιδιαίτερα για τη νεολαία μας, η οποία – μπορεί να μην το βλέπουμε, αλλά το ζει – έχει ζήσει την αναξιοκρατία, τη λογική ότι μόνο με το μέσο προοδεύεις στη χώρα, και η οποία ζει ακόμα και στο σχολείο, ακόμα και στο Πανεπιστήμιο, τη συναλλαγή, ακόμα και των βαθμών.

Αυτή δεν είναι βιώσιμη  οικονομία, κοινωνία ή εκπαιδευτικό σύστημα, και σίγουρα είναι φαινόμενα  τα οποία οι ίδιοι οι νέοι άνθρωποι απεχθάνονται ή, εν τέλει, υποκύπτουν και  υιοθετούν. Πρέπει να τους βοηθήσουμε, αλλά πρέπει να τους ζητήσουμε να γίνουν και αυτοί φορείς της μεγάλης αλλαγής νοοτροπιών, που για δεκαετίες δημιουργήθηκαν στη χώρα μας.

Ζητώ από όλους να δώσουμε αυτή τη μάχη, μια μάχη απέναντι σε ειδικά συμφέροντα που υπονομεύουν  το συλλογικό συμφέρον, μια μάχη απέναντι σε κατεστημένες  νοοτροπίες,  πολλές φορές, μια μάχη απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.

Όπως έχω ξαναπεί, σήμερα, η εποχή που ζήσαμε και μας  οδήγησε εδώ φτάνει σ’ ένα οριστικό και αμετάκλητο τέλος. Και είναι  χρέος όλων μας να αλλάξουμε τα πάντα στη χώρα μας. Για να μην  ξανακινδυνεύσει η Ελλάδα από μια παρόμοια κρίση, η οποία μπορεί να είναι στην επιφάνειά της οικονομική, αλλά ήταν πολύ βαθύτερα πολιτική, πολιτιστική, κοινωνική, μια κρίση αξιών.

Να χτίσουμε στέρεα θεμέλια  για το μέλλον της. Αυτή είναι  η  μεγάλη μας ευκαιρία να κάνουμε όλες τις απαραίτητες αλλαγές,  ανοίγοντας τα απαραίτητα μέτωπα, για τις οποίες δεσμευτήκαμε προεκλογικά, και να πάμε σε ένα κράτος Δικαίου, κοινωνικής δικαιοσύνης, διαφάνειας και ανθρωπιάς.

Και είμαι βέβαιος  ότι μαζί θα τα καταφέρουμε.

Και πάλι σας ευχαριστώ.”.-