Archive for September, 2012

Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ, ΤΑ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΙΤΙΕΣ ΤΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΝ. ΠΑΡΕΜΒΑΛΛΕΤΑΙ Ο ΜΑΡΞ.

ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ ΑΡΝΗΣΗΣ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΟ.

Αθήνα  28-9-2012

Ιταλία: Σάστισαν οι μαθητές με τον Αριστοτέλη

ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ  Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΙΩΚΟΣ-ΠΛΑΠΟΥΤΑΣ

                                    ΝΟΥΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΣ

ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ:Φίλτατε Αριστοτέλη ας αρχίσουμε την συνομιλία μας  από τον Νου και τον Λόγο. Για  τον Νου γράφεις:

ο Νούς νοεί τον εαυτόν του ως κράτιστος και η νόησή του είναι της νοήσεως νόησις.  [Μετά τα Φυσικά 1074b.15–1075a.10].

 ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: Ναι,λέω τα εξής: Τα σχετικά  με τον νου δημιουργούν ορισμένες απορίες.Διότι θεωρείται βέβαια ότι είναι το πιο θείο από τα φαινόμενα.
Το ερώτημα ομως για το σε ποια κατάσταση θα πρέπει να είναι για να μπορεί να έχει αυτό τον χαρακτήρα δημιουργεί ορισμένες δυσκολίες.
Διότι άν δεν νοεί τίποτα, τότε σε τι θα έγκειται το ιερό μεγαλείο του, αφού θα είναι όπως κάποιος που κοιμάται.
Αν, πάλι, νοεί, αλλά ως όργανο άλλου, τότε, δεδομένου ότι αυτό που αποτελεί την ουσία του δεν είναι η νόηση αλλά ορισμένη δύναμη, δεν θα είναι η άριστη ουσία,καθότι η αξία του έγκειται στη νόηση.
Ακόμα, είτε η ουσία του είναι νους είτε νόηση, τι είναι αυτό που νοεί; Διότι ή νοεί τον εαυτό του ή κάτι άλλο, αν νοεί κάτι άλλο, τότε ή [νοεί] πάντα το ίδιο πράγμα ή κάτι διαφορετικό.
Υπάρχει, λοιπόν, κάποια διαφορά ή όχι ανάμεσα στο να νοεί το ωραίο ή οποιοδήποτε άλλο τυχαίο πράγμα;
Ή μήπως υπάρχουν μερικά πράγματα που είναι αδιανόητο να τα σκέπτεται; Προφανώς, λοιπόν, νοεί το πιο θείο και το πιο πολύτιμο πράγμα, και αυτό είναι κάτι που δεν μεταβάλλεται, διότι [από το σημείο αυτό και πέρα] η μεταβολή είναι προς το χειρότερο, και άλλωστε κάτι τέτοιο θα ήταν ήδη κίνηση.
Πρώτα απ’ όλα, λοιπόν, αν [ο νους] δεν είναι νόηση, αλλά δύναμη, είναι φυσικό να είναι γι’ αυτόν επίπονο πράγμα η συνεχής νόηση, έπειτα είναι φανερό ότι κάτι άλλο θα ήταν το πιο πολύτιμο και όχι ο νους, ήτοι το αντικείμενο της νόησης.

Διότι η διαδικασία και η ενέργεια της νόησης θα ανήκει και σε αυτόν που νοεί το χειρότερο πράγμα στον κόσμο, έτσι ώστε, αν αυτό μπορεί να το αποφεύγει κανείς (διότι και μερικά πράγματα είναι καλύτερο να μην τα βλέπουμε παρά να τα βλέπουμε), η ενέργεια της νόησης δεν θα μπορούσε να είναι το καλύτερο πράγμα.
Τον εαυτό του, άρα, νοεί, αν όντως είναι το πιο σπουδαίο πράγμα, και έτσι η νόησή του είναι νόηση της νόησης.
Απ’ ό,τι φαίνεται όμως, η επιστήμη, η αίσθηση, η γνώμη και η διάνοια δευτερευόντως μόνο αναφέρονται στον εαυτό τους. Ακόμα, αν το νοώ και το νοούμαι είναι διαφορετικά πράγματα, ως προς ποιο από τα δύο θα του ανήκει το καλό;Πράγματι, το νοούν δεν ταυτίζεται με το νοούμενο. Ή μήπως σε ορισμένες περιπτώσεις η επιστήμη είναι το πράγμα: στις παραγωγικές επιστήμες η ουσία χωρίς την ύλη και το τι ήταν να είναι, και στις θεωρητικές ο ορισμός και η νόηση;
Αφού, λοιπόν, το νοούμενο και ο νους δεν είναι διαφορετικά για όσα πράγματα δεν έχουν ύλη, τότε [ο θείος νους και το αντικείμενό του] θα ταυτίζονται.Και η νόηση θα είναι ένα με το νοούμενο.
Απομένει, βέβαια, μια απορία, δηλαδή, αν το νοούμενο είναι σύνθετο διότι [αν ήταν, η νόηση] θα μπορούσε να μεταβάλλεται σε συνάρτηση με τα διάφορα μέρη του όλου. Ή μήπως ό,τι δεν έχει ύλη είναι αδιαίρετο, όπως ακριβώς η ανθρώπινη νόηση, ή καλύτερα η νόηση των σύνθετων πραγμάτων σε ορισμένες χρονικές περιόδους (διότι δεν κατέχει το καλό την τάδε ή τη δείνα στιγμή, αλλά κατέχει το καλύτερο απ’ όλα, που είναι κάτι διαφορετικό από αυτή, σε μια ολοκληρωμένη χρονική περίοδο), και έτσι είναι στον αιώνα τον άπαντα η νόηση που νοεί τον εαυτό της;

ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ: Πάνω σ΄αυτό το θέμα  Δάσκαλε, 2500 χρόνια από την εποχή σου, έχουν γίνει δια του νου απίθανες συλλήψεις, ότι το νευρικό μας σύστημα είναι ηλεκτρικό σύστημα, ότι ο εγκέφαλος (νους) λειτουργεί με κβαντικό τρόπο, ότι τα διάφορα μέρη του εγκεφαλικού φλοιού συνεργάζονται ισότιμα και παράγουν με αγωγό τα μάτια την όραση κλ.π. Να φανταστείς ότι διατυπώνεται μια θεωρία, για την γέννηση του Σύμπαντος (άλλες θεωρίες μιλούν για πολλά σύμπαντα, για παράλληλα κ.λ.π.) η θεωρία της μεγάλης έκκρηξης ή οποία έγινε πριν από 13,7 δις έτη και ίσως ο νους του ανθρώπου είναι εξοπλισμένος  με πληροφορίες 13,7 διεκατομμυρίων ετών. Και πίσω από αυτές τις θεωρίες Δάσκαλε είσαι εσύ ο δάσκαλός σου ο Πλάτωνας, ο Δημόκριτος, Ο Ηράκλειτος, ο Ζήνων ο Ελεάτης, ο Παρμενίδης, ο Πυθαγόρας…
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ…

                                                O ΛΟΓΟΣ
ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ: Για τον Λόγο Φίλτατε, ας δούμε πρώτα τι λέει ο «σκοτεινός» Ηράκλειτος, ο οποίος απασχόλησε και απασχολεί πολλούς ερμηνευτές από τότε μέχρι σήμερα, και σένα  στη ΡΗΤΟΡΙΚΗ (1407
b 16). Και διαισθάνομαι ότι ούτε εσύ  ένιωσες  το φιλοσοφικό του βάθος, γιατί νομίζω ο Λόγος του  μεγάλου Ποιητή, όπως είναι ο «χρησμικός» Ηράκλειτος, επιδέχεται πολλές ερμηνείες και μάλλον όχι κριτική για το πως γράφει:
«Τον λόγο αυτό, που είναι πάντα αληθινός, οι άνθρω­ποι δεν τον κατανοούν ούτε πριν τον ακούσουν αλλά ούτε και μετά. Γιατί, μολονότι όλα συμβαίνουν σύμφωνα με τον λόγο αυτό, οι άνθρωποι μοιάζουν εντελώς άπειροι όταν προσπαθούν να προσεγγίσουν πράξεις και λόγια σαν αυτά που εκθέτω εγώ ταξινομώντας τα σύμφωνα με τη φύση τους και εξηγώντας πώς έχει το καθένα. Οι κοινοί άνθρω­ποι ξεχνούν όσα κάνουν στον ξύπνιο  τους με τον ίδιο τρόπο που ξεχνούν τα όνειρα τους».
Στις μέρες μου Φίλτατε  Αριστοτέλη ο μεγάλος ποιητής Χόρχε Λουϊς Μπόρχες εγραψε εμπνεόμενος από  τον Ηράκλειτο:
Είμαστε ο χρόνος. Εκείνη είμαστε η περίφημη
παραβολή του Σκοτεινού Ηράκλειτου.
Είμαστε το νερό, όχι το σκληρό διαμάντι,
αυτό που χάνεται, όχι αυτό που μένει.
Είμαστε το ποτάμι κι ο Έλληνας εκείνος
που κοιτάζεται στο ποτάμι. Η αντανάκλασή του
αλλάζει στο νερό του εναλλασσόμενου καθρέφτη
στο κρύσταλλο που αλλάζει σαν τη φωτιά.
Είμαστε το μάταιο προκαθορισμένο ποτάμι
όπως κυλά προς τη θάλασσα. Το σκέπασε η σκιά.
Όλα μάς αποχαιρετούν, όλα μακραίνουν.
Η μνήμη δεν εξαργυρώνει το νόμισμά της.
Και ασφαλώς κάτι υπάρχει που απομένει
και ασφαλώς κάτι υπάρχει που θρηνεί.
Και εσύ Φίλτατε Αριστοτέλη, γράφεις για τον «καθημερινό» Λόγο στα ΠΟΛΙΤΙΚΑ Α (1253
a…),ότι η πόλη αποτελεί μια φυσική πραγματικότητα και ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του ζώο πολιτικό. και ζώο κοινωνικό περισσότερο α­πό τη μέλισσα και κάθε άλλο αγελαίο ζώο.
Διότι η φύση, δεν κάνει τίποτε άσκο­πα. Και απ’ όλα τα ζώα μόνον ο άνθρωπος έχει το χάρι­σμα του έναρθρου λόγου. Ο άναρθρος λόγος φανερώνει το λυπηρό και το ηδονικό. Γι αυτό τον διαθέτουν και τα άλ­λα ζώα (αυτή είναι η δυνατότητα της φύσης τους, να έχουν δηλαδή την αίσθηση του λυπηρού και του ηδονικού και αυ­τά τα αισθήματα να τα δηλώνουν το ένα στο άλλο).

         H  ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΙΚΟ (ΔΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ)
Όμως ο έναρθρος λόγος υπάρχει για να εκφράζει το συμφέρον και το βλαβερό και συνακόλουθα  το δίκαιο και το άδικο επί­σης. Διότι αυτό είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα του αν­θρώπου εν σχέσει με τα άλλα ζώα, δηλαδή αυτός μόνο να αντιλαμβάνεται τι είναι καλό και τι κακό, τι δίκαιο και τι
 άδικο. και τα άλλα. Και η συμμετοχή-κοινωνία σ’ αυτά θεμελιώνει την οικία και την πόλη. 

 Σύμφωνα με τη φυσική τάξη των πραγμάτων η πόλη είναι πιο σημαντική α­πό την οικία και τον καθένα από μας.  Διότι το όλον ο­πωσδήποτε υπερέχει έναντι του μέρους, καθότι, αν νεκρω­θεί όλο το σώμα, τότε δεν υπάρχει (ενν. λειτουργικά) ού­τε πόδι ούτε χέρι παρά μόνον κατ’ όνομα, όπως στην περίπτωση που θα μιλούσε κανείς για πέτρινο χέρι (διότι μό­νο με αυτή την έννοια ένα νεκρό χέρι θα είναι χέρι).

 Όλων δε των πραγμάτων η ταυτότητα καθορίζεται από το έργο που επιτελούν και τις δυνατότητες που έχουν, ώστε, εάν δεν προσδιορίζονται απ’ αυτά τα στοιχεία, δεν πρέπει να λέμε ότι είναι τα ίδια παρά μόνον κατ’ όνομα. Οτι λοιπόν η πόλη είναι μια φυσική πραγματικότητα και πιο σημαντι­κή από το κάθε άτομο είναι φανερό.

 Διότι, εάν το άτομο δεν είναι αύταρκες, όταν αποκοπεί από την πόλη, θα βρεθεί στην ίδια μοίρα που βρίσκονται τα άλλα μέρη ενσχέσει προς το όλον. Και εκείνος που δεν μπορεί να είναι μέλος μιας κοινωνίας ή λόγω της αυτάρκειας του δεν την χρειά­ζεται την κοινωνία, αυτός δεν είναι μέρος της πόλεως και είναι κατά συνέπεια είτε θηρίο είτε θεός.
Όλων λοιπόν των ανθρώπων η ορμή προς μία τέτοια κοινωνία ανάγεται στην ίδια τους τη φύση, και εκείνος που πρώτος συγκρότη­σε μια τέτοια κοινωνία είναι πρωτουργός μέγιστων αγα­θών.
Διότι, όπως ο άνθρωπος, όταν πετύχει την πλήρη ηθικοπολιτική του ανάπτυξη, είναι το τελειότερο ζώο, έτσι είναι το χειρότερο απ΄όλα, όταν ζει χωρίς νόμους και σύστημα απονομής δικαιοσύνης.
Η χειρότερη μορφή αδι­
κίας είναι βεβαίως εκείνη που διαθέτει όπλα. Και ο άνθρωπος γεννιέται έχοντας ως όπλα τις δυνατότητες του για διανοητικές και ηθικές αρετές.
Αυτά όμως μπορεί να τα χρησιμοποιήσει κατεξοχήν και για αντίθετους σκοπούς.
Γι΄ αυτό ο άνθρωπος χωρίς αρετή είναι το πιο ανόσιο και άγριο ζώο και σχετικά με τις σαρκικές και γαστριμαργικές απολαύσεις το χειρότερο απ’όλα. Αντίθετα η δικαιοσύνη συνάπτεται με τους θεσμούς της πολιτικής κοινωνίας. Διό­τι το σύστημα απονομής δικαιοσύνης είναι η τάξη της πο­λιτικής κοινωνίας και η δικαιοσύνη είναι απόφανση περί του δικαίου.

ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ: Δηλαδή Φίλτατε Αριστοτέλη  μπορούμε  να  πούμε, ότι ο άνθρωπος διατυπώνει τον Λόγο. Και ο Λόγος είναι θέωση, θείο, θεότητα, θεός. Αυτός ο ίδιος ο λόγος εκφραζόμενος, αλλά και ανέκφραστος, σαν σύλληψη και σαν δυνατότητα αυτοσυνειδησίας, δυνάμει έκφραση του όντος, είναι θεός.
Κι αφού ο Λόγος κάνει
τα πάντα δυνατά ή δια του λόγου όλα είναι δυνατά, ο θεός σαν λόγος ή σαν δυνα­τότητα λόγου μπορεί να καταργήσει τον εαυτό του, να εκφραστεί χωρίς να εκφρα­στεί, έστω δια της σιωπής, αν και η σιωπή είναι λόγος. Να εκφραστεί και πριν προφθάσει να εκφραστεί να αναιρέσει την έκφραση του και να αναιρεί αδιάκοπα την αναίρεση ή την αναίρεση της αναίρεσης της έκφρασης του.
Αλλά και όσες, άπειρες φορές  αρνηθεί τον εαυτό του θα τον αρνηθεί
εύγλωττα δια του λόγου. Και προπαντός απείρως εύγλωττα δια της σιωπής.
Δια
του λόγου δύναται τα πάντα και δεν δύναται αφού όπως ξέρεις, για να θυμηθούμε τον Πυθαγόρα, που του ασκείς οξύτατη κριτική  στα έργα σου, δεν είναι κάθε τι αριθμητό και υποταγμένο στο Λόγο, δηλαδή «ρη­τό», αλλά υφίσταται και ένα άλογο,«άρρητο» στοιχείο που διασπά, και διαταράσ­σει την αρμονία!

Το να μην δύναται να δύναται ο θεός είναι το κατορθωτό ακατόρθωτο και επομένως δυνατό στο θεό. Και αφού ο άνθρωπος εκφράζει δια του λόγου τα πάντα ή τείνει να τα εκφράσει δεν μετέχει, τουλάχιστον, στη θέωση, στο θείο, (γιατί αυτό εί­ναι η θέωση η ένωση της ανθρώπινης φύσης με το θείο), στη θεότητα, στο θεό; Και όταν μέσα στο παντοτινό χωροχρονικό συνεχές διαιωνίζεται σαν είδος, δια της πραγματώσεως των πάντων, δεν είναι δυνάμει θέωση, θείο, θεότητα, θεός;

ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ:Βέβαια Φίλτατε, δια των ως άνω τίθεται το πρόβλημα αν υπάρχει Θεός, αν το Σύμπαν αυτοδημιουργήθηκε κ.λ.π. Και από την εποχή σου έως σήμερα έχουν χυθεί ποταμοί αιμάτων, έτσι ώστε να καταλήξει η ανθρωπότητα στην  συνέχιση της αλληλοσφαγής και στην… κατοχύρωση της (ανοχής των αλλότριων θρησκειών=ανεξιθρησκεία)

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ…

ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ Φίλτατε Αριστοτέλη, μιας και μιλάμε για αλληλοσφαγή,  2500 χρόνια μετά τη δική σου εποχή, στην Ελλάδα (και στον κόσμο όλο), και δη στην Αθήνα, κάτω από την Ακρόπολη, έχει ενσκήψει  με  σφοδρότητα μία από εκείνες τις αμέτρητες οικονομικο-πολιτικό-κοινωνικές κρίσεις, που από την εποχή σου (4ος αιώνας π.Χ.) έως σήμερα συνταράσσουν τον Πλανήτη, σαν να πρόκειται η Γη να εκτραπεί και να χαθεί στο Χάος.
Οι άνθρωποι κυρίως όσοι επανδρώνουν τις τρεις διακεκριμένες εξουσίες (σου): νομοθετική,δικαστική,εκτελεστική και άλλοι, κάθε κατηγορίας και επαγγέλματος, μια ελάχιστη μειοψηφία σε σχέση με τα επτά περίπου δισεκατομμύρια του πληθυσμού του Πλανήτη Γη, σα να ξέχασαν την λειτουργία του  νου και τον έναρθρο λόγο, με άναρθρες κραυγές,  και …κυνικά γαυγίσματα, σαν ζώα και ασφαλώς όχι σαν…θεοί, δια της χρηματιστικής, της καπηλικής, της τοκογλυφίας, της απάτης και του ψεύδους, σωρεύουν πλούτο για τον πλούτο για να εξουσιάζουν και να κυβερνούν τον άνθρωπο,που τον έχουν οδηγήσει στη δουλεία του 21ου αιώνα, η οποία είναι μάλλον χειρότερη από την δουλεία των ημερών σου, όπως την περιγράφεις στα «Πολιτικά» σου.

Λέγεται Φίλτατε Αριστοτέλη, ότι εντός της διετίας 2010-2012  έχουν αυτοκτονήσει (την αυτοκτονία εσύ την καταδικάζεις απερίφραστα στα έργα σου) στην  Ελλάδα μας περίπου 2.000 άνθρωποι, άνεργοι,φτωχοί, καταθληπτικοί… γεγονός που οφείλεται σαυτή την κρίση. Αμέτρητες φορές  η ανθρωπότητα, από την εποχή σου έως σήμερα βλέπει την  …σωτηρία της (και) στα συγγράμματά σου. Και ως Συνομιλητής σου αρπάχτηκα από αυτά, σαν ναυαγός σε  φουρτουνιασμένο Πέλαγος, για να θυμήσω στους ΄Ελληνες και αν είναι δυνατό στον κόσμο όλο ότι η ανθρωπότητα μπορεί να οδηγηθεί στην ευδαιμονία, αν βλέπει τον πλούτο όχι σαν αυτοσκοπό , αλλά σαν μέσο προς αυτή.

Αλλά ας συνεχίσουμε  την συνομιλία μας  κι ας πιαστούμε, στη τύχη, από την …Τύχη.
-Γράφεις στην ΡΗΤΟΡΙΚΗ Β (1390
b 15) για τα αγαθά που ο­φείλονται στην τύχη, oτι αυτά τα αγαθά  συντε­λούν στο να διαμορφωθεί με έναν ορισμένο τρό­πο ο χαρακτήρας των ανθρώπων. Λέγοντας χαρα­κτήρας που προσιδιάζει στην ευγένεια καταγωγής εν­νοούμε ότι ο κάτοχος της  επιδιώκει ακόμη περισσό­τερες τιμές.  Γιατί όλοι οι άνθρωποι, όταν έχουν ένα αγαθό, συνηθίζουν να επιδιώκουν την αύξηση του. Με τη λέξη ευγε­νής γίνεται αναφορά στην αρετή της γενιάς, ενώ με τη λέξη γενναίος η αναφορά γίνεται στο ότι δεν υπάρχει στο μεταξύ εκφυλισμός από την αρχική φύση, κάτι που τις περισσότερες φορές δεν συμβαίνει στα άτομα ευ­γενικής καταγωγής, δεδομένου ότι οι περισσότεροι τους είναι άτομα άνευ αξίας.

  Συμβαίνει, πράγματι, και στις γενιές των ανθρώπων ό,τι συμβαίνει με τη σοδειά των προϊόντων της γης: μερικές φορές, αν η γενιά είναι καλή, γεννιούνται για ένα διάστημα έξοχοι άνδρες, ύστερα ό­μως παρατηρείται μια οπισθοχωρητική πορεία. Οι πολύ προικισμένες οικογένειες εκφυλίζονται σε μορ­φές παραφροσύνης, όπως έγινε π.χ. με τα παιδιά του Αλκιβιάδη και του Διονυσίου του πρώτου. Οι μετρημέ­νες, από την άλλη, οικογένειες καταντούν σε άνοια και σε νωθρότητα, όπως έγινε π.χ. με τα παιδιά του Κίμω­να, του Περικλή και του Σωκράτη.

Αυτά γράφεις Φίλτατε Αριστοτέλη.Και είναι σα να αναφέρεσαι στη δική μου εποχή του 2012. Εδώ να δεις, άνοια, παραφροσύνη, εκφυλισμούς και κακές, κάκιστες σοδειές πολιτικών (από τζάκια),  γκόλντεν μπόϊς, «πλούσιους αναιδείς, υπερόπτες, τρυφηλούς, ξιπασμένους και αγροίκους…», χρηματιστές, τοκογλύφους, και τραπεζίτες και εκβιαστές δανειστές και πλούσιους φοροφυγάδες…

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ:  Ναι,ναι…στη ΡΗΤΟΡΙΚΗ Β (1391b ,16) γράφω:
Τα επιμέρους στοιχεία του χαρακτήρα που συ­νοδεύουν τον πλούτο είναι ολοφάνερα στα μάτια ολονών: Οι πλούσιοι, έχοντας δεχτεί κάποιου είδους επή­ρεια από την κτήση του πλούτου, είναι αναιδείς και υ­περόπτες: κάνουν σαν να έχουν δικά τους όλα τα αγα­θά του κόσμου, θαρρείς πως ο πλούτος είναι το μέτρο για την αξία όλων των άλλων πραγμάτων. Γιαυτό και πιστεύουν ότι μπορούν με αυτόν να αγοράσουν τα πά­ντα.

 Είναι επίσης τρυφηλοί και ξιπασμένοι ,τρυφηλοί λόγω της χλιδής τους και της επίδειξης της ευτυχίας και ευημερίας τους. Ξιπασμένοι και αγροίκοι εξαιτίας του ότι όλος ο κόσμος άλλο δεν κάνει από το να ασχο­λείται με ό,τι αυτοί αγαπούν και θαυμάζουν, μαζί και γιατί πιστεύουν ότι όλοι οι άλλοι θέλουν και διεκδικούν για τον εαυτό τους τα ίδια με αυτούς.

             ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ, Η ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΙΚΗ  ΚΑΙ  Η ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: Γράφω επίσης στα ΠΟΛΙΤΙΚΑ (1257
a,9…)  Στην πρώτη  μορφή κοινωνίας (και αυτή είναι η οικογένεια) η τέχνη ανταλλαγής αγαθών εί­ναι άνευ αντικειμένου, αλλά έχει τη θέση της, όταν η κοι­νωνία είναι μεγάλη.

Διότι τα μέλη της οικογένειας είχαν τα πάντα κοινά, ενώ εκείνοι των ευρύτερων κοινω­νιών που ζούσαν διασκορπισμένοι είχαν στη διάθεση τους πολλά αγαθά και ο καθένας για λογαριασμό του διαφορε­τικά, από τα οποία ένα μέρος έπρεπε να γίνει αντικείμενο ανταλλαγών σύμφωνα με τις ανάγκες, όπως κάνουν ακό­μη και τώρα πολλοί βαρβαρικοί λαοί στις ανταλλαγές.

-ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ: Συγγνώμη Φίλτατε Αριστοτέλη…Σήμερα να δεις βαρβαρότητα…Οι πλούσιοι, οι τραπεζίτες και οι χρηματιστές, οι τοκογλύφοι και οι κερδοσκόποι, κόβουν μισθούς και συντάξεις,επιδόματα και φάρματα και καταδικάζουν τον λαό της Ελλάδας στην ανεργία, στην φτώχεια και στον θάνατο, δι ενός μνημονίου (Νόμος 4046/2012) ,το οποίο συνταγμένο στα αγγλικά (και μεταφρασμένο στα ελληνικά) αριθμεί με τα παρατήματα 866 σελ.(ΦΕΚ, ΤΕΥΧΟΣ ΠΡΩΤΟ, Αρ,φύλλου 28),δι΄αυτού καταλύεται η εθνική μας κυριαρχία…  

                                         Η ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΙΚΗ

ΑΡΙΣΤ. συνεχίζω: Δηλαδή ανταλλάσσουν αποκλειστικά και μόνο χρήσιμα α­γαθά με άλλα που είναι εξίσου χρήσιμα, όπως π.χ. κρασί με σιτάρι και άλλα παρόμοια. Μια τέτοια ανταλλαγή ούτε αφύσικη είναι ούτε αποτελεί κάποιο είδος της Χρηματιστι­κής (γινόταν μόνο για να καλυφθούν κενά της φυσικής αυ­τάρκειας).Απ΄αυτήν όμως προήλθε κατά φυσική συνέπεια  η Χρηματιστική.

                                      ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ          

  Όταν η ανάγκη για βοήθεια από τους ξένους γινόταν όλο και μεγαλύτερη με τις εισα­γωγές προϊόντων που οι άνθρωποι είχαν ανάγκη και τις ε­ξαγωγές προϊόντων που πλεόναζαν, δημιουργήθηκε ανα­γκαστικά η χρήση νομισμάτων. Διότι τα πράγματα που χρειάζονταν για ικανοποίηση φυσικών αναγκών δεν ήταν εύκολο να τα μεταφέρουν. Γι αυτό συμφώνησαν να δίνουν και να παίρνουν στις συναλλαγές κάτι που να είναι καθε­αυτό χρήσιμο και συγχρόνως εύχρηστο στις καθημερινές συναλλαγές της ζωής, όπως είναι π.χ. ο σίδηρος και το α­σήμι ή κάτι άλλο παρόμοιο. Αρχικά προσδιορίστηκε με βά­ση το μέγεθος και το βάρος του και μόνον, τελικά όμως του έδωσαν ένα ιδιαίτερο εγχάρακτο γνώρισμα για να απαλλαγούν από την επιμέτρηση του βάρους . Το εγχάρα­κτο γνώρισμα δόθηκε ως ένδειξη της ποσότητας.

                                            Η  ΚΑΠΗΛΙΚΗ
Όταν από τις αναγκαίες ανταλλαγές δημιουργήθηκε το
νόμισμα, γεννήθηκε ένα άλλο είδος της Χρηματιστικής, δηλαδή η Καπηλική που αρχικά πρέπει να είχε μια απλή μορφή, όμως σιγά-σιγά μέσα από την εμπειρία γινόταν ό­λο και πιο περίτεχνη με έναν πάντοτε σκοπό: Από πού και πώς πρέπει να κάνει κανείς τις ανταλλαγές για να πετύ­χει το μεγαλύτερο κέρδος. Γι’ αυτό και η Χρηματιστική φαίνεται να επικεντρώνει το ενδιαφέρον της προπάντων στο χρήμα και να έχει ως κύριο έργο της τη δυνατότητα γνώσης των πηγών προσπορισμού μεγάλων χρηματικών ποσών.

Διότι η Χρηματιστική είναι η τέχνη-επιστήμη δη­μιουργίας πλούτου και χρημάτων. Πράγματι οι άνθρωποι πολλές φορές ταυτίζουν τον πλούτο με μεγάλα ποσά χρη­μάτων, επειδή η Χρηματιστική και η Καπηλική με τη δημιουργία πλούτου ασχολούνται.

                        ΤΟ ΧΡΗΜΑ  ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΟ ΔΕΔΟΜΕΝΟ
Άλλοι πά­λι υποστηρίζουν ότι τα χρήματα είναι ανοησία και κάτι ε­
ντελώς συμβατικό και δεν αποτελούν φυσικό δεδομένο και ότι, αν αυτοί που τα χρησιμοποιούν τα αλλάξουν (δηλ. αλ­λάξουν τις συμβάσεις που τα δημιούργησαν), δεν θα έχουν καμιά αξία και δεν θα είναι χρήσιμα για την προμήθεια κανενός βιοσυντηρητικού αγαθού και ότι, και αν ακόμη κά­ποιος έχει πολλά χρήματα, πολλές φορές δεν θα έχει ούτε την αναγκαία τροφή.

 Και βεβαίως είναι παράδοξο να είναι ο πλούτος τέτοιος που να κινδυνεύει κάποιος να πεθάνει από την πείνα, αν και τον κατέχει, όπως: σύμφωνα με το μύθο συνεβη και με τον Μίδα, όταν εξαιτίας της «άπλη­στης ευχής» του όλα όσα του προσφέρονταν γίνονταν χρυσάφι.
Γι’ αυτό και μερικοί δικαίως προσπαθούν να αναδεί­ξουν τη διαφορά του πλούτου από τη Χρηματιστική.

                                    Η ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ
Διό­τι άλλο πράγμα είναι η Χρηματιστική και άλλο ο φυσικός πλούτος. Και αυτή, δηλαδή η Χρηματιστική, είναι μέρος της τέχνης-επιστήμης διοίκησης της οικίας, ενώ η Καπηλική προσπορίζει χρήματα, όχι βέβαια με κάθε τρόπο αλ­λά μόνο με την ανταλλαγή πραγμάτων.

 Και φαίνεται ότι έχει να κάνει με χρήματα και τα χρήματα είναι στοιχείο και όριο της ανταλλαγής. Και είναι ο πλούτος που προέρ­χεται απ αυτήν τη Χρηματιστική, δηλαδή την Καπηλική, απεριόριστος. Όπως δηλαδή η ιατρική δεν έχει όρια στην επιδίωξη της υγείας και κάθε τέχνη επιδιώκει τον σκοπό της χωρίς περιορισμούς (διότι οι τέχνες αυτό θέλουν να πε­τύχουν στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό), τα μέσα όμως για την επίτευξη του σκοπού δεν είναι απεριόριστα (διότι για όλες ο σκοπός θέτει και τα όρια), έτσι και για τη Χρη­ματιστική δεν υπάρχει όριο ως προς τον σκοπό της, αλλά σκοπός της είναι αυτός ο πλούτος και η απόκτηση χρημάτων.

 Για την Οικονομική που διαφέρει από την τέχνη-επιστήμη της Χρηματιστικής υπάρχει όριο. Διότι αποστολή της Οικονομικής δεν είναι ο απεριόριστος πλούτος.

 Γι’ αυ­τό από μια άποψη φαίνεται αναγκαίο να υπάρχει όριο σε κάθε μορφή πλούτου. Στην πράξη όμως βλέπουμε να συμβαίνει το αντίθετο. Διότι όλοι όσοι ασχολούνται με το ε­μπόριο προσπαθούν να αυξήσουν τα χρήματα τους όσο γί­νεται περισσότερο. Και η αιτία είναι η συγγένεια των δύο αυτών τεχνών.

 Διότι παρόλο που και οι δύο μορφές της Χρηματιστικής έχουν το ίδιο αντικείμενο (ενν. η απόκτη­ση πλούτου) διαφέρει ο τρόπος που χρησιμοποιεί η κάθεμιά τους ως προς τη διαχείριση του. Πρόκειται δηλαδή για τη χρήση της ίδιας περιουσίας αλλά με διαφορετικό τρόπο. Σκοπός της μιας είναι η αύξηση (ενν. της περιουσίας), ενώ της άλλης είναι διαφορετικός. Γι’ αυτό μερικοί πιστεύουν ότι αυτός ο σκοπός είναι το έργο της Οικονομικής και επι­μένουν στην άποψη ότι ή πρέπει να διατηρούν τα χρήμα­τα τους ανέπαφα ή να τα αυξάνουν συνεχώς.
Και η αιτία
αυτής της άποψης είναι η έγνοια τους απλώς και μόνο για την επιβίωση και όχι για την καλή ζωή.
Και επειδή η λα­
χτάρα της ζωής είναι απεριόριστη, επιθυμούν να είναι απεριόριστα και τα μέσα που συμβάλλουν στην ικανοποίη­ση της. Αλλά και όσοι επιδιώκουν την καλή ζωή αναζη­τούν ό,τι παρέχει σωματικές απολαύσεις με αποτέλεσμα, επειδή και αυτό φαίνεται να συνάπτεται με την περιουσία, όλη τους η φροντίδα περιστρέφεται γύρω από την απόκτη­ση χρημάτων. Αυτό προκάλεσε και τη δημιουργία του άλ­λου είδους της Χρηματιστικής.

                      Η  ΚΑΠΗΛΙΚΗ  ΕΝΑΝΤΙΑ  ΣΤΗ ΦΥΣΗ
Και επειδή η απόλαυση έ­
γκειται στην υπερβολή, οι άνθρωποι αναζητούν την τέχνη που εξασφαλίζει την υπερβολή της απόλαυσης. Και, αν δεν μπορούν να την εξασφαλίσουν με την Χρηματιστική, προ­σπαθούν να την εξασφαλίσουν με άλλον τρόπο, χρησιμο­ποιώντας κάθε δεξιότητα αλλά κατά τρόπο ενάντιο στη φύση. Διότι έργο της ανδρείας δεν είναι να αποφέρει χρή­ματα αλλά να εμπνεύσει θάρρος, ούτε έργο της Στρατηγικής και της Ιατρικής είναι τα χρήματα αλλά της πρώτης η νίκη και της δεύτερης η υγεία.
Εκείνοι όμως όλες αυτές τις δεξιότητες και αρετές τις κάνουν μέσα απόκτησης χρημά­
των, ωσάν να είναι αυτός ο μοναδικός σκοπός, προς τον ο­ποίον πρέπει να κατευθύνονται τα πάντα.
Μιλήσαμε λοιπόν για τη Χρηματιστική που ασχολείται
με την απόκτηση των μη αναγκαίων και είπαμε ποια εί­ναι η ταυτότητα της και για ποιον λόγο τη χρειαζόμαστε.

 Μιλήσαμε ακόμη και για την άλλη μορφή της Χρηματιστι­κής που ασχολείται με τα αναγκαία και είπαμε ότι διαφέ­ρει από εκείνη και ότι αυτή είναι φυσικά μια μορφή της οι­κονομικής τέχνης και έχει τη φροντίδα της διατροφής και οι στόχοι της δεν είναι απεριόριστοι, όπως εκείνης, αλλά έχουν όρια.

10. Φανερή είναι τώρα η λύση του αρχικού προβλήμα­τος, αν δηλαδή η Χρηματιστική είναι έργο που επιτελείται από τον οικοδεσπότη και τον πολιτικό ή όχι. Πάντως τα αγαθά πρέπει ήδη να υπάρχουν (όπως ακριβώς τους ανθρώπους δεν τους δημιουργεί η πολιτική αλλά τους χρησι­μοποιεί, αφού τους βρει έτοιμους από τη φύση, έτσι και η φύση πρέπει να προσφέρει τις προϋποθέσεις, δηλαδή τη γη, τη θάλασσα ή ό,τι άλλο για τη διασφάλιση της τροφής) και κατόπιν πρέπει ο οικοδεσπότης αυτά να τα διαθέσει κατά τον προσήκοντα τρόπο.

 Διότι έργο π.χ. της Υφαντουργίας δεν είναι να κατασκευάσει το μαλλί αλλά να το χρησιμο­ποιήσει και να κρίνει ποιο είναι καλό και χρήσιμο και ποιο είναι κακής ποιότητας και ακατάλληλο. Θα μπορούσε βε­βαίως κανείς να ρωτήσει γιατί η Χρηματιστική είναι μέρος της Οικονομικής, ενώ η Ιατρική δεν είναι, αν και τα μέλη της οικογένειας πρέπει να είναι υγιή, όπως ακριβώς πρέ­πει να μπορούν να ζήσουν ή να κάνουν οτιδήποτε άλλο εί­ναι αναγκαίο.

 Επειδή όμως από μια άποψη είναι έργο του οικοδεσπότη και του άρχοντα να φροντίζουν και για την υ­γεία, ενώ από μια άλλη άποψη δεν είναι δικό τους έργο αλλά κυρίως του ιατρού, έτσι και σχετικά με τα αγαθά α­πό μια άποψη πρέπει να φροντίζει γι’ αυτά ο οικοδεσπό­της, ενώ από μια άλλη άποψη δεν είναι δικό του έργο, αλ­λά πρέπει να φροντίζει μια βοηθητική στο έργο του οικονομική τέχνη.

  Προπαντός όμως πρέπει, όπως ελέχθη και προηγουμένως, κάποια αγαθά να υπάρχουν ως φυσικά ε­φόδια. Διότι είναι έργο της φύσης να φροντίζει για την τρο­φή των όντων (ενν. τα νεογνά) που έρχονται στον κόσμο. Διότι για κάθε νεογνό τροφή είναι αυτό που απομένει από το υλικό από το οποίο γεννιέται. Γι΄ αυτό η φυσική μορφή της Χρηματιστικής είναι για όλους αυτή που έχει να κάνει με τους καρπούς και τα ζώα.

 Αυτή η Χρηματιστική έχει, όπως είπαμε, δύο μορφές η μία είναι η Καπηλική και η άλλη η Οικονομική. Και η μεν δεύτερη είναι αναγκαία και αξιέπαινη, ενώ η πρώτη, η τέχνη της ανταλλακτικής, δι­καίως επικρίνεται (διότι δεν ανάγεται στη φύση αλλά στις συναλλαγές των ανθρώπων).

                          ΓΙΑΤΙ  ΜΙΣΕΙΤΑΙ  Η  ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: Γράφω εν συνεχεία: Πάρα πολύ εύλογα λοιπόν μισείται η τοκογλυφία, επειδή η περιουσία προέρχεται α­πό το ίδιο το χρήμα και όχι από τη χρήση του, για την ο­ποία και δημιουργήθηκε.

 Διότι το χρήμα δημιουργήθηκε ως ένα μέσο για τις συναλλαγές, ενώ ο τόκος αυξάνει το ί­διο το χρήμα. (Γι΄ αυτό και πήρε αυτό το όνομα. Γιατί τα γεννήματα είναι ίδια με τους γεννήτορες τους και ο τόκος είναι χρήμα από χρήμα). Είναι λοιπόν αυτός ο τρόπος α­πόκτησης χρημάτων ο κατεξοχήν αφύσικος.

11. Αφού προσδιορίσαμε επαρκώς τα ζητήματα μας ως προς τη θεωρητική τους πλευρά, πρέπει τώρα να τα εξε­τάσουμε ως προς την πρακτική τους πλευρά. Όλα τα ζη­τήματα αυτού του είδους επιδέχονται δύο τρόπους θεώρησης, την ελεύθερη θεωρητική αφενός και την εμπειρική α­φετέρου, η οποία συνάπτεται με αναγκαίες συνθήκες. Τα μέρη της Χρηματιστικής που είναι από πρακτική άποψη χρήσιμα είναι τα εξής:

                         ΤΑ ΧΡΗΣΙΜΑ ΜΕΡΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΙΚΗΣ
Σχετικά με τα κτήματα πρέπει κα­
νείς με βάση την εμπειρία του να γνωρίζει ποια είναι τα πιο προσοδοφόρα, ποιος τόπος είναι ο πιο πρόσφορος, ποια είναι η καλύτερη μέθοδος, ποια είναι πιο προσοδοφόρα πε­ριουσία, αυτή των αλόγων, των βοδιών, των προβάτων, ή άλλων ζώων (διότι πρέπει να έχει κανείς την πείρα για να μπορεί να γνωρίζει ποια απ’ όλα αυτά συμφέρουν περισ­σότερο, σε ποιο τόπο αποδίδει περισσότερο το κάθε είδος ζώου, διότι η απόδοση του κάθε είδους ζώου εξαρτάται και από τον τόπο).

  Έπειτα πρέπει κανείς να είναι έμπειρος σχετικά με τη γεωργία, που διακρίνεται αφενός στην καλ­λιέργεια της γυμνής γης και αφετέρου της δεντροφυτεμέ­νης, σχετικά με τη μελισσοκομία και τα άλλα ζώα, τα ψά­ρια και τα πτηνά, καθόσον είναι χρήσιμα στον άνθρωπο.

Αυτά είναι λοιπόν τα μέρη της κατεξοχήν και πρωταρχι­κής Χρηματιστικής, της δε ανταλλακτικής Χρηματιστικής το μεγαλύτερο μέρος είναι το εμπόριο (και διακρίνεται αυτό το μέρος σε τρία μέρη: το θαλάσσιο, το χερσαίο και το μεταπρατικό. Διαφέρουν δε αυτά μεταξύ τους κατά το ότι άλλα είναι ασφαλέστερα και άλλα επικερδέστερα).Το δεύτερο μέρος είναι ο τοκισμός και το τρίτο η έμμισθη ερ­γασία (αυτής ένα μέρος είναι η εργασία των χειρωνακτών -τεχνιτών και ένα άλλο των ανειδίκευτων εργατών, οι ο­ποίοι είναι χρήσιμοι μόνον εξαιτίας των σωματικών τους ικανοτήτων).

 Το τρίτο μέρος της Χρηματιστικής είναι κάτι ενδιάμεσο ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη μορφή της (διότι έχει στοιχεία τόσο της φυσικής Χρηματιστικής όσο και της ανταλλακτικής) και έχει να κάνει με προϊόντα που προέρχονται κατευθείαν από τη γη ή από υλικά της γης που χωρίς να είναι καρποί είναι ωστόσο χρήσιμα, όπως εί­ναι π,χ. η Υλοτομία και κάθε μορφή Μεταλλευτικής. Αυτή πάλι περιλαμβάνει πολλά είδη, διότι είναι πολλά τα είδη μεταλλευμάτων που εξάγονται από τη γη.

 Για το καθένα απ’ αυτά τα θέματα μιλήσαμε εδώ μόνο γενικά, η λεπτο­μερής όμως αναφορά σ’ αυτά είναι βεβαίως χρήσιμη για πρακτικούς σκοπούς, αλλά το να ασχολείται κανείς συνε­χώς μ’ αυτά είναι ανιαρό. Τα πιο τεχνικά επαγγέλματα είναι εκείνα που εξαρτώνται ελάχιστα από την τύχη, ενώ τα πιο βαριά είναι τα πιο βλαβερά για την υγεία του σώ­ματος, κατεξοχήν δουλικά είναι όσα χρησιμοποιούν πάρα πολύ το σώμα και τέλος τα πιο ταπεινά είναι εκείνα που απαιτούν τις πιο μικρές ικανότητες.

                          ΑΙΤΙΕΣ ΤΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΝ
ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ: Στο σημείο αυτό Φίλτατε  πρέπει να επισημάνουμε  ότι συνομιλήσαμε για  τον Νου,τον έναρθρο λόγο, τον πλούτο, τον χαρακήρα των πλουσίων, το νόμισμα, την χρηματιστική, την καπηλική κ.λ.π. εντός των πλαισίων μιάς κοινωνίας, ενός ιδανικού ή μη ιδανικού ή οποιουδήποτε άλλου πολιτεύματος, όπως προκύπτει από τα ΠΟΛΙΤΙΚΑ σου.

 Σκόπιμο θα ήταν να  συνεχίσουμε με τις αιτίες των επαναστάσεων, των στάσεων και των μετατοβολών των πολιτευμάτων.  ΄Ετσι θα γίνει καλύτερα αντιληπτό πως ορίζεις το πολίτευμα, ή τα πολιτεύματα, που είναι και το θέμα  του ΙΙΙ ΒΙΒΛΙΟΥ των ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ σου, απ΄όπου μπορούμε να συγκρατήσουμε, ότι:

 «Το πολίτευμα μιας πόλης ορίζεται ως σύστημα με το οποίο μια πόλη οργανώνει και τις άλλες εξουσίες και μάλιστα την ανώτατη εξουσία.Διότι παντού σε κάθε πόλη το σύστημα εξουσίας είναι κυρίαρχο στοιχείο της και η πολιτεία είναι σύστημα εξουσίας (πολίτευμα)»(1278b 10)…

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: Στο V Βιβλίο των ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ μου (1302a… ) γράφω : Επειδή ερευνούμε που οφείλονται οι επαναστάσεις και οι μεταβολές στα πολιτεύματα, χρειάζεται πρώτα πρώτα να εντοπίσουμε oπωσδήποτε τις αφορμές και τις αιτίες τους. Αυτές γενι­κά είναι τρεις στον αριθμό, τις οποίες καλό είναι να τις προσδιορίσουμε πρώτα διαγραμματικά.

Οφείλουμε δη­λαδή να εξακριβώσουμε ποια κατάσταση των πολιτών οδηγεί σε επανάσταση, ποιες επιδιώξεις έχουν οι επανα­στάτες και τρίτο με ποιες αφορμές ξεσπούν οι πολιτικές ταραχές και οι επαναστάσεις μεταξύ των πολιτών.
Ήδη στην κύρια αιτία, μιλώντας γενικά, για την οποία οι πολίτες επιθυμούν τη μεταβολή του πολιτεύματος, έχουμε ήδη αναφερθεί.

                                         ΙΣΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ
Εκείνοι, δηλαδή, που επιθυμούν ισότητα
επαναστατούν, αν νομίζουν ότι βρίσκονται σε κατώτερη μοίρα. Ενώ είναι ίσοι με εκείνους που βρίσκονται σε ανώτερη μοίρα.

Αλλά κι εκείνοι που επιθυμούν την ανισότη­τα και την υπεροχή επαναστατούν επίσης, αν σχηματί­σουν την εντύπωση ότι, αν και άνισοι, δεν βρίσκονται σε ανώτερη μοίρα αλλά σε ίση ή κατώτερη σε σχέση με τους άλλους (αυτά είναι δυνατόν να τα επιθυμούν δίκαια αλλά και άδικα), γιατί επαναστατούν όσοι έχουν λιγό­τερα δικαιώματα για να γίνουν ίσοι και όσοι είναι ίσοι για να γίνουν ισχυρότεροι από τους άλλους. Εκτέθηκε επομένως σε ποια κατάσταση βρισκόμενοι οι πολίτες επαναστατούν.

                                    ΚΕΡΔΟΣ ΚΑΙ ΑΞΙΩΜΑΤΑ
Οι επιδιώξεις των επαναστάσεών τους είναι το κέρδος και τα αξιώματα και τα αντίθετα τους, δηλαδή επαναστατούν στις πόλεις στην προσπάθεια τους να αποφύγουν τις πολιτικές ταπεινώσεις και τα χρημα­τικά πρόστιμα γι’ αυτούς τους ίδιους ή για τους φίλους τους.

Περίπου εφτά στον αριθμό κατά τη γνώμη μερι­κών, γι’ άλλους περισσότερες, είναι οι αιτίες και οι α­φορμές των επαναστατικών κινημάτων οι οποίες δια­μορφώνουν τη διάθεση των πολιτών, όπως αναφέρθηκε, και τις επιδιώξεις που ήδη παρουσιάστηκαν.

Δύο αιτίες είναι οι ίδιες με εκείνες που επισημάναμε, αλλά δεν επι­διώκουν τους ίδιους στόχους. Γιατί οξύνονται οι σχέσεις μεταξύ των πολιτών με σκοπό το κέρδος και τα πολιτι­κά αξιώματα, όχι όμως με σκοπό να τα αποκτήσουν για τον εαυτό τους, περίπτωση που αναφέρθηκε προηγουμέ­νως, αλλά επειδή βλέπουν ότι άλλοι δίκαια και άλλοι άδικα έχουν περισσότερα δικαιώματα από τους ίδιους.

AΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, συνεχίζω (1302b…): Επιπλέον επαναστατούν από αλαζονεία, φόβο, υπεροχή, περιφρόνηση και για αύξηση των δικαιωμάτων τους σε βάρος της αναλογικής ισότητας.
Ακόμη, από άλλη άπο­ψη επαναστατούν για γρήγορη αναρρίχηση στα αξιώμα­τα, από αδιαφορία, μικροπρέπεια και ανομοιογένεια.
Α­πό αυτά η αλαζονεία και το κέρδος είναι σχεδόν φανερό
ποια επιρροή ασκούν και πώς αποτελούν αιτίες επανα­στάσεων γιατί, όταν οι φορείς εξουσίας έχουν αλαζο­νεία και μεγαλύτερη ισχύ, προκαλούνται επαναστάσεις και μεταξύ των πολιτών κι εναντίον των πολιτευμάτων που παρέχουν τη δυνατότητα τέτοιας εξουσίας.

                                Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ…
Η πλεο­
νεξία τους ακόμη τρέφεται άλλοτε από τις περιουσίες ιδιωτών και άλλοτε από τη δημόσια περιουσία. Πα­ράλληλα είναι φανερό επίσης ποια επιρροή ασκεί το πο­λιτικό αξίωμα και πώς οδηγεί στην επανάσταση, καθώς μάλιστα επαναστατούν, τόσο όταν αυτοί οι ίδιοι στερού­νται αξιώματα, όσο και όταν βλέπουν να τα παίρνουν άλλοι.

 Και αυτά γίνονται άδικα, όταν κάποιοι αναξιο­κρατικά ή παίρνουν αξιώματα ή τα στερούνται, ενώ συμβαίνουν δίκαια, όταν αξιοκρατικά τα παίρνουν ή τα στερούνται.

 Ακόμη επαναστατούν εξαιτίας της υπεροχής που αποκτήθηκε, όταν δηλαδή ένας ή περισσότεροι απο­κτούν δύναμη μεγαλύτερη από τη δύναμη της πόλης και γίνονται ισχυρότεροι από το πολίτευμα.

 Έτσι συνήθως γεννιούνται οι μοναρχίες και οι δυναστείες. Γι’ αυτό το λόγο σε μερικά μέρη, όπως στο Άργος και στην Αθήνα, συνηθίζουν τον οστρακισμό, παρόλο που είναι ωφελιμό­τερο να προβλέπεται πώς να μην αποκτήσουν κάποιοι τόσο μεγάλη δύναμη, παρά να γίνεται προσπάθεια για την εκ των υστέρων αντιμετώπιση του προβλήματος, αφού πρώτα επιτράπηκε η εμφάνιση του.

Επιπλέον ε­παναστατούν εξαιτίας φόβου, οι ήδη άδικοι, επειδή φο­βούνται μήπως τιμωρηθούν, και οι μελλοντικά αδικημέ­νοι, επειδή θέλουν να προλάβουν την αδικία σε βάρος τους, όπως για παράδειγμα στη Ρόδο οι επιφανείς πο­λίτες συνασπίστηκαν εναντίον του λαού για να αποφύ­γουν τις δίκες που εκκρεμούσαν σε βάρος τους.

Και από περιφρόνηση γίνονται επαναστάσεις κι επιθέσεις, Στην περίπτωση των ολιγαρχιών, όταν είναι περισσότε­ροι εκείνοι που δεν μετέχουν στην άσκηση της εξουσίας (καθώς θεωρούν τον εαυτό τους ισχυρότερους), και στην περίπτωση των δημοκρατιών, όταν οι εύποροι απορρί­πτουν την αταξία και την αναρχία.

 Για παράδειγμα και στη Θήβα μετά τη μάχη στα Οινόφυτα ανατράπηκε η δημοκρατία, επειδή οι δημοκρατικοί δεν ασκούσαν σω­στά την εξουσία, και στα Μέγαρα το ίδιο, γιατί οι δη­μοκρατικοί νικήθηκαν εξαιτίας της αταξίας και της αναρχίας τους, και η δημοκρατία στις Συρακούσες πριν από την τυραννίδα του Γέλωνα και το ίδιο και στη Ρό­δο ο λαός πριν από την επανάσταση.

ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ: Συγγνώμη Φίλτατε, δεν μπορώ να μην σε διακόψω.΄Οσα διηγείσαι, γίνονται ακριβώς τα ίδια, και στις μέρες μου. Φοβερό. Φαίνεται ότι η συνείδηση του ανθρώπου δεν άλλαξε,  στο ελάχιστο, από τότε μέχρι σήμερα. Παρακάτω θα σου διηγηθώ αίτια επαναστάσεων,στάσεων και αιματηρών μεταβολών, κυρίως στην Ευρώπη, για το ψωμί και την ελευθερία…

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, συνεχίζω: Όμως και η δυσανάλογη αύξηση κάποιας ομάδας προκαλεί μεταβολές των πολιτευμάτων. Όπως το σώμα, για παράδειγμα, αποτελείται από μέρη και, για να διατηρείται η συμμετρία του, χρειάζεται τα μέρη του να αυξάνονται κατ’ αναλογία, αλλιώς παραμορφώνεται, όταν δηλαδή το πόδι γίνει τέσσερις πήχεις μεγάλο, ενώ το υπόλοιπο σώμα δύο σπιθαμές. Κάποιες φορές μάλιστα μπορεί να μεταβληθεί και η μορφή του σε μορφή άλλου ζώου, όταν η δυσανάλογη αύξηση γίνεται όχι μόνο πο­σοτικά αλλά και ποιοτικά.
Έτσι και η πόλη αποτελεί­
ται από μέρη, από τα οποία κάποιο πολλές φορές αυξά­νεται αδιόρατα, όπως το πλήθος των απόρων στις δη­μοκρατίες και στις πολιτείες. Μεταβολή ωστόσο μπο­ρεί να συμβεί και τυχαία, όπως στον Τάραντα όπου, όταν νικήθηκαν και σκοτώθηκαν πολλοί επιφανείς πολί­τες από τους Ιαπύγες, λίγο μετά τα Μηδικά, η πολι­τεία άλλαξε σε δημοκρατία.
Και στο ΄Αργος αναγκάσθη­
καν να αποδεχθούν ως πολίτες μερικούς περιοίκους, α­φού πρώτα οι πολίτες της Εβδόμης σκοτώθηκαν από τον Κλεομένη τον Σπαρτιάτη.
Αλλά και στην Αθήνα, όταν το αθηναϊκό πεζικό νικιόταν, οι επιφανείς πολίτες λιγόστευσαν, επειδή στρατεύονταν με βάση τον κατάλογο, κάτω από το βάρος του Πελοποννησιακού πολέμου. Αυ­τό συμβαίνει και στα δημοκρατικά πολιτεύματα, σε μι­κρότερο όμως βαθμό, γιατί, όταν αυξάνονται οι εύποροι σε αριθμό ή οι περιουσίες τους, εμφανίζονται ολιγαρχίες ή δυναστείες.

                    ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΔΟΛΟΠΛΟΚΙΩΝ…
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: Εξάλλου μεταβάλλονται τα πολιτεύματα
και χωρίς επανάσταση αλλά εξαιτίας των δολοπλοκιών, όπως στην Ηραία (όπου, επειδή εξέλεγαν τους δολοπλόκους, έπειτα απένειμαν την εξουσία με κλήρο αντί με εκλογές).

 Μεταβάλλονται και εξαιτίας αδιαφορίας, όταν αφήνονται να ανέλθουν στα ανώτατα πολιτικά αξιώματα οι αντί­παλοι του πολιτεύματος, όπως για παράδειγμα στον Ωρεόν ανατράπηκε η ολιγαρχία, όταν ο Ηρακλεόδωρος έγινε ένας από τους άρχοντες και μετέβαλε το πολίτευ­μα από ολιγαρχία σε πολιτεία και δημοκρατία μάλλον.
Ακόμη τα πολιτεύματα μεταβάλλονται από το παραμι­κρό. Εννοώ με το «παραμικρό» ότι πολλές φορές ανε­παίσθητα γίνονται μεγάλες μεταβολές των καθιερωμέ­νων, όταν παραβλέπονται μικρές παραβάσεις, όπως στην Αμβρακία το απαιτούμενο εισόδημα για την ε­κλογή των αρχόντων ήταν αρχικά μικρό, στο τέλος ό­μως εκλέγονταν άρχοντες ανεξάρτητα από εισόδημα, με τη σκέψη ότι το λίγο είναι κοντά ή μάλλον δεν διαφέρει καθόλου από το τίποτε.

ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ:  Μ΄αυτό που λές Φίλτατε  «μεταβολή πολιτεύματος από το παραμικρό», θεωρείσαι στις μέρες μου κατά κάποιο τρόπο «εισηγητής» της θεωρίας του Χάους, άλλωστε το Χάος είναι… αρχαιοελληνικό. Θυμίζει τουλάχιστον τον Ησίοδο και ο Ησίοδος το Χάος,έστω κι αν είχε άλλη έννοια στην εποχή του.

 Σύμφωνα λοιπόν με την θεωρία αυτή: Το χάος ορίζεται σαν την εξαιρετικά ευαίσθητη εξάρτηση της κίνησης από τις αρχικές συνθήκες. Η απρόσμενη μεταβολή στις αρχικές συνθήκες είναι το στοιχείο του χάους - της αταξίας- που εκδηλώνεται σε μια τακτική και σταθερή φυσική διαδικασία.
Δηλαδή χάος είναι η χαοτική κατάσταση που προκύπτει όταν μεταβλη­θούν έστω και κατ’ ελάχιστο(από το παραμικρό, σύμφωνα με τα γραπτά σου) τα αρχικά δεδομένα ενός δυναμικού συστήμα­τος.
Αλλά στη νέα θέση που θα οδηγηθεί το σύστημα από έναν “ελκυστή”, θα κατακαθίσει και θα παγιωθεί σε μια θέση που όμως πάλι η προβλεψιμότητα της θα είναι αδύνατον να εκφραστεί με νόμους αιώνιους.

Έτσι όμως η λέξη χάος εκφράζει κάτι κοινό για όλους: Την αστάθεια και την αταξία.

ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ: Η θεωρία αυτή Φίλτατε ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ, κάνει συχνά την έμφανισή της στις σύγχρονες Χρηματιστηριακές αγορές και ελάχιστοι τραπεζίτες, κερδοσκόποι,τοκογλύφοι, χρηματιστές…που έχουν την δυνατότητα να «καθοδηγούν» την αγορά και να διαμορφώνουν  καταστάσεις, οδηγούν τράπεζες, επιχειρήσεις, κράτη σε κατάρρευση, πτώχευση και κατευθυνόμενη οικονομική κρίση.

Και βλέπεις σε κλάσματα του δευτερολέπτου (από το παραμικρό) να αλλάζουν χέρια εκατομμύρια και δισεκατομμύρια ευρώ ή δολλάρια κ.λ.π. Ο πλούτος δηλαδή για τον πλούτο σαν αυτοσκοπός και όχι σαν μέσο για να υπηρετεί τον άνθρωπο. ΄Οπως είναι φυσικό σε τέτοιες καταστάσεις οι θεσμοί δυσλειτουργούν και επικρατεί η διαφθορά, ο κυνισμός και η διαπλοκή ΄Ετσι ώστε  ο νους να μην νοεί τον εαυτό του, και ο έναρθρος λόγος, η ηθική και η αρετή να κείνται ημιθανείς…

                                 Η ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΑΝΟΜΟΙΟΓΕΝΕΙΑ
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: (άλλη) αιτία που προκαλεί επαναστάσεις είναι και η φυλετι­
κή ανομοιογένεια του πληθυσμού, έως ότου επέλθει η σύγκλιση του. Γιατί, όπως δεν συγκροτείται πόλη από τυχαίο πλήθος ανθρώπων, έτσι ούτε σε τυχαίο χρόνο συμβαίνει αυτό. Γι’ αυτό και όσοι μέχρι τώρα δέχθη­καν συνοίκους ή εποίκους, οι περισσότεροι επαναστά­τησαν εναντίον τους.

Για παράδειγμα, οι Αχαιοί εγκα­ταστάθηκαν μαζί με τους Τροιζηνίους στη Σύβαρη, έπειτα όμως, όταν έγιναν περισσότεροι οι Αχαιοί, εκδίωξαν τους Τροιζηνίους με αποτέλεσμα να πέσει συμφορά στους Συβαρίτες. Το ίδιο και στους Θούριους οι Συβαρίτες επαναστάτησαν εναντίον των συνοίκων τους (για­τί απαιτούσαν περισσότερα δικαιώματα με την ιδέα ότι η χώρα τους ανήκει κι εκτοπίστηκαν). Και στο Βυζά­ντιο, όταν πιάστηκαν οι έποικοι να σκευωρούν εναντίον των Βυζαντίων, εκδιώχθηκαν με πόλεμο. Οι Αντισσαίοι επίσης, αφού δέχθηκαν στην πόλη τους εξόριστους από τη Χίο, μετά τους έδιωξαν με πόλεμο.

Οι Ζαγκλαίοι μάλιστα αυτοί οι ίδιοι εκτοπίστηκαν από τους Σαμίους τους οποίους είχαν δεχθεί προηγουμένως στην πόλη τους. Και οι Απολλωνιάτες στον Εύξεινο Πόντο, αφού πρώτα κάλεσαν εποίκους, αναγκάσθηκαν μετά να εξε­γερθούν εναντίον τους. Οι Συρακούσιοι πάλι μετά την κατάλυση της τυραννίας, αφού έδωσαν την ιδιότητα του πολίτη στους ξένους και στους μισθοφόρους, στη συ­νέχεια επαναστάτησαν εναντίον τους και τους πολέμησαν. Και οι Αμφιπολίτες οι περισσότεροι εκδιώχθηκαν από τους μετανάστες Χαλκιδείς τους οποίους ήδη είχαν δεχθεί ως εποίκους.
Το πλήθος στα ολιγαρχικά πολι­τεύματα επαναστατεί, επειδή νομίζει ότι αδικείται, αφού δεν μετέχει εξίσου με τους λίγους στα αξιώματα, όπως αναφέρθηκε. Αντίθετα επιφανείς πολίτες στα δημοκρα­τικά πολιτεύματα επαναστατούν, γιατί μετέχουν εξίσου στα αξιώματα με τους υπόλοιπους, ενώ δεν είναι ίσοι με αυτούς.

                    ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΓΕΩΦΥΣΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ
Αλλοτε πάλι οι πόλεις επαναστατούν και για
γεωφυσικούς λόγους, όταν δηλαδή η γεωφυσική υφή της χώρας δεν προσφέρεται για τη συγκρότηση μιας ενιαίας πόλης, όπως στις Κλαζομενές όπου οι κάτοικοι του Χυτού συγκρούστηκαν με τους κατοίκους του νησιού και το ίδιο οι Κολοφώνιοι και οι Νοτιείς.

ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ:  Φίλτατε , αν αλλάξεις τα ονόματα τόπων, πόλεων κλπ. συμβαίνουν πανομοιότυπα τα ίδια και το 2012… 

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ,συνεχίζω: Και στην Αθή­να δεν είναι όλοι στον ίδιο βαθμό δημοκρατικών φρονη­μάτων, αλλά οι κάτοικοι του Πειραιά είναι περισσότερο δημοκρατικοί από τους κατοίκους του άστεως.
Όπως
δηλαδή στους πολέμους οι διαβάσεις των ρυακιών, και των πιο μικρών ακόμη, διασπούν τις στρατιωτικές φάλαγγες, με τον ίδιο αναλογικά τρόπο και η ελάχιστη διαφορά διχάζει.

ΑΡΕΤΗ-ΜΟΧΘΗΡΙΑ,  ΠΛΟΥΤΟΣ-ΦΤΩΧΕΙΑ

Ετσι η πιο μεγάλη ίσως διάσταση είναι ανάμεσα στην αρετή και τη μοχθηρία, έπειτα ανάμεσα
στον πλούτο και τη φτώχεια και ακολούθως άλλες δια­φορές ανάμεσα σε άλλα στοιχεία, μία από τις οποίες μόλις αναφέρθηκε (δηλ. η γεωφυσική).

Προκαλούνται, λοιπόν, οι επαναστάσεις όχι για ασήμαντα ζητήματα αλλά από ασήμαντες αφορμές, αποβλέπουν όμως σε σπουδαία πράγματα.

Μάλιστα και οι μικρές επανα­στάσεις (εξεγέρσεις) έχουν μεγάλη δύναμη, όταν ξεσπούν ανάμεσα στους άρχοντες, όπως συνέβη και στις Συρακούσες πολύ παλιά.

Τότε άλλαξε το πολίτευμα, επειδή δύο νέοι με πολιτικά αξιώματα επαναστάτησαν για ερωτική αιτία. Όσο δηλαδή ο ένας βρισκόταν μακριά, ο άλλος, ο φίλος του, ξελόγιασε τον ερωμένο του, όταν επέστρεψε ο πρώτος, από αγανάκτηση (για το φίλο του) έπεισε τη γυναίκα του φίλου του να τον ακολουθήσει, μετά από αυτό οι δύο αντίπαλοι πια συσπείρωσαν τους οπαδούς τους και γενικεύτηκε ο εμφύλιος πόλεμος.

Γι’ αυτό πρέπει οι πολίτες να φοβούνται παρόμοιες κατα­στάσεις και να αποτρέπουν τις επαναστάσεις των αρχό­ντων και των πολιτικά ισχυρών, γιατί το σφάλμα γίνε­ται στην αρχή, η αρχή όμως είναι το ήμισυ του παντός, λένε, με αποτέλεσμα ακόμα κι ένα μικρό σφάλμα στην αρχή να παραμένει κατ’ αναλογία και στα επόμενα στάδια.

 Γενικά οι επαναστάσεις ανάμεσα στους επιφα­νείς πολίτες συμπαρασύρουν και την πόλη στο σύνολο της, όπως συνέβη στην Εστιαία μετά τα Μηδικά, όταν δύο αδέλφια ήλθαν σε διένεξη για τη διανομή της πατρι­κής κληρονομιάς. Ο φτωχότερος, λοιπόν, με δεδομένο ότι ο αδελφός του δεν αποκάλυπτε την περιουσία και το θησαυρό που είχε βρει ο πατέρας τους, συσπείρωσε γύρω του τον λαό, ενώ ο άλλος με τη μεγάλη περιουσία τους εύπορους.

Και στους Δελφούς μια διένεξη από διάλυση γάμου έγινε αφορμή για όλες τις μετέπειτα επαναστά­σεις. Ενας υποψήφιος γαμπρός, δηλαδή, βλέποντας κα­κό οιωνό, όταν πήγαινε να παντρευτεί, εγκατέλειψε τη νύφη κι έφυγε. Οι συγγενείς της νύφης λόγω της προ­σβολής κρυφά έβαλαν ιερά αντικείμενα στην προσφορά του γαμπρού την ώρα που θυσίαζε, κι έτσι τον σκότωσαν ως ιερόσυλο.

Στη Μυτιλήνη επίσης επανάσταση που προήλθε από πλούσιες κληρονόμους έφερε πολλές συμφορές και μάλιστα τον πόλεμο εναντίον των Αθηναίων, στη διάρκεια του οποίου ο Πάχης κατέλαβε την πόλη τους. Τότε δηλαδή, κάποιος πλούσιος Τιμοφάνης άφησε πεθαίνοντας δύο θυγατέρες. Αυτές τις ζήτησε σε γάμο για τους γιους του ο Δόξανδρος, πρόξενος των Αθη­ναίων στην πόλη και, επειδή δεν του τις έδωσαν, ξεκίνη­σε επανάσταση και ξεσήκωσε τους Αθηναίους.

Και στη Φωκίδα εξαιτίας μιας πλούσιας κληρονόμου συγκρού­στηκαν ο Μνασέας, πατέρας του Μνάσωνα και ο Ευθυκράτης πατέρας του Ονόμαρχου κι έτσι προκλήθηκε ο ιερός πόλεμος ανάμεσα στους Φωκείς.

Άλλαξε και στην Επίδαμνο το πολίτευμα από συνθήκες που συνδέο­νται με γάμο. Κάποιος Επιδάμνιος δηλαδή αρραβώνιασε την κόρη του με ένα νέο. Στη συνέχεια ο πατέρας του νέου έγινε άρχοντας και του επέβαλε πρόστιμο. Αυτός, επειδή θεώρησε προσωπική προσβολή την επιβολή προ­στίμου, συσπείρωσε τους αντιπάλους του πολιτεύματος και επαναστάτησε.
Αλλάζει το πολίτευμα σε ολιγαρχία, δημοκρατία και Πολιτεία, όταν σώμα αρχόντων ή κάποιο μέρος της πό­λης ενισχύεται κάπως ή αυξάνεται η δύναμη τους, ό­πως για παράδειγμα η Βουλή του Αρείου Πάγου εξαι­τίας της αποτελεσματικής πολιτικής της στους Μηδι­κούς πολέμους  αποφάσισε να κάνει πιο συγκεντρωτικό το πολίτευμα.

ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ: Φίλτατε είσαι ακάθεκτος στην εξαντλητική και απόλυτα πειστική ανάλυσή σου. Σε διακόπτω για να επισημάνω ότι στο ΙΙΙ ΒΙΒΛΙΟ των ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ σου μιλάς για έξι πολιτεύματα, δεν υπάρχουν άλλα, ήτοι  τρία ορθά:

    1) Βασιλεία, όπου εξουσιάζει ένας προς όφελος όλων.
2) Αριστοκρατία, όπου εξουσιάζουν λίγοι προς όφελος ό­
λων.

    3) Πολιτεία, όπου εξουσιάζουν όλοι οι πολίτες προς όφε­λος όλων.

        Τα άλλα τρία παρεκβατικά και μη ορθά πολιτεύματα εί­ναι:

  1) Τυραννία, όπου εξουσιάζει ένας προς όφελος του και μό­νο.
2) Ολιγαρχία, όπου εξουσιάζουν οι λίγοι για τα δικά τους
συμφέροντα.

  3) Δημοκρατία, όπου εξουσιάζει το πλήθος για τα ιδιαίτε­ρα και ιδιοτελή συμφέροντα των μελών του…

ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ: Συγγνώμη , είχαμε μείνει, στην Αθήνα, που αλλού; στο ότι η Βουλή του Αρείου Πάγου είχε αποφασίσει να κάνει πιο συγκεντρωτικό το πολίτευμα…

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ:…και από την άλλη πάλι το ναυτικό πλήθος, οδηγώντας στη νίκη της Σαλαμίνας και επομένως και στην ηγεμονία της πόλης εξαιτίας της μεγάλης ναυτικής δύναμης, ενίσχυσε το δημοκρατικό πολίτευμα. Στο ΄Αργος επίσης οι επιφανείς πολίτες, αφού νίκησαν τους Λακεδαιμονίους στη μάχη της Μαντινείας επιχεί­ρησαν να καταλύσουν τη δημοκρατία.
Στις Συρακούσες ακόμη, νικώντας ο λαός τους Αθηναίους, μετέβαλε το πολίτευμα από πολιτεία σε δημοκρατία.
Αλλά και στη
Χαλκίδα ο λαός, αφού σκότωσε συνεργαζόμενος με τους επιφανείς πολίτες τον τύραννο Φόξο, πήρε αμέσως την εξουσία στα χέρια του.
Και στην Αμβρακία πάλι με τον ίδιο τρόπο ο λαός, αφού βοήθησε εκείνους που επιτέθη­καν κατά του τυράννου Περιάνδρου και τον έδιωξε, ανέλαβε ο ίδιος την εξουσία.

 Συμπερασματικά, λοιπόν, δεν πρέπει να μας διαφεύγει αυτό, ότι δηλαδή όσοι συμ­βάλλουν στην αύξηση της δύναμης της πόλης, και ιδιώ­τες και άρχοντες και φυλές και γενικά οποιοδήποτε μέ­ρος και πλήθος, υποκινούν επανάσταση εναντίον του πολιτεύματος, γιατί ή όσοι φθονούν εκείνους που κατέ­χουν πολιτικά αξιώματα γίνονται αρχηγοί της επανά­στασης ή οι ίδιοι οι φορείς των αξιωμάτων εξαιτίας της υπεροχής τους δεν καταδέχονται να αναγνωρίζουν ίσα με αυτούς δικαιώματα και στους άλλους.

 Ακόμη ταρά­ζονται με κινήματα τα πολιτεύματα, και όταν οι παρα­τάξεις που θεωρούνται αντίπαλες είναι ισοδύναμες, ό­πως οι πλούσιοι και ο λαός, ενώ μεσαία τάξη ή δεν υπάρχει καθόλου ή είναι ελάχιστη. Γιατί, αν υπερέχει σε μεγάλο βαθμό οποιαδήποτε από τις δυο παρατάξεις, η άλλη δεν προτίθεται να διακινδυνεύσει μια σύγκρουση εναντίον της φανερά ισχυρότερης.
Γι’ αυτό το λόγο και όσοι υπερέχουν σε αρετή δεν προβαίνουν σε επανάσταση, γιατί είναι λίγοι απέναντι σε πολλούς. Γενικά, λοιπόν, σε όλα τα πολιτεύματα οι αφορμές και οι αιτίες των επαναστάσεων και των μεταβολών αυτή τη φύση έχουν.

                            ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ ΜΕ ΒΙΑ ΚΑΙ ΑΠΑΤΗ
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: Εξάλλου τα πολιτεύματα μεταβάλλονται άλλοτε με βία και άλλοτε με απάτη. Με τη βία επιβάλλονται οι επα­ναστάσεις ή ευθύς εξ αρχής ή αργότερα. Αλλά και η α­πάτη επίσης είναι δύο ειδών: ΄Αλλοτε, δηλαδή, χρησιμο­ποιούν στην αρχή απάτη και μετά μεταβάλλουν το πο­λίτευμα με τη θέληση των πολιτών και στη συνέχεια επιβάλλονται με τη βία και χωρίς τη συγκατάθεση των πολιτών, όπως επί Τετρακοσίων οι οποίοι εξαπάτησαν το λαό λέγοντας ότι ο βασιλιάς των Περσών θα χρημα­τοδοτήσει τους Αθηναίους για τη συνέχιση του πολέμου εναντίον των Λακεδαιμονίων και, παρόλο που διαψεύ­σθηκαν, προσπαθούσαν να διατηρήσουν την εξουσία.΄Αλλοτε πάλι χρησιμοποιώντας παραπειστικά επιχειρή­ματα στην αρχή και αφού στη συνέχεια πείσουν αποτελεσματικά τους πολίτες, τους εξουσιάζουν με τη θέληση τους πια.
Γενικά, λοιπόν, οι μεταβολές σε όλα τα πολι­τεύματα οφείλονται στους λόγους που προαναφέρθηκαν.

 ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ: Φίλτατε, σχετικά με όσα είπαμε  πιο πάνω για την Οικονομία, τον πλούτο κλπ, στη διάρκεια των 2500 ετών από τότε μέχρι σήμερα επιβεβαιώνονται. Και σ΄αυτά στηρίχθηκαν οι πάντες, και σήμερα σ΄αυτά ανατρέχουν, κυβερνήσεις, «στοές», μαφίες, έλληνες, εβραίοι, καθολικοί , διαμαρτυρόμενοι, οικονομολόγοι, πολιτικοί, εξουσιαστές, έμποροι, τοκογλύφοι, κερδοσκόποι, εκβιαστές, προκειμένου  να κάνουν «σωστά», από την πλευρά του ο καθένας, την δουλειά τους.
΄Ετσι, αποτελούν «οδηγό»  όσα  γράφεις για :
-Το άτομο,τον πολίτη, την ευδαιμονία, τον άριστο βίο,
-Τα αγαθά, τη σύγκριση των αγαθών, την οικογένεια και την πόλη, ως παραγωγικές μονάδες,
-Την  ανταλλαγή, το Χρήμα και τη συναλλαγή, την αξία χρήσης και την ανταλλακτική αξία,
-Την χρηματιστική, την καπηλική και το εμπόριο, τον τοκισμό και την μισθαρνία, το μονοπώλιο, το κόστος και την ωφέλεια,
-Την αυτάρκεια, την τήρηση των νόμων, την λειτουργία των θεσμών,
-Την ατομική ιδιοκτησία και την κοινή χρήση,
-Την διαφάνεια και την λογοδοσία,τα δημόσια έσοδα και τις δημόσιες δαπάνες,
-Την ισότητα των περιουσιών.
-Το μέγεθος του πληθυσμού, τη σύνθεση του πληθυσμού, τις μεταβολές  στον πληθυσμό και την εδαφική έκταση.
-Το διανεμητικό,το διορθωτικό και το ανταποδοτικό δίκαιο…
-ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ…
ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ: Φίλτατε Αριστοτέλη πολιορκούν … τον νού μου και θέλουν να μιλήσουν για σένα, για το χρήμα, το εμπόρευμα, το νόμισμα…  ο Κάρλ Μάρξ  με το  «Κεφάλαιο», ο Νίτσε , ο Χέγκελ, ο Χάϊντεγκερ , ο Σπινόζα , ο Θωμάς Ακινάτης….  και αφού ο νους νοεί τον εαυτό του…

                                                   Η ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ
ΜΑΡΞ ( σελ.73,74 του Κεφαλαίου):   Πρώτος ανάλυσε τη  μορφή της αξίας, όπως καί τόσες μορφές της νόησης, κοινωνικές καί φυσικές μορφές, ο Αριστοτέλης
  Πρώτα-πρώτα ό Αριστοτέλης λέει ξεκάθαρα ότι ή χρηματική μορφή του εμπορεύματος είναι απλώς ή παραπέρα αναπτυγμένη μορ­φή της απλής μορφής της αξίας, δηλ. της έκφρασης της αξίας ενός εμπορεύματος με ένα οποιοδήποτε άλλο εμπόρευμα, γιατί λέει:

         «5 κρεβάτια = 1   σπίτι» («κλίναι πέντε αντί οικίας»)
«δέν διαφέρει»   από: «5 κρεβάτια = τοσο χρήμα»
(«Κλίναι πέντε αντί . . . όσον αι πέντε κλίναι»)

Βλέπει ακόμα ότι η αξιακή σχέση μέσα στην οποία περιέχεται αυτή η έκφραση της αξίας προϋποθέτει με τη σειρά της ότι το σπίτι εξομοιώνεται ποιοτικά με το κρεβάτι καί ότι αυτά τα διαφορετικά αισθητώς πράγματα χωρίς μια τέτοια ομοιότητα της ουσίας τους δε θα μπορούσαν να συσχετιστούν σαν σύμμετρα μεγέθη.

 «Ή ανταλλαγή,λέει, δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς την ισότητα, ούτε ή Ισότητα χω­ρίς τη συμμετρία» («ούτ΄ ισότης μη ούσης συμμετρίας»). Εδώ όμως σταματάει καί εγκαταλείπει την παραπέρα ανάλυση της μορφής της αξίας.

«Καί είναι στ΄ αλήθεια αδύνατο («τη μεν ουν άληθεία αδύνα­τον»} να είναι σύμμετρα τόσο διαφορετικά πράγματα», δηλ. να είναι. ποιοτικά ίσα. Μια τέτοια εξίσωση μπορεί να είναι μόνο κάτι το ξένο προς την πραγματική φύση των πραγμάτων, δηλ. μόνο «έσχατο μέ­τρο για την κάλυψη μιας πραχτικής ανάγκης».

                                   Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
΄Ετσι ό Αριστοτέλης μας λέει μόνος του που σκόνταψε κι από­τυχε ή παραπέρα ανάλυση του, και συγκεκριμένα στην έλλειψη της έννοιας της αξίας. Τι είναι αυτό το όμοιο, δηλαδή ή κοινή ουσία που παρασταίνει το σπίτι για το κρεβάτι στην έκφραση της αξίας του κρε­βατιού;
Δεν μπορεί «στ΄ αλήθεια να υπάρχει» κάτι τέτοιο, λέει ο Αρι­στοτέλης. Γιατί; Το σπίτι παρασταίνει για το κρεβάτι κάτι το ίσο, εφό­σον παρασταίνει αυτό που είναι πραγματικά όμοιο καί στα δυο, στο κρεβάτι καί στο σπίτι. Και αυτό είναι:  η ανθρώπινη εργασία.
Το γεγονός όμως ότι στη μορφή των αξιών των εμπορευμάτων όλες οί εργασίες εκφράζονται σαν ίδια ανθρώπινη εργασία και επομένως, σαν ισάξιες, δεν  μπορούσε ό  Αριστοτέλης να το μαντέψει από την ίδια τη  μορφή της αξίας.
Γιατί ή ελληνική   κοινωνία   στηριζόταν  στην ερ­γασία των δούλων και επομένως είχε σαν φυσική της   βάση την  ανι­σότητα των ανθρώπων καί των εργατικών τους δυνάμεων.
Το μυστι­κό της έκφρασης της αξίας, η ισότητα καί το ισάξιο όλων των   εργασιών, επειδή είναι και   εφόσον   είναι   ανθρώπινη   εργασία   γενικά μπορεί ν’ αποκρυπτογραφηθεί μόνο όταν ή έννοια της ισότητας των ανθρώπων αποχτήσει πια τη σταθερότητα λαϊκής πρόληψης.
Αυτό όμως είναι δυνατό μόνο σε μια κοινωνία, όπου η μορφή του εμπορεύματος είναι η γενική μορφή του προϊόντος εργασίας, επομένως και η σχέση των ανθρώπων μεταξύ τους σαν κατόχων εμπορευμάτων είναι η κυρίαρχη κοινωνική σχέση.
Η μεγαλοφυία του Αριστοτέλη λάμπει στο γεγονός ακριβώς ότι ανακάλυψε μια σχέση ισότητας στην έκφραση της αξίας των εμπορευμάτων. Μονάχα οι ιστορικοί φραγμοί της κοινωνίας που ζούσε τον εμπόδισαν να βρει σε τί συνίσταται «στ΄αλήθεια» αυτή η σχέση Ισότητας…

                                         ΤΟ ΧΡΗΜΑ
ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ: Φίλτατε Αριστοτέλη, αφού εισέβαλε εδώ η μαγαλοφυϊα του Μάρξ, δεν θα ησυχάσουμε απ΄αυτόν, όπως επί  2500 χρόνια δεν έχει ησυχάσει η ανθρωπότητα από τη δική σου μεγαλοφυϊα. Και βέβαια… εσύ ευθύνεσαι γι΄αυτό. Από σένα εμπνεύστηκε για να γράψει στο ΚΕΦΑΛΑΙΟ για το Χρήμα. Ας δούμε τι λέει:

ΜΑΡΞ (σελ142 επ. του ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ): Το εμπόρευμα που λειτουργεί σαν μέτρο της αξίας και επομέ­νως αυτοπροσώπως ή με αντιπροσώπους σαν μέσο κυκλοφορίας είναι χρήμα. Γι΄αυτό, ό χρυσός (ή το ασήμι) είναι χρήμα. Σαν χρήμα λει­τουργεί από τη μια, εκεί όπου είναι υποχρεωμένος να εμφανίζεται: Με τη χρυσή (η ασημένια) σωματικότητά του, δηλαδή σαν χρηματικό εμπόρευμα. Επομένως ούτε απλώς ιδεατά, όπως γίνεται με το μέτρο της αξίας, ούτε και σαν κάτι κατάλληλο ν’ αντιπροσωπεύεται,όπως  γίνεται με το μέσο κυκλοφορίας από την άλλη, εκεί όπου η λειτουργία του τον παγιώνει σαν μοναδική μορφή της αξίας η σαν μο­ναδική κατάλληλη ύπαρξη της ανταλλακτικής αξίας απέναντι σ’ όλα τα αλλά εμπορεύματα που αποτελούν απλές αξίες χρήσης. Αδιάφορο αν την ασκεί αυτή τη λειτουργία ο ίδιος ή με αντιπροσώπους του.

  Η συνεχής κυκλική κίνηση των δυο αντίθετων μεταμορφώσεων του εμπορεύματος, ή η αδιάκοπη εναλλαγή των πράξεων πώλησης και αγοράς εκδηλώνεται με την ακατάπαυτη κυκλοφορία του χρήματος η της λειτουργίας του σαν perpetuum mobile (αεικίνητου) της κυκλοφορίας. Το χρήμα ακινητοποιείται, ή, όπως λέγεται μετατρέπεται από meuble σε immeuble (από κινητό  σε ακίνητο), από νόμισμα σε χρήμα, μόλις διακόπτεται ή  σειρά των μεταμορφώσεων και η πώληση  δέν  συμπληρώνεται από επόμενη  αγορά.

Από την πρώτη  αρχή κιόλας της ανάπτυξης της εμπορευματικής· κυκλοφορίας γεννιέται ή  ανάγκη καί το  πάθος να κρατήσουν  στο χέρι  το προϊόν της πρώτης μεταμόρφωσης,  την αλλαγμένη   μορφή  του εμπορεύματος ή τη   χρυσή   χρυσαλίδα   του.
Το εμπόρευμα   πωλεί­
ται όχι για να αγοραστεί άλλο εμπόρευμα, αλλά για   να αντικαταστα­θεί η μορφή του εμπορεύματος με   τη   μορφή   του   χρήματος.  Από απλός κρίκος που  μεσολαβεί στην ανταλλαγή  της ύλης, η  αλλαγή αυτή της μορφής γίνεται αυτοσκοπός.
Η  αλλαγμένη  μορφή του   εμπο­ρεύματος εμποδίζεται να λειτουργήσει σαν η απόλυτη εκποιήσιμη μορφή του ή σαν η παροδική χρηματική μορφή του. Το   χρήμα απολιθώνεται έτσι  καί γίνεται θησαυρός καί ο πωλητής εμπορευμάτων θησαυριστής.

                          ΑΦΘΟΝΙΑ ΚΑΙ ΠΛΟΥΤΟΣ
Στίς αρχές προπάντων της εμπορευματικής κυκλοφορίας   μετατρέπεται σε χρήμα μόνο το πλεόνασμα σε αξίες χρήσης. Ο   χρυσός καί το ασήμι γίνονται έτσι από μόνα τους κοινωνικές εκφράσεις της άφθονίας ή του πλούτου.
Αυτή  η αφελής μορφή του θησαυρισμού διαιω­νίζεται σε λαούς, όπου  στον   πατροπαράδοτο   τρόπο   παραγωγής   που αποβλέπει στην κάλυψη των  ιδίων  αναγκών  ανταποκρίνεται  ένας αυ­στηρά κλειστός κύκλος αναγκών.
Αυτό γίνεται λχ. στους ασιάτες, ιδίως: στους Ινδούς. Μερικοί νομίζουν   ότι οι  τιμές των   εμπορευ­μάτων καθορίζονται από τη  μάζα   του   χρυσού   ή   του   ασημιού   πού βρίσκεται σε  μια χώρα και αναρωτιούνται: γιατί είναι   τόσο φτηνά   τα   ιν­δικά εμπορεύματα; Καί απαντούν Γιατί οι ινδοί παραχώνουν τα χρήμα­τα τους:
«Από  το 1602 ως το 1734, λένε, παραχώσανε 150 εκατομμύρια λίρες  στερλίνες σε ασήμι που είχαν έρθει αρχικά στην Ευρώπη από την Αμερική.  Από το  1856  ως   το  1866,  δηλ.  μέσα σε  10 χρόνια   η Αγγλία εξήγαγε στίς Ινδίες καί στην Κίνα (το μέταλλο που εξάγεται στην Κίνα ρέει κι αυτό  στο  μεγαλύτερο του  μέρος στίς  Ινδίες)   120   εκατομμύρια λίρες  στερλίνες  σε   ασήμι,   που   προηγούμενα είχε   ανταλλαχτεί   με χρυσό της Αυστραλίας»

Σέ μια πιο αναπτυγμένη εμπορευματική  παραγωγή πρέπει ό κά­θε εμπορευματοπαραγωγός να εξασφαλίσει για τον  εαυτό του το nervus rerum, το «κοινωνικό εχέγγυο».

 Οι ανάγκες του ανανεώνονται, ακατάπαυτα καί προστάζουν την  ακατάπαυτη  αγορά   ξένου   εμπορεύ­ματος, ενώ η παραγωγή καί η πώληση  δικού του εμπορεύματος απαιτεί χρόνο καί εξαρτιέται από τυχαία γεγονότα.
Για
ν’ αγοράσει χωρίς να πουλήσει, πρέπει νάχει προηγούμενα πουλήσει χωρίς νάχει αγοράσει. ΄Οταν την πράξη αυτή την εφαρμόσει κανείς σε γενική κλίμακα, φαίνεται σα ν’ αντιφάσκει, με τον εαυτό της.
Και όμως στον
τόπο της παραγωγής τους τα ευγενή μέταλλα ανταλλάσσονται απευθείας με άλλα εμπορεύματα.

                                      Η ΔΙΨΑ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ
Εδώ γίνεται πώληση από μέ
ρους του κατόχου του εμπορεύματος χωρίς αγορά από μέρους των  κατόχων του χρυσού και του ασημιού.(Γιατί στην κατηγορηματική της έννοια η αγορά προϋποθέτει το χρυσό ή το ασήμι σαν ανταλλαγμένη κιόλας μορφή του εμπορεύματος ή σαν προϊόν της πώλησης). Καί κατοπινές  πώλησεις χωρίς επόμενες αγορές μεσολαβούν απλώς για την παραπέρα κατανομή των ευγενών μετάλλων σ΄όλους τους κατόχους εμπορευμάτων. ΄Ετσι σ΄όλα τα σημεία της κυκλοφορίας  δημιουργούνται θησαυροί διαφορετικού μεγέθους από χρυσάφι και ασήμι.

 Μαζί με τη δυνατότητα να κρατηθεί στο χέρι  το εμπόρευμα σαν ανταλλαχτική αξία ή η ανταλλαχτική αξία σαν εμπόρευμα ξυπνάει η δίψα του χρυσού.

Μαζί με την επέκταση της εμπορευματικής κυκλοφορίας μεγαλώνει η εξουσία του χρήματος. Αυτής της πάντας ετοιμόμαχης και απόλυτα κοινωνικής μορφής του πλούτου.

 Ο Κολόμβος έγραφε σ΄ένα γράμμα του από την Ιαμαϊκή το 1503: «Ο χρυσός είναι ένα θαυμάσιο πράγμα! Οποιος τον κατέχει είναι κύριος όλων των πραγμάτων που επιθυμεί. Με το χρυσό μπορεί κανείς ν’ ανοίξει, ακόμα καί τίς πόρτες του παραδείσου για τίς ψυχές»

Επειδή όταν κοιτάει κανείς το χρήμα δεν βλέπει τι έχει μετατραπεί σ΄αυτό, μετατρέπονται τα πάντα σε χρήμα, είτε είναι εμπορεύματα είτε όχι. ΄Ολα γίνονται αντικείμενα αγοραπωλησίας.

  Η κυκλοφορία γίνεται, ή μεγάλη κοινωνική χοάνη, όπου πέφτουν όλα μέσα για να ζαναβγοϋν με τη μορφή χρηματικοΰ κρυστάλλου. Στην  αλχημεία αυτή δέν μπορούν ν άντισταθούν ούτε τα κόκκαλα των αγίων. Και πολύ λιγό­τερο πιο λεπτά res sacrosanctae, extra commersiume hominum [άγια πράγματα, πού βρίσκονται έξω από την εμπορική δράση των ανθρώπων).
Όπως στο
 χρήμα σβήνεται κάθε ποιοτική διαφορά των εμπορευμάτων, σβήνει κι αυτό με τη σειρά του όλες τίς διακρίσεις, σαν ριζοσπάστης ισοπεδωτής που είναι.
Το ίδιο το χρήμα ομως είναι εμπόρευμα, ένα εξωτερικό πράγμα, που μπορεί να γίνει ατομική ιδιοκτησία του καθενός.
΄Ετσι η κοινωνική δύναμη γίνεται ατομική δύναμη των ιδιωτών. Γιαυτό η αρχαία κοινωνία το καταγγέλλει σαν τον παράγοντα που διαλύει το οικονομικό και ηθικό καθεστώς της.
Η σύγχρονη κοινωνία που από την παιδική της κιόλας ηλικία αρπά­ζει από τα μαλλιά τον Πλούτο καί τον βγάζει από τα σπλάχνα της γης, χαιρετίζει στο χρυσό την αστραφτερή ενσάρκωση της ολόδικής της αρχής για τη ζωή.
Το εμπόρευμα σαν αξία χρήσης ικανοποιεί
μιαν ιδιαίτερη ανάγκη κι αποτελεί ένα ιδιαίτερο στοιχείο του υλικού πλούτου.
΄Ομως ή αξία του εμπορεύματος μετράει το βαθμό της ελκτικής του δύναμης σ΄όλα τα στοιχεία του υλικού πλούτου.
Γι΄αυτό μετράει τον κοινωνικό πλούτο του κατόχου του. Για τον βάρβαρο πρωτόγονο κάτοχο εμπορευμάτων, ακόμα καί για ένα δυτικοευρωπαίο αγρότη, η αξία είναι αξεχωριστη από τη μορφή της αξίας. Και γιαυτό αύξηση του θησαυρού σε χρυσό καί ασήμι σημαίνει γι’ αυτόν συγκέντρωση αξίας.

 Φυσικά αλλάζει η αξία του χρήματος, είτε επειδή αλλάζει η δική του αξία, είτε επειδή αλλάζει η αξία των εμπορευμάτων. Αυτό όμως δεν εμποδίζει από τη μια, οι 200 ουγγιές χρυσός να περιέχουν όπως. καί προηγούμενα περισσότερη αξία από τίς 100, οι 300 περισσότερη από τις 200 κλπ., ούτε από την άλλη, η μεταλλική φυσική μορφή αυτού του πράγματος να παραμένει η γενική ισοδύναμη μορφή όλων των εμπορευμάτων, η άμεσα κοινωνική ενσάρκωση κάθε ανθρώπινης εργασίας.

Η τάση του θησαυρισμού είναι από τη φύση της άμετρη. Ποιοτικά, ή  σύμφωνα με  την μορφή του, το χρήμα είναι, απεριόρι­στο, δηλαδή είναι γενικός εκπρόσωπος του υλικού πλούτου. Επειδή είναι άμεσα μετατρέψιμο σε οποιοδήποτε εμπόρευμα.

 Ταυτόχρονα όμως κάθε πραγματικό χρηματικό ποσό είναι, ποσοτικά περιορισμένο και γι΄αυτό είναι μόνο μέσο αγοράς περιορισμένης αποτελεσματικότητας.

  Αυτή η αντίφαση ανάμεσα στον ποσοτικό φραγμό καί στην ποιοτι­κή απεριοριστικότητα του χρήματος σπρώχνει τον θησαυριστή πάντα πίσω στη σισύφειο δουλειά της συσσώρευσης.

 Συμβαίνει μ’ αυτόν άκριβώς το ίδιο πού συμβαίνει και με τον καταχτητή του κόσμου:  που με κάθε νέα χώρα πού καταχτά, καταχτά μονάχα ένα καινούργιο σύνορο…

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: Επαναλαμβάνω: στη ΡΗΤΟΡΙΚΗ Β (1391b ,16) γράφω:
Τα επιμέρους στοιχεία του χαρακτήρα που συ­νοδεύουν τον πλούτο είναι ολοφάνερα στα μάτια ολονών: Οι πλούσιοι, έχοντας δεχτεί κάποιου είδους επή­ρεια από την κτήση του πλούτου, είναι αναιδείς και υ­περόπτες: κάνουν σαν να έχουν δικά τους όλα τα αγα­θά του κόσμου, θαρρείς πως ο πλούτος είναι το μέτρο για την αξία όλων των άλλων πραγμάτων. Γιαυτό και πιστεύουν ότι μπορούν με αυτόν να αγοράσουν τα πά­ντα.

 Είναι επίσης τρυφηλοί και ξιπασμένοι, τρυφηλοί λόγω της χλιδής τους και της επίδειξης της ευτυχίας και ευημερίας τους. Ξιπασμένοι και αγροίκοι εξαιτίας του ότι όλος ο κόσμος άλλο δεν κάνει από το να ασχο­λείται με ό,τι αυτοί αγαπούν και θαυμάζουν, μαζί και γιατί πιστεύουν ότι όλοι οι άλλοι θέλουν και διεκδικούν για τον εαυτό τους τα ίδια με αυτούς.

ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ: Ακριβώς έτσι είναι οι πλούσιοι και οι πολιτικοί και σήμερα Φίλτατε Αριστοτέλη:  «αναιδείς και υπερόπτες,τρυφηλοί και ξιπασμένοι και αγροίκοι,φοροφυγάδες, και δια του τραπεζικού συστήματος «λευκαντές» μαύρου χρήματος και εμπνευστές μνημονίων, για να μην υπάρχει για τα δέκα εκατομμύρια ΄Ελληνες, ούτε ΥΓΕΙΑ, ούτε ΠΑΙΔΕΙΑ ,ούτε  ΕΡΓΑΣΙΑ.
Τι θα γίνει Φίλτατε Αριστοτέλη;Τι μας επιφυλλάσσει το αύριο;

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: Επαναλαμβάνω, ότι είπαμε παραπάνω: «όπως ο άνθρωπος, όταν πετύχει την πλήρη ηθικοπολιτική του ανάπτυξη, είναι το τελειότερο ζώο, έτσι είναι το χειρότερο απ΄όλα, όταν ζει χωρίς νόμους και σύστημα απονομής δικαιοσύνης».

ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ: Δηλαδή θα βιώσουμε  τις επιδόσεις του τελειότερου απ΄τα ζώα ή θα συνεχίσουμε να βιώνουμε, όπως σήμερα, τις επιδόσεις του χειρότερου απ΄όλα τα ζώα, όπως είναι η μαφία των κερδοσκόπων και των πλούσιων;  Και πόσο θα διαρκέσει αυτό;΄Η εξαρτάται από εξεγέρσεις και επαναστάσεις, από τους νόμους και το σύστημα απονομής δικαιοσύνης, ελληνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο;
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ…

Comments

ΜΑΙΝΕΤΑΙ ΕΝ ΜΕΣΩ ΚΡΙΣΗΣ Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΤΟΥ.- ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΔΕΝ ΣΥΓΚΡΟΤΟΥΝ ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΟΔΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ;.- ΔΙΑ ΤΗΣ ΟΛΙΓΩΡΙΑΣ ΤΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΣΤΟ ΟΔΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.- ΕΠΑΝΑΠΡΟΤΕΙΝΕΤΑΙ ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΔΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ.-

Τέσσερις 20χρονοι, νεκροί σε τροχαίο

Τέσσερις 20χρονοι “δολοφονήθηκαν” στο Π.Φαληρο(Ποσειδώνος και Νηρέως) στις 3.30΄το πρωϊ της 4ης/9/2012 εξαιτίας τροχαίου, ενώ ένας συνομίληκός τους τραυματίστηκε.Οι πέντε 20χρονοι επέβαιναν σε ΙΧ αυτοκίνητο, το οποίο οδηγούσε ο ένας από αυτούς με κατεύθυνση προς Πειραιά. Το ΙΧ, για άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία, ξέφυγε από την πορεία του δεξιά και προσέκρουσε σε κολώνα της ΔΕΗ.

Από τη σφοδρή πρόσκρουση ο οδηγός πετάχτηκε από το παρμπρίζ τραυματισμένος στο δρόμο, αλλά οι άλλοι τέσσερις εγκλωβίστηκαν στο όχημα, το οποίο άρπαξε φωτιά με αποτέλεσμα να απανθρακωθούν.

Στο σημείο έσπευσε συνεργείο της Πυροσβεστικής που έσβησε τη φωτιά και οι πυροσβέστες απεγκλώβισαν απανθρακωμένους τους τέσσερις νεαρούς, ενώ ο 20χρονος οδηγός διακομίστηκε στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου νοσηλεύεται εκτός κινδύνου.

Γράφει και προτείνει ο Δικηγόρος  ΘΑΝ.ΤΣΙΩΚΟΣ ΠΛΑΠΟΥΤΑΣ

Επιβάλλεται να τονισθεί από την παρούσα ιστοσελίδα (www.diadromi com), ότι για την οδική ασφάλεια επι σαράντα χρόνια,οι εκάστοτε κυβερνώντες έχουν εξαγγείλει κατά κόρον την λήψη μέτρων. Μάλιστα τελευταία είχε συσταθεί Διϋπουργική επιτροπή Οδικής ασφάλειας  και μόνιμη κοινοβουλευτική διακομματική επιτροπή οδικής ασφάλειας, οι  οποίες έπαψαν να λειτουργούν.΄Εχουν γίνει επίσης πάρα πολλές ημερίδες υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας.Οι θεσμοί  όλοι (κόμματα, ολομέλεια της Βουλής,  Δικαιοσύνη δι΄αποφάσεων, δήμοι, ΕΜΠ, Εισαγγελείς, Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης, Ινστιτούτα, φορείς Οδικής Ασφάλειας κ.λ.π.) τοποθετήθηκαν για να ξηλωθούν σ΄όλη τη χώρα οι παγίδες θανάτου της υπαίθριας διφήμισης και άλλα θανατηφόρα παρόδια εμπόδια όπως είναι οι κολόνες της ΔΕΗ, οι οποίες παραμένουν στη θέση τους. Η ΔΕΗ της τοποθετεί όπου της αρέσει κι όποιον πάρει ο χάρος. Το ίδιο κάνουν ιδιώτες, εργολάβοι κ.λ.π.

΄Αλλος θα ήταν ο χαρακτήρας του παραπάνω φονικού  ατυχήματος αν αστυνομεύονταν οι δρόμοι και δεν ήταν τοποθετημένη,παρά τον νόμο  1604/1986, στο πεζοδρόμιο του τόπου  του δολοφονικού συμβάντος η κολόνα της ΔΕΗ.

Αξιότιμε Κύριε Πρωθυπουργέ Αντώνη Σαμαρά, η παρούσα ιστοσελίδα, ο συντάκτης της οποίας έχει χάσει τον μονάκριβο γιο του Δημήτρη εξαιτίας παγίδας θανάτου της υπαίθριας διαφήμισης την  12-2-2000 και έκτοτε δολοφονήθηκαν και δολοφονούνται αμέτρητοι άλλοι στο οδικό δίκτυο της χώρας,από την ίδια αιτία και από άλλα παρόδια εμπόδια (κολόνες της ΔΕΗ κ.λ.π.) επαναπροτείνει  στην κυβέρνηση  το παρακάτω Σχέδιο νόμου για την Οδική Ασφάλεια, που το είχε προτείνει και στην Κυβέρνηση Καραμανλή και στην Κυβέρνηση Γ.Παπανδρέου για να σταματήσει η γενοκτονία της ασφάλτου.

Επίσης η παρούσα ιστοσελίδα έχει προτείνει ως “μοντέλο” εξόδου από την κρίση το μοντέλο του κινήματος των πολιτών για την οδική ασφάλεια, για την οποία συμπαρατάχθηκαν κόμματα ,θεσμοί, οι τρείς διακεκριμένες εξουσίες (δικαστική, εκτελεστική, νομοθετική ) κ.λ.π. χωρίς καμία απολύτως διαφωνία. Ιδού λοιπόν βάσει του παρακάτω σχεδίου νόμου, το Ελληνικό Κοινοβούλιο μπορεί ομόφωνα να δημιουργήσει ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΟΔΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ(κατά των γνωστών άνομων συμφερόντων) για την ΑΝΑΠΤΥΞΗ ,το τσάκισμα της ύφεσης και της ανεργίας και την γρήγορη έξοδο από την κρίση. Για ΥΓΕΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΡΓΑΣΙΑ.

Κύριε Πρωθυπουργέ αύριο κιόλας , αν εκδηλωθεί από τον παρόντα πολιτικό κόσμο Ισχυρή Πολιτική Βούληση, μπορεί να γίνει πράξη η παραπάνω πρόταση. Διαφορετικά θα πνίξετε την Ελλάδα στο τέλμα της γραφειοκρατίας, των μικροκομματικών συμφερόντων , της ρεμούλας, της απάτης, των σκανδάλων, της υποκουλτούτας της μιντιοκρατίας, και του γενικόλογου ακατάσχετου κομματικού βερμπαλισμού και θα συνεχίζεται η δολοφονία της νεολαίας της πατρίδας μας στο οδικό δίκτυο της Ελλάδας:

Ιδού το Επαναπροτεινόμενο Σχέδιο Νόμου Κύριε Αντώνη Σαμαρά.Μπορεί το Ελληνικό Κοινοβούλιο, με εκδήλωση Ισχυρής Πολιτικής Βούλησης να το κάνει ομόφωνα ΝΟΜΟ:

“Δημιουργείται Μόνιμος Ενιαίος Φορέας Οδικής Ασφάλειας:

Ο φορέας αυτός θα χρηματοδοτείται με τα αναγκαία ποσά από τον Κρατικό Προϋπολογισμό (και από τα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης), για την άμεση και διαρκή αντιμετώπιση των παντός είδους προβλημάτων Οδικής Ασφάλειας. Σκοπός του φορέα είναι η μηδενική αύξηση των τροχαίων ατυχημάτων, των οποίων το κοινωνικό και οικονομικό κόστος ανέρχεται σε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ.

-Ο Φορέας αυτός είναι αρμόδιος για την άμεση καθαίρεση των παροδίων εμποδίων της φωτεινής, ηλεκτρονικής και μη, παράνομης υπαίθριας διαφήμισης, -και άλλων παροδίων εμποδίων- (κολόνες της ΔΕΗ κ.λ.π.) τα οποία κατακλύζουν επί δεκαετίες  τους κοινόχρηστους χώρους (πεζοδρόμια, νησίδες ασφαλείας, χώρους πρασίνου, στέγαστρα στάσεων αστικών συγκοινωνιών, ταράτσες κτηρίων κ.λ.π.) με αποτέλεσμα να θρηνεί η Ελλάδα εξαιτίας τους αμέτρητα θύματα, νεκρούς και τραυματίες.
-Ο Φορέας έχει αποκλειστικές αρμοδιότητες σχετικά με τα ζωτικά θέματα της Οδικής Ασφάλειας. Επεμβαίνει παντού στο οδικό δίκτυο της χώρας. Κατασταλτικά και προληπτικά. Χρησιμοποιεί τον σύγχρονο μηχανικό εξοπλισμό των “ευφυών οδών” και εφαρμόζει άτεγκτα την σχετική νομοθεσία για την Οδική Ασφάλεια. Με περαιτέρω αποκλειστικό σκοπό να λαμβάνει και να εφαρμόζει αμέσως μέτρα, κυρίως πρόληψης, με την μεγαλύτερη δυνατή αποτελεσματικότητα για την βελτίωση της Οδικής Ασφάλειας.
-Τα τροχαία ατυχήματα δεν είναι μοιραία. Εκείνο που απαιτείται είναι η γνώση των αιτίων, των περιστάσεων και των συνεπειών τους, για να καταστεί δυνατός ο έλεγχος και η αποφυγή τους. Τούτο προϋποθέτει αξιοποίηση και εκμετάλλευση της σύγχρονης διεθνούς τεχνικής προόδου για την ενίσχυση της ασφάλειας των Οδών, των Οχημάτων και κυρίως του Ανθρώπινου Παράγοντα.

-Ο Φορέας είναι αρμόδιος:
1) Για τον σχεδιασμό, την σωστή μελέτη και κατασκευή των οδικών δικτύων.
2) Για να μη γίνονται εκ των υστέρων αυθαίρετες επεμβάσεις στην διάταξη του δικτύου.
3) Για την σωστή χωροθέτηση και τήρηση των προδιαγραφών ασφαλείας κατά την τοποθέτηση κάθε είδους παροδίων εμποδίων, όπως στύλων εγκαταστάσεων ηλεκτροφωτισμού, οι οποίες είναι ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια της οδικής κυκλοφορίας.
4) Για να αποτρέπει συστηματικά και αδιάλειπτα την επικινδυνότητα των οδών, όπως τα ολισθηρά οδοστρώματα, την ελλιπή και λανθασμένη σήμανση, την λανθασμένη διευθέτηση της κυκλοφορίας κατά την κατασκευή των οδών.
5) Για την χορήγηση ή μη αδειών που αφορούν επεμβάσεις στους κοινόχρηστους χώρους με αποκλειστικό σκοπό την προστασία της ζωής, της σωματικής ακεραιότητας και υγείας του πολίτη.
6) Για την απαγόρευση εγκατάστασης όποιου παρόδιου εμποδίου επηρεάζει στο ελάχιστο την ασφάλεια της οδικής κυκλοφορίας, όπως διαφημιστικές πινακίδες, στύλοι ηλεκτροφωτισμού τσιμεντένιοι ή μεταλλικοί ιδιαιτέρως σε κοινόχρηστους χώρους, σε πεζοδρόμια, σε πλατείες ή νησίδες ασφαλείας κ.λ.π.
7) Θα έχει αποκλειστική αρμοδιότητα για την αυστηρή τήρηση της “Διεθνούς Συνθήκης του ΟΗΕ της Βιέννης για την Οδική Κυκλοφορία, για την Οδική Σήμανση και Σηματοδότηση“, που έχει κυρωθεί στην Ελλάδα με τον ν.1604/1986, όπως ισχύει κάθε φορά, καθώς και των διατάξεων του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, του οποίου θα εισηγείται την τροποποίηση για να επιτυγχάνεται άριστο επίπεδο της ασφάλειας της Οδικής Κυκλοφορίας με μηδενικά τροχαία ατυχήματα ή ελαχιστοποίηση της σοβαρότητάς τους.
Ειδικά θα είναι αποκλειστικά αρμόδιος για να απαγορεύει:
α) Την τοποθέτηση επί πινακίδας ή υποστηρίγματός της ή επί κάθε άλλου εξοπλισμού, που εξυπηρετεί την ρύθμιση της οδικής κυκλοφορίας, οποιουδήποτε αντικειμένου, που δεν έχει σχέση με αυτήν την σήμανση ή τον εξοπλισμό. Εάν όμως ο Φορέας δώσει το δικαίωμα σε μη κερδοσκοπικό οργανισμό να τοποθετήσει πληροφοριακές πινακίδες, μπορεί να επιτρέψει να εμφανίζεται το έμβλημα του οργανισμού αυτού επί της πινακίδας ή του υποστηρίγματός της, με την προϋπόθεση ότι δεν θα μειώνει ή αλλοιώνει το μήνυμα της πινακίδας.
β) Την τοποθέτηση οποιασδήποτε αφίσας, πινακίδας, διαγράμμισης ή εξοπλισμού, που μπορεί να προκαλέσει σύγχυση με πινακίδες ή με άλλο εξοπλισμό της οδικής κυκλοφορίας μειώνοντας την ορατότητα ή αποτελεσματικότητα της οδικής σήμανσης, θαμβώνοντας τους χρήστες της οδού ή αποσπώντας την προσοχή τους, με τρόπο επικίνδυνο για την ασφάλεια της οδικής κυκλοφορίας.

  Ο Ενιαίος φορέας Οδικής Ασφάλειας από την έναρξη της ισχύος του παρόντος νόμου θα προβεί αμέσως:

α) Στη σύνταξη Μητρώου Οδών και στην άμεση αποκατάσταση ολισθηρών και επικίνδυνων οδοστρωμάτων και σε ασφαλή λειτουργία όλων των οδών και του εξοπλισμού τους και εγκατάσταση σ΄ αυτές επαρκούς και ασφαλούς φωτισμού και στηθαίων ασφαλείας σύγχρονων προδιαγραφών.

β) Στην καθαίρεση όλων των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων της υπαίθριας εμπορικής ή πολιτικής διαφήμισης από κάθε κοινόχρηστο χώρο και από κάθε οδό ανεξάρτητα αν η οδός είναι εθνική, δημοτική ή κοινοτική ή αν εκκρεμεί ο χαρακτηρισμός της. Καθώς και στην καθαίρεση κάθε επικίνδυνου παροδίου εμποδίου, στα πλαίσια ενός γιγαντιαίου συντονισμένου προγράμματος Οδικής Ασφάλειας, όπως αρμόζει σε σύγχρονα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας..
γ) Δεν θα τάσσει χρονική προθεσμία σε επιχειρηματίες διαφημιστές και σε κάθε ιδιώτη ή σε οποιαδήποτε νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου για την καθαίρεση κάθε παράνομου παροδίου εμποδίου, στην τοποθέτηση του οποίου έχουν προβεί. Αλλά θα προβαίνει αμέσως με δικά του μέσα στην καθαίρεση του εμποδίου αυτού ή στην άρση κάθε αυθαίρετης παράνομης επέμβασης των ανωτέρω στο οδικό δίκτυο της χώρας με σκοπό την εξάλειψη των τροχαίων ατυχημάτων.
δ) Θα είναι αρμόδιος για την αυστηρή αστυνόμευση των οδών μέχρις ότου γίνει ορατή η ανύπαρκτη μέχρι τώρα κυκλοφοριακή αγωγή των πολιτών και θα λειτουργεί επί 24ώρου βάσεως με συνέπεια και συνέχεια για τον συντονισμό άριστης λειτουργίας του Οδηγού, του Οχήματος και της Οδού. Οποιαδήποτε λάθη στο συντονισμό αυτού του τρίπτυχου αποβαίνουν μοιραία με αποτέλεσμα η Ελλάδα που αντιμετωπίζει οξύτατο πρόβλημα υπογεννητικότητας να σκοτώνει, κυρίως τα παιδιά της, στην άσφαλτο.
ε) Θα είναι αρμόδιος για την άριστη λειτουργία των συγκοινωνιών, των οχημάτων και την αύξηση ή μείωση του πλήθους αυτών, της λειτουργίας των οδών και της εκπαίδευσης των οδηγών, μέχρις ότου επιτευχθεί στους τομείς δραστηριότητος και ευθύνης του καθενός άριστο επίπεδο αυτοπειθαρχίας, αυτορρύθμισης και αυτοδιαπαιδαγώγησης.
Ο Ενιαίος Φορέας Οδικής Ασφάλειας, σύμφωνα με την ελληνική και την ευρωπαϊκή νομοθεσία και την Γενική Αρχή της Νομιμότητας, θα ρυθμίζει σε όλη την Επικράτεια κάθε θέμα σχετικό με κάθε αντικείμενο εξοπλισμού της οδού ή με τη διαγράμμιση. Σχετικό επίσης με τις πινακίδες σήμανσης των οδών, από την τοποθέτηση και την κατάλληλη χωροθέτηση, την συντήρηση ή την αντικατάστασή τους έως τις προδιαγραφές ασφάλειας και κατάλληλης κατασκευής τους.

Τέτοιες πινακίδες είναι:

α) Οι πινακίδες αναγγελίας κινδύνου, που σκοπός τους είναι να εφιστούν έγκαιρα και με απόλυτη σαφήνεια την προσοχή των χρηστών των οδών επί κινδύνου στην οδό και να τους πληροφορούν για το είδος του κινδύνου αυτού.β)Οι ρυθμιστικές πινακίδες, σκοπός των οποίων είναι να πληροφορούν τους χρήστες των οδών περί ειδικών υποχρεώσεων, περιορισμών ή απαγορεύσεων με τις οποίες πρέπει να συμμορφώνονται. Υποδιαιρούνται δε αυτές σε πινακίδες προτεραιότητας, πινακίδες απαγορεύσεων ή περιορισμών και πινακίδες απαγορεύσεων.
γ) Οι πληροφοριακές πινακίδες, που σκοπός τους είναι η καθοδήγηση όσων χρησιμοποιούν τις οδούς κατά τις μετακινήσεις τους ή η παροχή σ΄αυτούς κάθε άλλης χρήσιμης πληροφορίας. Υποδιαιρούνται δε αυτές σε πινακίδες:
1) Προειδοποιητικές κατευθύνσεων,  2) Κατευθύνσεων, 3) Κατευθύνσεων οδών, 4) Αναγνώρισης τόπων,  5) Επιβεβαιωτικές.
Και άλλες που παρέχουν χρήσιμες πληροφορίες σε οδηγούς οχημάτων.
Ο Ενιαίος Φορέας Οδικής Ασφάλειας θα είναι αρμόδιος για την ασφαλή τοποθέτηση των στεγάστρων των στάσεων της αστικής και υπεραστικής συγκοινωνίας και αρμόδιος για την άμεση καθαίρεση τέτοιων στεγάστρων που δεν πληρούν τις προδιαγραφές ασφαλείας του επιβατικού κοινού, με σκοπό όχι την εκμετάλλευσή τους δια της εμπορικής ή πολιτικής διαφήμισης, αλλά την ασφάλεια των χρηστών των στεγάστρων αυτών.
Η Οδική Ασφάλεια είναι υπόθεση του Κράτους και θα πρέπει να παραμείνει αρμοδιότητα του δημόσιου τομέα και να αποτελεί στοιχείο της κυβερνητικής πολιτικής, την οποία θα εξειδικεύει και θα εφαρμόζει δια των Αρχών της Δημόσιας Διοίκησης ο Ενιαίος Φορέας Οδικής Ασφάλειας, οι οποίες θα τίθενται αμέσως στην διάθεσή του όταν και όποτε το ζητήσει.
Ο Φορέας θα λειτουργεί υπό την εποπτεία του Πρωθυπουργού και του Προέδρου της Δημοκρατίας και θα απαρτίζεται (ενδεικτικά) από 7μελές Δ.Σ. στο οποίο θα μετέχουν:
1) Ο Πρόεδρος ή μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων,
2) Mέλος του Δ.Σ. του Τ.Ε.Ε.
3) Καθηγητής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου ή της Πολυτεχνικής Σχολής Θεσσαλονίκης ειδικός επί θεμάτων Οδικής Ασφάλειας,
4) Μέλος του Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών,
5) Ανώτερος διευθυντής της Τροχαίας ή της Αστυνομίας,
6) Μέλος του Δ.Σ. της Γ.Σ.Ε.Ε. και
7) Ο Γενικός Γραμματέας του Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ.
Ο ενιαίος αυτός Φορέας θα συντονίζει τα συναρμόδια Υπουργεία και τις συναρμόδιες Αρχές με σκοπό την επίτευξη άριστου επιπέδου ασφάλειας της οδικής κυκλοφορίας, πολιτισμένης ευρωπαϊκής χώρας.  www. diadromi.com
 

Comments