διαδρομή

        Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα από το  βιβλίο του δικηγόρου  Θανάση Τσιώκου-Πλαπούτα «Ο Θεός Αυτοκτόνησε» (2001).
 Αναφέρεται στην ιστορία της Ρωσίας, στην Οκτωβριανή επανάσταση, στην ιστορία των Τσάρων και της σταλινικής δικτατορίας, που έδωσε την χαριστική βολή-κατάρρευση  στην «Ενωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών ».
   Το ισόβιο ολιγομελές, «Ηγουμενοσυμβούλιο” του Περισσού, ανασύρει την “μούμια” του Στάλιν από την ναφθαλίνη  για να δοθούν λύσεις στα σύγχρονα παγκόσμια προβλήματα και στα προβλήματα της Ελλάδας.
 Τη στιγμή που είναι γνωστό πλέον από την Ιστορία οτι αυτός ο “αιμοβόρος Οσετίνος”, ο  Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι,που αυτοαποκλήθηκε…ατσάλινος (Στάλιν) στείρωσε τις ιδέες της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού και την δημιουργικότητα των λαών της πρώην ΕΣΣΔ με τα γκουλάκ, και τις δολοφονίες των συντρόφων του κομμουνιστών.
Αγαπητή μου Αλέκα (Δρόσου-Παπαρήγα) σε θυμάμαι στη δεκαετία του 1960 ένα στρουμπουλό χυμώδες κορίτσι που κοκκίνιζε όταν του μιλούσαν.
 Τότε, στους αγώνες της γεννιάς του 114 και της δημοκρατίας δεν σε ήξερε κανένας. Και στην δικτατορία, στις δύσκολες στιγμές δεν διακρίθηκες για κάτι ιδιαίτερο, ή για ξακουστές ατομικές  θυσίες.   
 Και ξαφνικά μια στιγμή αγαπητή μου Αλέκα,μετά την  μεταπολίτευση, εδώ στην Ελλάδα στη χώρα της δημοκρατίας, των ιδανικών και του πολιτισμού στρογγυλοκάθησες ως  μόνιμη γραμματέας στα γραφεία του Περισσού και  ξαφνικά  θυμήθηκες τον Στάλιν, αυτόν τον ”εκ γενετής κακούργο” όπως τον είχε αποκαλέσει ο Τρότσκι,που κι αυτός δολοφονήθηκε από τον Στάλιν!
Κατά τα άλλα Αλέκα, λόγω ένδειας άλλων επιχειρημάτων:  για όλα φταίει το… Σύστημα!
 Στις κάθε είδους  παροχές του οποίου, προς το «Κόμμα», «ποιείς την  νήσσα» και εκτοξεύεις την ύβρη εναντίον όλων στην Ελλάδα, να… εξυψωθούμε  όπως εσύ στο ύψος (1,62΄ μ) του δικτάτορα  Στάλιν, που όταν έγινε Γραμματέας του ΚΚΣΕ το 1924, παρά τις αντιρρήσειςτου Λένιν  άρχισε να…κλαδεύει ,  τον έναν μετά τον άλλον τους επιφανείς συντρόφους του!
 Αν έχεις ίχνος  πολιτικής ευθυξίας αγαπητή μου Αλέκα, σαν Αλέκα ξέρεις ότι σε αγαπώ και σε εκτιμώ, διάβασε τα παρακάτω κι από τα ΜΜΕ (αλήθεια πώς λειτουργούν αυτά; σαν εμπορικές επιχειρήσεις;) που «διαθέτεις» ως ισόβια γραμματέας, άσε  τις  επαναστατικές ιδέες του σοσιαλισμού και της δημοκρατίας, του ουμανισμού και της ελευθερίας να ακουστούν και πάψε στη μία λέξη που αρθρώνεις οι…δέκα να είναι σταλινικές  ύβρεις, χαρακτηρισμοί και γενικολογίες, λόγω… «όξυνσης της ταξικής πάλης κατά την οικοδόμηση  του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ»!  
Σεμνά Αλέκα!  Εδώ είναι Ελλάδα, που γαλούχησε τον Μάρξ, τον ΄Ενγκελς, τον Χέγκελ… το Σύμπαν όλο… Εδώ είναι Ελλάδα! Η χώρα του Γληνού, του Μπελογιάννη και του Πλουμπίδη του Α. Χάϊτα (που τον «κλάδεψε» ο Στάλιν) του Καραγιώργη ως και του Ζαχαριάδη που τον… αυτοκτόνησαν στην ΕΣΣΔ, του Σουκατζίδη, του Γρηγόρη Λαμπράκη και των «Λαμπράκηδων», του Πασαλίδη και  του Ηλιού,  για να αναφερθούμε μόνο σ΄αυτούς του επιφανείς επαναστάτες  αγωνιστές…
Εδώ είναι Ελλάδα Αλέκα: Της «Μακρονήσου», του «114» και της Δημοκρατίας, «του Πολυτεχνείου», των κελιών της «Μπουμπουλίνας»,  της «Γυάρου» και της «Λέρου», της ΕΔΑ και της «Ενωμένης Αριστεράς».
 Εδώ είναι η χώρα του Ρίτσου,του Σεφέρη του Ελύτη, του Βάρναλη…Εδώ είναι η ψυχή μας Αλέκα. Δεν την χαρίζουμε σε κανέναν δικτάτορα, σε κανέναν δυνάστη. Είναι ταγμένη στην Πανανθρώπινη  Ελευθερία και Δημοκρατία:
 Τα παρακάτω είναι από το Βιβλίο «Ο Θεός Αυτοκτόνησε»:
                           «Η Οκτωβριανή Επανάσταση
  Στο κόμμα του Λένιν οι διαφωνίες της ηγεσίας, για τούτη ή εκείνη την ενέργεια, είναι συνεχείς. Η παρανομία δυσκολεύει την επικοινωνία τους.  Συγκεχυμένα και όχι καθαρά διατυπώνονταν διάφορες εκτιμήσεις για την επικείμενη επανάσταση. Και μόνο ο Λένιν,  συνέλαβε καθαρά  την ώρα της. Τη στιγμή της. Το «τώρα» της:
 Στις 6 προς 7 Νοεμβρίου  1917 με το νέο ημερολόγιο, οι μπολσεβίκοι έχουν σ΄ολόκληρη τη Ρωσία την υποστήριξη εργατών, αγροτών, στρατιωτών. Την ίδια στιγμή ο Λένιν σε  μήνυμά του προς τους μπολσεβίκους επαναλαμβάνοντας τα λόγια του Μεγάλου Πέτρου  λέει: Κάθε καθυστέρηση της εξέγερσης ισοδυναμεί με θάνατο!
Για να δούμε τα παράδοξα της επανάστασης πρέπει να αναφερθούμε σε όσα ο Λένιν διαπίστωνε  στις 7 Μαρτίου 1918, λέγοντας:
  «Η παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση  στις ανεπτυγμένες χώρες δεν μπορεί να αρχίσει τόσο εύκολα. ΄Οπως άρχισε η επανάσταση  στη Ρωσία. Στη χώρα του Νικολάου Ρομανόφ. Και του Ρασπούτιν. ΄Οπου μια τεράστια  μερίδα του πληθυσμού δεν ενδιαφερόταν καθόλου ποιοί λαοί ζούν στις ακρινές περιοχές. Και τι γίνεται εκεί. Σε μια τέτοια χώρα ήταν εύκολο ν΄αρχίσεις την επανάσταση. ΄Ηταν σαν να σηκώνεις ένα πούπουλο».
  Αυτό το «πούπουλο» του Λένιν θα «μετατραπεί» με το προσωπικό καθεστώς του Στάλιν σε μέγιστη βαρβαρότητα. Εις βάρος του Σοβιετικού λαού.΄Εχει και τέτοια γυρίσματα η ζωή. Να εξαρτώνται  δηλαδή οι τύχες ενός μεγάλου λαού   από την τύφλα του κάθε Στάλιν ή Σταλινίσκου.  Δυστυχώς ή ευτυχώς το κοινωνικό γίγνεσθαι κυοφορεί  ή φαίνεται να κυοφορεί διαρκώς ή πολύ συχνά την πόλωση του  Μαύρου-΄Ασπρου. Οι δε απίθανες αποχρώσεις και οι μείξεις των χρωμάτων που τις δημιουργούν μοιάζουν σαν να είναι απούσες. Ενώ εκ των υστέρων διαπιστώνεται ότι ήσαν εκτυφλωτικά παρούσες.
                                        Ποιος ποιόν θα νικήσει;
  Ο Λένιν έλεγε: «Το καθήκον μας είναι να καθήσουμε στα θρανία  του κρατικού καπιταλισμού των Γερμανών. Να προσπαθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις να τον αφομοιώσουμε. Να μη φειδολευτούμε δικτατορικές μεθόδους για να επισπεύσουμε τη μεταφύτευση  των δυτικών ηθών  στη βάρβαρη παλιά Ρωσία. Χωρίς να διστάσουμε να χρησιμοποιήσουμε  βάρβαρες μεθόδους ενάντια στη βαρβαρότητα»!
Φαίνεται ότι ο Σταλιν όταν έγινε απόλυτος δυνάστης αυτό μόνο κράτησε: τις «βάρβαρες μεδόθους».
  Ο  Λένιν έλεγε επίσης για την ΝΕΠ: «Το ζήτημα είναι να δούμε ποιός θα ξεπεράσει τον άλλο. Αν οι καπιταλιστές πετύχουν να οργανωθούν  πρώτοι, δεν θάχουμε να πούμε τίποτα. Πρέπει να δούμε τα πράγματα ψύχραιμα: Ποιός ποιόν θα νικήσει;»!
΄Ολα ειπώθηκαν πριν, κατά τη διάρκεια,  και μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Αλλά μετά την κατάρρευση   επιβεβαιώθηκε σε όλο της  το «μεγαλείο» η επιστροφή  στη «βάρβαρη παλιά Ρωσία». Με την ολόπλευρη βοήθεια της  «πολιτισμένης» Δύσης. Η οποία επένδυσε και επενδύει υπέρ των συμφερόντων της. Και κατά των συμφερόντων  των λαών της πρώην Σοβιετικής ΄Ενωσης. Φαίνεται σαν  αυτοί οι λαοί να συνέβαλαν μόνοι τους ή δια της ηγεσίας τους  στον «εξανδραποδισμό» τους. Για  τον οποίο μιλάει ο Χίτλερ στον «Αγώνα μου» 
 Βέβαια όλες οι εκ των προτέρων «συλλήψεις» και προβλέψεις επιβεβαιώνονται, όχι όπως συνελήφθησαν και «προβλέφτηκαν». Αλλά κατά ένα μέρος τους. Και καμμιά σύλληψη,  ιδέα, πρόβλεψη ή πρόγραμμα δεν πέτυχε εξ ολοκλήρου. Αυτό το συμπέρασμα φαίνεται να  χαρακτηρίζει όλο το ιστορικό γίγνεσθαι. Και όχι μόνο της πρώην Σοβιετικής ΄Ενωσης. ΄Ετσι κατά κάποιο τρόπο  η συνταγή για το χάος είναι έτοιμη: Από  το «πούπουλο» του Λένιν αρχίζει η κατάρρευση  στο άχθος της  σταλινικής βαρβαρότητας.
                                    Η διαθήκη του Λένιν
Παρά τις προειδοποιήσεις του Λένιν για το πρόσωπο του Στάλιν αυτός ο τελευταίος παρέμεινε γραμματέας της Κ.Ε. του Κόμματος. Ο Λένιν το 1922 έγραφε στη «διαθήκη του», όπως ονομάστηκε:
«Ο σύντροφος Στάλιν, από τη στιγμή που έγινε γενικός γραμματέας συγκέντρωσε στα χέρια του απεριόριστη εξουσία… Δεν είμαι σίγουρος αν θα μπορέσει να την χρησιμοποιεί πάντα με αρκετή περίσκεψη. Ο Στάλιν είναι πολύ βάναυσος. Κι αυτό το ελάττωμα, εντελώς ανεκτό στον κύκλο μας και στις σχέσεις  ανάμεσα σ΄εμάς τους κομμουνιστές, παύει νάναι ανεκτό για τη θέση του γενικού γραμματέα. Προτείνω λοιπόν στους συντρόφους να μελετήσουν  έναν τρόπο μετάθεσης του Στάλιν απ΄αυτή τη θέση. Και να διορίσουν στη θέση του  κάποιον άλλον. Που απ΄όλες τις άλλες απόψεις δεν θα έχει σε σύγκριση με τον σύντροφο Στάλιν παρά το πλεονέκτημα να είναι πιο ανεκτικός.  Πιο εντάξει. Πιο ευγενικός. Και πιο προσεχτικός. Απέναντι στους συντρόφους. Λιγότερο ιδιότροπος… Αυτό δεν είναι μια λεπτομέρεια. ΄Η μάλλον είναι μια λεπτομέρεια. Που μπορεί να πάρει αποφασιστική σημασία».
  Για τον Τρότσκι ο Λένιν έλεγε: «Ο σύντροφος Τρότσκι, όπως ήδη το έχει αποδείξει ο αγώνας του ενάντια στην Κεντρική Επιτροπή  για το θέμα του Λαϊκής Επιτροπής των Συγκοινωνιών, δεν διακρίνεται μόνο για τις έξοχες ικανότητές του. Είναι ίσως ο πιο ικανός άνθρωπος στην Κεντρική Επιτροπή. Αλλά έχει υπερβολική αυτοπεποίθηση.  Και μια υπερβολική κλίση για την καθαρά διοικητική πλευρά των ζητημάτων».
΄Ελεγε επίσης: «Η πολιτική επανάσταση στον τόπο μας, έγινε πριν από την πολιτιστική επανάσταση. Την οποία   τώρα επιβάλλεται  να πραγματοποιήσουμε. Σήμερα, αρκεί να επιτελέσουμε αυτή την πολιτιστική επανάσταση για να γίνουμε μια χώρα εντελώς σοσιαλιστική. Αλλά μας παρουσιάζονται απίστευτες δυσκολίες. Τόσο πολιτιστικές καθαρά. Γιατί είμαστε αγράμματοι. Οσο και υλικές. Για να μπορέσουμε να γίνουμε καλλιεργημένοι άνθρωποι, πρέπει τα υλικά μέσα της παραγωγής να έχουν φτάσει σ΄ένα ορισμένο βαθμό ανάπτυξης. Πρέπει  δηλαδή να αποκτήσουμε μια υλική βάση».
                    Ο «σοσιαλεθνικιστής και τραμπούκος» Στάλιν           
   Ο Λένιν επέκρινε επίσης τον Γεωργιανό Στάλιν που σαν λαϊκός επίτροπος των εθνοτήτων  με τη βία, ακόμα και κατά των Γεωργιανών μπολσεβίκων, εγκαθίδρυσε το Φεβρουάριο του 1921 τη σοβιετική σοσιαλιστική  δημοκρατία της Γεωργίας. Καταγγέλοντάς τον για εθνικιστική μεγαλορώσικη πολιτική. Και  νοοτροπία  γραφειοκρατική.  Που είναι: «ανίκανη  να υπερασπίσει τους αλλοεθνείς πληθυσμούς της Ρωσίας. Ενάντια στην εισβολή  του αυθεντικού  Ρώσου. Του μεγαλορώσου. Του σοβινιστή. Αυτού του παλιανθρώπου. Και τραμπούκου. Που είναι στο βάθος ο τυπικός Ρώσος γραφειοκράτης. Πιστεύω ότι εδώ, σ΄ό,τι  αφορά το Γεωργιανό έθνος, έχουμε το τυπικό παράδειγμα: ΄Οπου μια στάση αληθινά προλεταριακή απαιτεί από μας περισσότερη σύνεση. Φροντίδα. Και διαλλακτικότητα. Ο Γεωργιανός που εξετάζει με περιφρόνηση αυτή την πλευρά της υπόθεσης. Που εκτοξεύει περιφρονητικά κατηγορίες «σοσιαλ-εθνικισμού». Τη στιγμή που και ο ίδιος είναι όχι μόνο ένας πραγματικός, ένας αυθεντικός «σοσιαλ-εθνικιστής». Αλλά επιπλέον ένας αγροίκος μεγαλορώσος χωροφύλακας: Αυτός εδώ ο γεωργιανός στην πραγματικότητα καταπατάει την ταξική προλεταριακή αλληλεγγυή»!
  Η παραπάνω έγκαιρη κριτική του Λένιν για τον χαρακτήρα του Στάλιν  είναι προφητική. Δεν εμπόδισε βέβαια την επιβολή σταδιακά  της απόλυτης εξουσίας του ακαλλιέργητου  Γεωργιανού  στο  κόμμα και στη χώρα. Αλλά και ο Στάλιν σαν άνθρωπος του μηχανισμού του κόμματος  εμφανιζόταν το 1923, απ΄ό,τι μερικά χρόνια αργότερα,  υποκριτικά ή όχι  πιο προσεχτικός. Στο 12^ο Συνέδριο του Κόμματος το 1923 κάτω από τα πυρά της κριτικής του Μπουχάριν που τον επέκρινε  για μεγαλορωσικό σοβινισμό έκανε αυτοκριτική για τα εθνικά προβλήματα. Υποσχόμενος να σεβαστεί τα δικαιώματα των εθνοτήτων. Αλλά τότε ακόμα στους μπολσεβίκους κυριαρχούσαν οι μορφές του Λένιν. Του Τρότσκι. Λιγότερο του Κάμενεφ. ΄Η  του Ζινόβιεφ. Και σχεδόν καθόλου  του «σοσιαλ-εθνικιστή» και «τραμπούκου»  Στάλιν.
                               Επανάσταση και όχι Πραξικόπημα
  Οι μπολσεβίκοι που καθοδηγούσαν  την Οκτωβριανή Επανάσταση, είχαν την υποστήριξη: Των αγροτών. Των εργατών. Και των στρατιωτών. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι αυτή η εξέγερση ήταν πράγματι επανάσταση. Και όχι πραξικόπημα. ΄Οπως κατά κόρον λεγόταν μετά από τους εχθρούς της. 
 Το ξέσπασμά της, η εξέλιξη και η επικράτησή της  ήσαν  γεγονότα συγκλονιστικά για ολόκληρο τον κόσμο. Αυτή η ίδια η επανάσταση είναι που έδωσε κύρος στην εξουσία του Κερένσκι. Και στην προσωρινή κυβέρνηση. Αυτοί όμως στάθηκαν ανίκανοι να εκλέξουν μια πραγματικά αντιπροσωπευτική Συντακτική Συνέλευση. Το ρωσικό Κοινοβούλιο, γνωστό με το όνομα  Δούμα, δεν αντιπροσώπευε κατά την επανάσταση τίποτα. Το επιτελείο υπό τον έλεγχο της προσωρινής κυβέρνησης όταν ξεσπάει η επανάσταση δίνει εντολή στο στρατό της Πετρούπολης να σηκώσουν  τις γέφυρες του Νέβα.
Αλλά τα συντάγματα της φρουράς και οι κόκκινοι φρουροί αντεπιτίθενται.          Πιάνουν τις γέφυρες. Καταλαμβάνουν το Κεντρικό ταχυδρομείο. Ενώ από την Κροστάνδη καταφτάνει σε ενίσχυση της επανάστασης ο στόλος της Βαλτικής.
 Αργά το απόγευμα και το βράδυ της 6 προς 7 Νοέμβρη οι μονάδες των μοτοσυκλετιστών περνάνε με το μέρος της επανάστασης. Ο Κερένσκι ζητά από το Γενικό  Επιτελείο να του στείλουν από το μέτωπο πιστά στρατεύματα. Οι μονάδες όμως αρνούνται να βαδίσουν κατά της Πετρούπολης. Οι κόκκινοι φρουροί κόβουν τις τηλεφωνικές γραμμές, που συνδέουν τα Χειμερινά Ανάκτορα. Και καταλαμβάνουν το σταθμό της Φινλανδίας.
 Ο Λένιν βρίσκεται ακόμα στην παρανομία. Φοβάται τις αναβολές. Ακράδαντα πιστεύει ότι πρέπει να συλληφθεί η προσωρινή κυβέρνηση. Πριν την έναρξη του Συνεδρίου των Σοβιέτ. Στις δέκα και μισή το βράδυ,  γράφει το γνωστό γράμμα  προς την Κεντρική Επιτροπή.  Ζητάει να πάει  στην έδρα της που είναι  και έδρα του επιτελείου της επανάστασης. Στο Σμόλνι. Του το αρνούνται. Αποφασίζει να πάει με τα πόδια  μεταμφιεσμένος. Φτάνει τα μεσάνυχτα. Ανεβαίνει στο δεύτερο πάτωμα. Και στέλνει να του φέρουν ένα μέλος της Κεντρικής Επιτροπής.΄Ερχεται ο Στάλιν.
Στη συνέχεια ο Λένιν ελέγχει την πορεία της εξέγερσης. Σε όλες τις λεπτομέρειες. Παρόντων του Στάλιν   και του Σβέρντλοφ. Αργότερα τον επισκέπτεται ο Τρότσκι. Μια αντιπροσωπεία από τη Μόσχα. Καθώς και πολλά στελέχη από τις εργοστασιακές επιτροπές. Τις συνοικίες. Και τις στρατιωτικές μονάδες. Στο μεταξύ στο Προκοινοβούλιο ο  Κερένσκι   ζητά   να   συλληφθούν  οι ηγέτες  του Σοβιέτ της                                                            Πετρούπολης. Και των μπολσεβίκων.  Ευσεβής πόθος. Τον οποίο ξέρει ότι είναι ανίκανος να τον πραγματοποιήσει. Το Προκοινοβούλιο του αρνείται ψήφο εμπιστοσύνης. Και εγκρίνει ψήφισμα με το οποίο καταδικάζει μεν την εξέγερση. Αλλά απαιτεί να γίνει ειρήνη. Και αγροτική μεταρρύθμιση.
Στη Μόσχα ο στρατηγός Καλέντιν που έχει την υποστήριξη των μεγαλοβιομηχάνων ετοιμάζεται να χτυπήσει την επανάσταση. Από την άλλη μεριά το Γενικό Επιτελείο είναι πρόθυμο να εκκενώσει την Πετρούπολη. Και στα πλαίσια των εχθροπραξιών του πρώτου παγκοσμίου πολέμου να την παραδώσει στους Γερμανούς.  Προτιμά την γερμανική κατοχή παρά τη νίκη της επανάστασης!
Η Ρωσία απ΄άκρη σ΄άκρη φλέγεται από τις φλόγες της Επανάστασης. Η ηγεσία των μποσλεβίκων έχει γίνει ένα: Μια καρδιά και μια ψυχή. Στον ίδιο ρυθμό φαίνεται να  χτυπά η καρδιά του Λένιν, του Στάλιν, του Τρότσκι…Ποιός μπορεί να φανταστεί αυτή τη στιγμή  εκείνα τα φοβερά που θα επακολουθήσουν στις σχέσεις της μπολσεβίκικης ηγεσίας μετά την επανάσταση;
Τα εθνικά κινήματα στη Φινλανδία, την Ουκρανία, τη Λευκορωσία, στον Καύκασο και στην κεντρική Ασία ασκούν μεγάλη πίεση υπέρ της επανάστασης. Και οι μπολσεβίκοι πετυχαίνουν  να κατακτήσουν την πλειοψηφία σε εκατοντάδες Σοβιέτ. Την ίδια νύχτα τα κόκκινα τμήματα καταλαμβάνουν στην Πετρούπολη χωρίς δυσκολία. Τους σιδηροδρομικούς σταθμούς. Το Κεντρικό ταχυδρομείο. Την κρατική τράπεζα. Την ηλεκτρική εταιρία.
Δύο στρατοί είναι στρατοπεδευμένοι μέσα στην πόλη. Ο Κερένσκι έχει διατάξει τους ευέλπιδες, τους γιούνγκερς, και μερικά από τα πιστά συντάγματα γύρω από τα Χειμερινά Ανάκτορα και το Ανάκτορο Μαρίνσκι. Ο ίδιος είναι μέσα στα  Χειμερινά Ανάκτορα. Και άδικα καλεί σε βοήθεια τους στρατηγούς. Που πριν ένα μήνα ήσαν στασιαστές. Δεν ανταποκρίνονται. Και μένει τελείως απομονωμένος  στο παλάτι των τσάρων στρατηγός  χωρίς στρατό.
Στο μεταξύ στις 6 Νοέμβρη η Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή  με διακήρυξή της αφού καταγγέλει τους οπαδούς του αντεπαναστάτη Κορνίλοφ που κινητοποιούν τις δυνάμεις τους για να συντρίψουν το πανρωσικό συνέδριο των Σοβιέτ και να διαλύσουν τη Συντακτική Συνέλευση, καλεί τους κατοίκους της Πετρούπολης:
«Να συλλαμβάνουν τους αλήτες και τους πράκτορες των μαύρων εκατονταρχιών. Και να τους οδηγούν στον Επίτροπο του Σοβιέτ. Με την πρώτη απόπειρα που θα κάνουν ύποπτα στοιχεία της αντεπανάστασης για να προκαλέσουν ταραχές, λεηλασίες ή συμπλοκές οι ένοχοι θα παταχθούν αμέσως. Και χωρίς έλεος. Πολίτες βασιζόμαστε στην ηρεμία και στην ψυχραιμία σας. Η υπόθεση της τάξης και της επανάστασης βρίσκεται σε καλά χέρια».
 Παράλληλα το  καταδρομικό Αβρόρα έχει στρέψει τα κανόνια του προς τα Χειμερικά Ανάκτορα. Ενώ καταφτάνουν οι πεζοναύτες από την Κροστάνδη. Μερικές χιλιάδες άνδρες βρίσκονται στο πλευρό του Κερένσκι. Ο οποίος εγκαταλείπει τα Χειμερινά Ανάκτορα. Και πάει να συναντήσει τα στρατεύματα του στρατηγού Κρασνόφ. Που του μένουν πιστά.  Στις δέκα το πρωϊ  δημοσιεύεται το διάγγελμα του Λένιν προς τους πολίτες της Ρωσίας:                                                          
 «Η Προσωρινή Κυβέρνηση ανατράπηκε. Η κρατική εξουσία πέρασε στα χέρια του Σοβιέτ της Πετρούπολης. Των εργατών και στρατιωτών βουλευτών. Της Στρατιωτικής επαναστατικής επιτροπής. Που βρίσκεται επικεφαλής του προλεταριάτου. Και της φρουράς της Πετρούπολης».
 Το μεσημέρι οι επαναστάτες κατέλαβαν το ανάκτορο Μαρίνσκι. Και διέλυσαν το Προκοινοβούλιο. Στο Ναυαρχείο και στο Ναύσταθμο κυματίζει η κόκκινη σημαία. Τα                                                                Χειμερινά Ανάκτορα τα φρουρούν ευέλπιδες   και  κοζάκοι. Τα συντάγματα της Πετρούπολης, οι ναύτες της Βαλτικής, οι κόκκινοι φρουροί ετοιμάζονται να  καταλάβουν το Παλάτι. Ο Στόλος από την Κρονστάνδη μπαίνει στο Νέβα. Και αγκυροβολεί δίπλα στο Αβρόρα. Η εξέγερση εξελίσσεται ειρηνικά. ΄Ολα τα στρατηγικά σημεία καταλαμβάνονται. Χωρίς να πέσει μια τουφεκιά.
Στις 14 και 35΄ αρχίζει η συνεδρίαση του Σοβιέτ της Πετρούπολης. Στο προεδρείο είναι ο Τρότσκι. Και δίπλα του ο Κάμενεφ. Και ο Ζινόβιεφ. Ο Λουνατσάρσκι. Και ο Βολοντάρσκι.
 Εκ μέρους της Στρατιωτικής επαναστατικής επιτροπής ο Τρότσκι αναγγέλει την παρουσία του Λένιν στο συνέδριο. Και την πτώση της Προσωρινής Κυβέρνησης. Ο Λένιν ανεβαίνει στο βήμα. Μιλάει για τη νίκη της εργατοαγροτικής επανάστασης και τονίζει ότι μια νέα εποχή αρχίσει στην ιστορία της Ρωσίας. Που με τη σημερινή Τρίτη Ρωσική Επανάσταση  πρέπει να οδηγήσει στη νίκη του σοσιαλισμού.
Αργότερα ενώ εξελίσονται οι εργασίες του συνεδρίου των Σοβιέτ και οι μπολσεβίκοι κερδίζουν την πλειοψηφία κανονιές ακούγονται από το καταδρομικό Αβρόρα που βομβαρδίζει τα Χειμερινά Ανάκτορα. Η έφοδος στα Χειμερινά Ανάκτορα θα κρατήσει μερικές ώρες. Στη μία και τριάντα μετά τα μεσάνυχτα οι ναύτες μπαίνουν μέσα. Στις δύο και δέκα πρώτα λεπτά οι υπουργοί της Προσωρινής κυβέρνησης συλλαμβάνονται. Στις τρείς  και δέκα πρώτα λεπτά  ο Κάμενεφ που έχει εκλεγεί Πρόεδρος του Συνεδρίου  αναγγέλει πως τα χειμερινά Ανάκτορα κατελήφθησαν. Το Συνέδριο εγκρίνει διάγγελμα  με το οποίο αναγγέλλει την εγκαθίδρυση της νέας εξουσίας.
 Τα θύματα της Επανάστασης ήσαν περίπου διακόσιοι νεκροί στις 7 Νοέμβρη. Και  συνολικά  χίλιοι από τα γεγονότα του Μαρτίου  και ύστερα. Οι αντεπαναστάτες από το εσωτερικό, αριστοκρατία, λευκοφρουροί και ξένοι εισβολείς επιβάλουν τον εμφύλιο πόλεμο. Οι μπολσεβίκοι στο τέλος τον κέρδισαν. Αλλά η χώρα βγαίνει καθημαγμένη. Και περικυκλωμένη από τον εξωτερικό εχθρό. Ενώ επαναστατικά κινήματα  σε ευρωπαϊκές χώρες  δεν στέφονται από  επιτυχία.
 Σ΄αυτή την τραγωδία και το χάος προσπαθεί να   βάλει τάξη το Κόμμα των Μπολσεβίκων. Αρχίζουν οι διαφωνίες για να καταλήξουν στην επιβολή της εξουσίας του ενός: Του Στάλιν. Ο Λένιν σιγά, σιγά  επιβεβαιώνεται. Το κόμμα στάθηκε ανίκανο  να λειτουργήσει δημοκρατικά.  Οι τεράστιες δυσκολίες, μαζί  και ο αγροίκος Στάλιν  δεν το επέτρεψαν. Κάμφθηκαν τελικά οι όποιες αντιστάσεις. Και παρέλυσαν σταδιακά σχεδόν οι πάντες στην «επέλαση» της προσωπολατρείας.
 Είναι ν΄απορεί κανείς  πώς δεν βρέθηκε, έστω κάποιος με ψυχή μέσα από το κόμμα,  να επιχειρήσει την φυσική εξόντωση του δικτάτορα.΄Ισα ίσα συνέβη το παράδοξο να οδηγούνται μπολσεβίκοι ηγέτες στο θάνατο σαν προδότες και  πράκτορες του ιμπεριαλισμού από το καθεστώς της προσωπολατρείας και εκεί να ορκίζονται πίστη στον Στάλιν. Αλλά παράλληλα υπάρχουν περιπτώσεις ανδρείων ασυμβίβαστων μέχρι το τέλος αγωνιστών που καταγγέλουν τη δικτατορία του Τζουγκασβίλι.
 Ο Στάλιν ήταν ανίκανος να λειτουργήσει δημοκρατικά. Και εμπρός στους μεγάλους κινδύνους και τις αντιξοότητες εμφανίζεται ψοφοδεής και αδρανής.΄Ενα ανθρωπάκι.΄Οπως πραγματικά ήταν!
Κι όταν ενεργεί κι αποφασίζει το κάνει για να συκοφαντήσει. Να σκοτώσει. Να καταστρέψει. Κι όλα αυτά στο όνομα του σοσιαλισμού! Στο όνομα του «ατσάλινου» εαυτού του. Αυτό σημαίνει Στάλιν, ατσάλινος. Στο όνομα αυτού του άθλιου «πατερούλη». Δεν είχε το σθένος και την παιδεία να λειτουργήσει δημοκρατικά. Ούτε την ικανότητα να συγκρουστεί χίλιες φορές με τους συντρόφους του στην Κεντρική Επιτροπή. Και κείνη να παίρνει τις καλύτερες των αποφάσεων. ΄Οπως με μαεστρία και με απλότητα έκανε ο πραγματικός ηγέτης:  Ο Λένιν!
 Αντίθετα αυτό το  υποκείμενο τασόταν πότε με τη μια και πότε με την άλλη άποψη συντρόφων του. Για να τους περάσει στο τέλος όλους από μαχαίρι. Επειδή είχαν την …τόλμη να συγκρουστούν με τη δική του γνώμη. Που τελικά δεν ήταν δική του. Ηταν σχεδόν πάντοτε  δική τους! Κι είχε τη δολιότητα αυτός  ο κρυψίνους και  υποκριτής, αυτό το πλεγματικό κοντό ανθρωπάκι, κι αναφερόμαστε αποκλειστικά στη δική του νοσηρή περίπτωση βέβαια, να αντιπαραθέτει τη γνώμη ενός συντρόφου  στη γνώμη άλλου. Για να… επιβάλει ούτε λίγο, ούτε πολύ  τη δική τους γνώμη για δική του!   
                                Η λατρεία του αρχηγού
Τον βοήθησαν βέβαια οι δυσκολίες. Στη Ρωσία από την ίδρυσή της ακόμα  η λατρεία του αρχηγού αποτελούσε βαθιά παράδοση. Ο Λένιν που πέθανε στις 21-1-1924, όσο ζούσε δεν την ενεθάρρυνε καθόλου γιατί ήταν ένας ηγέτης απλός και μετριόρφων και στο έπακρο δημοκρατικός.  Το 12^ο συνέδριο των Σοβιέτ μετά το θάνατό του για να τιμήσει τη μνήμη του μετονόμασε την Πετρούπολη σε Λένινγκραντ!  
Είχαν βέβαια, προηγηθεί και τιμηθεί  άλλοι εν ζωή. Η πόλη Γκάτσινα είχε γίνει Τρότσκι στα 1923 προς τιμήν του Τρότσκι! Το Αικατερινπούργκ μετονομάστηκε το 1924 σε Σβερντλόφσκ. Αλλά εν αγνοία του Σβέρντλοφσκ που είχε                                                        πεθάνει το 1919.
Το 1924 επίσης το Ελισαβετγκράντ έγινε ζώντος του Ζινόβιεφ, Ζινόβιεφσκ! ΄Αλλά  αυτό δεν γλύτωσε αργότερα τον Ζινόβιεφ από την εγκληματική μανία του Στάλιν!   Και στις 10 Απριλίου 1925 το Τσαρίτσιν έγινε Στάλιγκραντ! Αυτή η  παράδοση έφτασε ως τον Μπρέζνιεφ που εικονιζόταν με ένα σορό παράσημα στο στήθος. Και  σε μας τους ΄Ελληνες φάνταζε γελοίος σαν τον Δελαπατρίδη!

 Συγγραφέας: Τα παραλές. Ξεχνάς τη θεωρητική συνεισφορά του Στάλιν. ΄Ηταν ένας  οξύνους και βαθιά καταρτισμένος μαρξιστής…
Τύπος: Μη με προκαλείς! ΄Ενας αδίστακτος εγκληματίας ήταν! Σε είκοσι πέντε εκατομμύρια υπολογίζονται τα θύματα των εκκαθαρίσεών του. Αλλά και ένας σύντροφος να χανόταν άδικα, πάλι εγκληματίας θα ήταν! Και αν διατηρείς οποιεσδήποτε επιφυλάξεις για τον Στάλιν για οποιουσδήποτε λόγους αυτό αφορά εσένα.΄Οχι εμένα.  Στην ιστορία τα πράγματα πρέπει να λέγονται με το όνομά τους.
 Κι αυτά που λέω εγώ εδώ τα άντλησα  από την Ιστορία Της Σοβιετικής ΄Ενωσης του Γάλλου κομμουνιστή συγγραφέα Ζαν  Ελλενστέιν. Που γράφηκε αρκετά  πριν την κατάρρευση των ανατολικών χωρών. Και  ο οποίος μάλλον  σταλινικός μπορεί να χαρακτηριστεί. Επίσης από το τετράτομο έργο του  Ρώσου στρατηγού και διδάκτορα  φιλοσοφικών επιστημών Ντμίτρι Βολκογκόνοφ με τίτλο «Θρίαμβος και Τραγωδία- Ι.Β.Στάλιν» (1989) και πολλά άλλα.  
 Ξέρεις τι φρόντισε να κάνει αυτό το ανθρωπάκι; Ο Στάλιν; Τον Ιούλιο του 1926 είχε ληφθεί μια απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος. Η οποία  τέθηκε σε ψηφοφορία στο 15^ο συνέδριο του Κόμματος στα 1927 με πρόταση του Ορτζονικίτζε για εφαρμογή της. Η απόφαση αυτή αναφερόταν  στη δημοσίευση της «Διαθήκης»  και άλλων σημειώσεων του Λένιν στα ΄Απαντά του.
Αυτή λοιπόν η πρόταση εγκρίθηκε ομόφωνα από το Συνέδριο! Αλλά ποτέ όσο ζούσε ο Στάλιν (μέχρι το 1953) δεν εφαρμόστηκε! Και να φανταστείς ότι στα 1927 η εξουσία του Στάλιν ήταν μεν σημαντική. Αλλά περιορισμένη. Γιατί λειτουργούσε ακόμα κάπως η συλλογική ηγεσία.
 Αλλά στο μεταξύ στα 1925  στο 14^ο συνέδριο του Κόμματος τα στελέχη μπορούσαν να κάνουν κριτική στον Στάλιν. ΄Ετσι ο Κάμενεφ είπε από το βήμα του συνεδρίου: «Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο σύντροφος Στάλιν δεν είναι σε θέση να εκπληρώσει το ρόλο του (σαν γραμματέας). Στην αποκατάσταση της ενότητας του μπολσεβίκικου επιτελείου. Είμαστε αντίθετοι στο δόγμα  της εξουσίας ενός μόνο ανθρώπου. Είμαστε αντίθετοι στην δημιουργία ενός αρχηγού». Δεν εισακούστηκε όμως. Αλλά και ο Στάλιν διαβεβαίωνε το κόμμα ότι:
 «Πώς να καθοδηγηθεί το κόμμα  χωρίς τον Ρίκοφ. Χωρίς τον Μολότοφ. Χωρίς τον Καλίνιν. Χωρίς τον Τόμσκι. Χωρίς τον Μπουχάριν;… Είναι αδύνατη οποιαδήποτε άλλη καθοδήγηση εκτός από τη συλλογική. Είναι ηλίθιο μετά τον Λένιν, να ονειρεύεται κανείς οτιδήποτε άλλο»!
 Ποιός θα υποψιαζόταν τότε μετά από αυτές τις διαβεβαίωσεις ότι πράγματι ο Στάλιν «ηλίθια» θα ονειρευόταν. Και «ηλίθια» θα ενεργούσε για να επιβάλει την λατρεία του προσώπου του; Κάποια στιγμή στα 1926, όχι χωρίς λόγο βέβαια, αλλά μέσα από βαθύτατες διαφωνίες, καθαιρείται από το Πολιτικό Γραφείο ο Ζινόβιεφ. Την ίδια χρονιά  η Κεντρική Επιτροπή αποφάσισε την απομάκρυνση του Τρότσκι από το Πολιτικό Γραφείο και αφαίρεσε από τον Ζινόβιεφ τη θέση του αντιπροσώπου του Κόμματος στην Εκτελεστική Επιτροπή της Κομμουνιστικής Διεθνούς.
 Στις αρχές Αυγούστου 1927 η Κ.Ε. καθαίρεσε από τις γραμμές της ομόφωνα τον Τρότσκι και τον Ζινόβιεφ. Στις 27 Σεπτέμβρη  ο Τρότσκι που μαζί με άλλα στελέχη ασκούσε όντως αντιπολίτευση στο κόμμα  διαγράφηκε  από την Εκτελεστική Επιτροπή της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Στις 14 Νοέμβρη η Κ.Ε. αποφάσισε να διαγράψει από το κόμμα τον Τρότσκι και τον Ζινόβιεφ. Και από την Κ.Ε. τους Κάμενεφ, Σμίλγκα, Ρακόφσκι και Ευδοκίμοφ. Ενώ πολλά άλλα στελέχη διαγράφηκαν από την Κεντρική Επιτροπή Ελέγχου. Στις 16 Νοέμβρη αυτοκτόνησε ο Γιόφφε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις διαγραφές!
Ο Τρότσκι εξόριστος με την οικογενειά του από τις 18  Γενάρη 1928 στην ΄Αλμα -΄Ατα της Κεντρικής Ασίας έμεινε εκεί μέχρι τον Φλεβάρη του 1929. Οπότε εκδιώχθηκε από τη Σοβιετική ΄Ενωση. Μετά έζησε κάμποσο καιρό στην Τουρκία. ΄Υστερα στην Ευρώπη. Και τέλος εγκαταστάθηκε στο Μεξικό. Μέχρι τη δολοφονία του στα 1940. Βέβαια η βασική διαφωνία με τον Τρότσκι ήταν ότι αυτός αρνιόταν τη δυνατότητα της νίκης του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα. Η ιστορία πάντως δεν έχει πει ακόμα την τελευταία της λέξη.
 Ο Στάλιν όξυνε τις αντιθέσεις. Αυτός είναι ο εμπνευστής της δολοφονίας του Τρότσκι. Δεν ήταν πράγματι σε θέση, όπως είχε επισημανθεί από τον Κάμενεφ  να αποκαταστήσει την ενότητα στο επιτελείο του κόμματος! Συνειδητά ή ψαρεύοντας στα  θολά νερά που φροντίζει να τα κάνει πιο θολά,  προετοιμάζει το έδαφος  για την επιβολή της απόλυτης εξουσίας του.
 Εμπρός σε άλλες δυσκολίες και στην αντίσταση  που συναντούσε η κολεκτιβοποίηση της γης ο Στάλιν άρχισε να αναπτύσσει τη θέση «της όξυνσης της πάλης των τάξεων στην περίοδο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού». ΄Εντονη διαμάχη ξεσπά στους κόλπους του κόμματος. Ο Μπουχάριν , που μαζί με άλλους θα ονομαστεί από τον Στάλιν και την πλειοψηφία της Κ.Ε. «δεξιά αντιπολίτευση», με ένα άρθρο του στην «Πράβντα» στις 30 Σεπτέμβρη του 1928, θα υπενθυμίσει ότι:
 «Το βασικό σχέδιο της πολιτικής, της τακτικής και της στρατηγικής μας είχε τεθεί και προκαθοριστεί από τον Λένιν. Η εκβιομηχάνιση της χώρας οφείλει να γίνει πάνω στη βάση των οικονομιών. Της ποιοτικής βελτίωσης της δουλειάς. Της ανάπτυξης του συνεταιρισμού ανάμεσα στους χωρικούς. Δηλαδή με τον πιο απλό και εύκολο τρόπο. Και χωρίς να μεταχειριστούμε τη βία. Για να σύρουμε τους χωρικούς στην οικοδό-μηση του σοσιαλισμού»!
 Τον ίδιο καιρό, στις 20 Ιανουαρίου 1929, και η σύζυγος του Λένιν, η Κρούπσκαγια, με άρθρο της στην Πράβντα  τόνιζε ότι σύμφωνα με τον Λένιν: «Δεν υπάρχει τίποτα πιο ανόητο από τη σκέψη να χρησιμοποιηθεί ο καταναγκασμός στον τομέα των σχέσεων με το μεσαίο χωρικό…Το να φαντάζεται κανείς ότι θα μπορούσε η κολεκτιβοποίηση της γης να αποφασιστεί και να επιβληθεί εκ των άνω, θα ήταν τρέλα»!
Τι απαντούσε η άλλη πλευρά η εμπνεόμενη από τον  Στάλιν με «νοοτροπία» ταύρου εν υαλοπωλείω; ΄Ελεγε: «Καθήκον μας δεν είναι να μελετήσουμε την επιστήμη των οικονομικών. Αλλά να την μεταρρυθμίσουμε. Δεν δεσμευόμαστε από κανέναν νόμο. Δεν υπάρχει φρούριο που να μη μπορούν οι μπολσεβίκοι να το καταλάβουν εξ εφόδου. Το θέμα του ρυθμού εξαρτάται από την απόφαση των ανθρώπινων όντων»!

 Αυτή τη στιγμή η πλειοψηφία  του κόμματος συμφωνούσε με τον Στάλιν που βιαζόταν..  Ο Τρότσκι από την ΄Αλμα-΄Ατα κατηύθυνε δραστήρια την αντιπολίτευση. Ενθαρρυνόμενος από τον Ρακόφσκι και από  πληροφορίες σχετικά με διαφωνίες στο Πολιτικό Γραφείο, χάρη στις συνομιλίες Μπουχάριν-Κάμενεφ, που  ο Τρότσκι είχε φροντίσει να  δημοσιευτούν παράνομα στη Μόσχα  στις αρχές του 1929.
 Κατά τον Μπουχάριν, ο Βοροσίλοφ κι ο Καλίνιν ήσαν διστακτικοί. Αλλά ακολουθούσαν τον Στάλιν. ΄Οπως κι ο Ορτζονικίτσε. Αντίθετα οι Αντρέγιεφ, Κίροφ, ηγέτης του κόμματος στο Λένινγκραντ, που αργότερα θα δολοφονηθεί, Γιάγκοντα, υποδιευθυντής της  Ογκεπεού (Ενιαία Κρατική Πολιτική Διεύθυνση) ήσαν έτοιμοι να τον παραμερίσουν!
                                            Kατά του Ενός
 Αλλά ο Στάλιν μαέστρος στα ανακατώματα αντεπιτίθεται  κατά του κινδύνου της «δεξιάς παρέκλισης». Που την ταυτίζει με την τροτσκιστική αντιπολίτευση. Και την ίδια μέρα που δημοσιεύεται το άρθρο της Κρούπσκαγια στη  Πράβδα, 20 Ιανουαρίου  1929,  γνωστοποιείται στον Τρότσκι η απέλασή του από τη Σοβιετική ΄Ενωση. Ακριβώς τότε με προκηρύξεις από την πλευρά του Τρότσκι γίνονται  γνωστές οι συνομιλίες ανάμεσα στον Μπουχάριν και τον Κάμενεφ.
Ο Μπουχάριν είχε δηλώσει σύμφωνα μέ τα κείμενα που διαβάστηκαν  στο 16^ο συνέδριο του κόμματος από τον Ορτζονικίτζε και τον Ρουτζουτάκ ότι: «Τα γραφειοκρατικά στοιχεία μέσα στο κόμμα μας πλήθυναν. Το κόμμα δεν συμμετέχει στην επίλυση των προβλημάτων. ΄Ολα φτιάχνονται εκ των άνω. Είμαστε αντίθετοι στο να επιλύνονται προβλήματα διεύθυνσης του Κόμματος από έναν μόνον άνθρωπο. Είμαστε αντίθετοι στην υποκατάσταση του συλλογικού ελέγχου με τον έλεγχο που ασκείται από ένα μόνο πρόσωπο.΄Οποιο κι αν είναι το κύρος αυτού του προσώπου»!
Συγγραφέας: Είναι δυνατόν να έχουν ειπωθεί τέτοια πράγματα; Μα αυτά είναι προφητικά. Δικαίωσαν δηλαδή οι εξελίξεις τον Μπουχάριν; 
Τύπος: Ναι τον δικαίωσαν. Αλλά εκείνη την εποχή η πλειοψηφία της Κ.Ε του κόμματος φοβούμενη διάσπασή του, υποστήριξε τον Στάλιν. Κι εκείνος στην Ολομέλεια της Κ.Ε. τον Απρίλη του 1929 φρόντισε αφού καταδικάστηκε  «η δεξιά παρέκκλιση» να επιπλήξει ο ίδιος τον Μπουχάριν  για τα προηγούμενα θεωρητικά του λάθη. Στηριζόμενος γι΄αυτό στις σημειώσεις του Λένιν. Δηλαδή στη «Διαθήκη» του. Από τις οποίες σημειώσεις  έκρυβε  με επιμέλεια το τμήμα που έλεγε ότι ο Στάλιν είναι ακατάλληλος για τη θέση του γραμματέα του κόμματος!
Ο Μπουχάριν απομακρύνθηκε από τη θέση του προέδρου της Κομιντέρν. Και του αρχισυντάκτη της «Πράβντα». Και ο Τόμσκι από τη θέση του γραμματέα των συνδικάτων. Ο Ρίκοφ έμεινε στη θέση του προέδρου του Συμβουλίου των επιτρόπων του λαού. Και οι τρείς πειθάρχησαν στις εμπνεόμενες από τον Στάλιν  αποφάσεις του κόμματος του Απρίλη του 1929. Για να επιταχυνθεί ο ρυθμός της εκβιομηχάνισης και της κολεκτιβοποίησης της γης. Δηλαδή της αναγκαστικής εκβιομηχάνισης και της αναγκαστικής κολεκτιβοποίησης! 
 Συγγραφέας: ΄Αραγε η εγκληματική δράση του Στάλιν δεν καθορίζεται εκτός των άλλων και  από τα εξωτερικά μορφολογικά χαρακτηριστικά του; ΄Ισως εξαρτάται κι απ΄αυτά. Ξέρεις ότι το αριστερό του χέρι ήταν ατροφικό. Δυο δάχτυλα στο αριστερό του πόδι, το δεύτερο και το τρίτο, ήσαν κολλημένα. Η τσαρική αστυνομία τον περιγράφει σαν ισχνό με μαύρα και πυκνά μαλλιά. Μουστάκι λεπτό. Πρόσωπο στικτό. Γεμάτο φακίδες ανεμοβλογιάς. Σχήμα κεφαλής οβάλ. Μέτωπο λείο και στενό. Φρύδια τοξοειδή. Μάτια βαθουλωτά καστανά με κιτρινάδα. Μύτη ευθύγραμμη. ΄Υψος 1,62μ. Κάτω γνάθος οξεία. Φωνή σιγανή. Στο αριστερό αυτί κρεατοελιά. 
Ο πατέρας του ήταν μέθυσος και τον έδερνε άγρια. Ας θυμηθούμε τον Χίτλερ. Το ίδιο έκανε και ο δικός του πατέρας. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε παιδί που το δέρνει ο πατέρας του θα εξελιχθεί σε εγκληματία. Κάθε περίπτωση απαιτεί τη δική της ανάλυση. Γιατί καμιά δεν είναι ίδια με άλλη ή με άλλες.
Πήγαινε για παπάς σε ιερατική σχολή στο Γκόρι της Γεωργίας. ΄Ισως αυτό δίνει εξήγηση στο νοσηρό  δογματισμό του. Αν παρατηρήσει  κανείς καλά  μια φωτογραφία του  του 1893 όταν ήταν μαθητής  στο Γκόρι θα νιώσει να ανακατεύεται μέσα του μ΄αυτό το παπαδοπαίδι. ΄Ετσι τουλάχιστον ένιωσα εγώ προσπαθώντας να αποβάλω και την ελάχιστη προκατάληψη. Στο πρόσωπό του ζωγραφίζεται η μετέπειτα ζωή και δράση του. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήταν δυνατό να πάρει άλλο δρόμο. Αλλά  δεν τον πήρε. ΄Εγινε αυτό το τέρας. Όταν αργότερα η μάνα του τον είδε «μεγάλο και τρανό» του είπε: καλύτερα να είχες γίνει παπάς. Πράγματι αν είχε γίνει παπάς ίσως άλλη να ήταν η ιστορία της μετέπειτα Σοβιετικής ΄Ενωσης και ίσως να μην είχε καταρρεύσει.
 Μειονεκτούσε ο Στάλιν έναντι όλων των γύρω από τον Λένιν επαναστατών: Στη μόρφωση. Στη γοητεία.  Στο ύψος. Είναι μόλις 1,62 μ. Ο Χρουστσόφ είχε πει στο 20ο  συνέδριο του ΚΚΣΕ ότι ενίσχυε τις σόλες των παπουτσιών του για να φαίνεται ψηλότερος! Είναι σημαδεμένος από τη φύση ο άνθρωπος. Τι άνθρωπος; Τρόπος του λέγειν. Ατροφικό αριστερό χέρι. Κολλημένα δυό δάκτυλα του αριστερού του ποδιού…Προσκολλήθηκε στον Λένιν του οποίου των εντολών ήταν διεκπεραιωτής. Και είναι ν΄απορεί κανείς γιατί ο Λένιν δεν κράτησε απέναντί του άλλη στάση έγκαιρα.                                                    
Για να μη βρεθεί εκεί που βρέθηκε αυτό το τέρας με ανθρώπινη μορφή. Είπε βέβαια ο Λένιν με την διαθήκη του στο κόμμα να προσέξουν. Αλλά αρκούσε αυτό; Η ιστορία απέδειξε πως όχι.                                                          
Διακρινόταν όμως σε κάτι σημαντικό. Είχε τρομερή θέληση. Και απύθμενο μίσος για τους ανθρώπους γύρω του. Για τους συνεργάτες του Λένιν.΄Ολους τους «καθάρισε»! Μέλη της Κ. Ε του κόμματος. Στελέχη του στρατού. Και  του κρατικού μηχανισμού.
Σκοτώνει και διαστρέφει. Για να συνεχίσει να σκοτώνει με μια νοσηρή μανία. ΄Ολους τους βγάζει εχθρούς του λαού. Και τα κίνητρά του είναι κυρίως προσωπικά.΄Αρχισε να καθαρίζει από την περίοδο του εμφυλίου πολέμου. Μετά όταν έφτιαξε το δικό του μηχανισμό συνέχισε αδίστακτα την ίδια τακτική. ΄Ηταν αναπόφευκτη η αναρρίχησή του στην κομματική ιεραρχία; Σίγουρα όχι. Αλλά φαίνεται ότι μπροστά στην τεράστια θέλησή του οι πάντες στο τέλος παρέλυσαν. Τεράστια θέληση είχε και ο Χίτλερ, ο οποίος δεν κρύβει στον «Αγώνα μου» οτι πρέπει  ο ηγέτης να χρησιμοποιεί αδίστακτα  για την επίτευξη των σκοπών του το πιο μεγάλο ψέμα. Το έκανε. Το ίδιο έκανε και ο Στάλιν με διαφορετικές δικαιολογίες.
Τύπος: και οι επιτεύξεις επί της εποχής του;
Συγγραφέας: δεν μπορούμε να μιλάμει για επιτεύξεις. Δημιούργησε μηχανισμούς: Στο κόμμα. Στο κράτος. Στη διοίκηση. Στην αστυνομία. Στη δικαιοσύνη. Ποιά δικαιοσύνη; Στο τέλος αυτός αποφάσιζε ποιός  θα ζούσε και ποιός θα πέθαινε! Και οι τεράστιες ικανότητες που επέδειξε δήθεν στη διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου είναι ένα  άλλο παραμύθι. Στη διάρκεια των δύο-τριών  πρώτων εβδομάδων του πολέμου παρέλυσε!  Θυμήθηκε την παλιά του παθητικότητα όταν ήταν εξόριστος του τσαρικού καθεστώτος. Και τον τελευταίο σοβιετικό πολίτη να βάζανε εκείνη την εποχή να μιλήσει από το ραδιόφωνο θα εμψύχωνε τους πάντες. Οι λαοί της Σοβιετικής ΄Ενωσης ήταν ήδη έτοιμοι να αποκρούσουν τη φασιστική επίθεση. Χρειαζόταν ο σπινθήρας. Τον έδωσε ο Στάλιν. Εστω και καθυστερημένα. ΄Οπως θα δούμε παρακάτω. ΄Αλλωστε ο κόσμος δεν ήταν πληροφορημένος για τα εγκλήματά του. Είχε φροντίσει  και γι΄αυτό. Συκοφαντούσε κι εκτελούσε αδίστακτα αυτούς που συκοφαντούσε σαν εχθρούς του λαού. Κατά τα πρότυπα της Γαλλικής Επανάστασης. 
Ο μηχανισμός που οικοδόμησε ο δικτάτορας είχε διαβρώσει τα πάντα και ήλεγχε τα πάντα. Αυτό το πέτυχε σταδιακά, μεθοδικά και αδίστακτα. Κι έγινε απόλυτος δυνάστης. Οι προσπάθειες των μετέπειτα ηγετών της Σοβιετικής ΄Ενωσης  να κάνουν την αποσταλινοποίηση και να οικοδομήσουν τον σοσιαλισμό απέτυχαν. Η κόπρος της ανομίας και της δικτατορίας του Στάλιν είχε γίνει βουνό. Η απόλυτη εξουσία έφερε και την απόλυτη διαφθορά. Και οι δυο μαζί την κατάρρευση.
 Η προσωπικότητα του Στάλιν που οικοδομήθηκε τεχνητά στο λαό λειτούργησε σαν σύμβολο. Ο λαός δεν ήξερε με ποιόν είχε να κάνει. Κι όταν με τον Χρουστσόφ στο 20ο συνέδριο έγιναν γνωστά τα αίσχη της δικτατορίας του Στάλιν ο κόσμος δεν τα πίστεψε! Η πλύση εγκεφάλου ήταν επι τριάντα χρόνια πολύ μεγάλη. Δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Είχε γίνει πεποίθηση. Δόγμα. Θρησκεία. ΄Ολα τα μεγάλα τα απέδιδαν στον Στάλιν. ΄Οτι αυτός ήταν ο πραγματικός ηγέτης της Οκτωβριανής Επανάστασης. Αυτός ο οικοδόμος του σοσιαλισμού. Αυτός ο μέγας στρατηλάτης και στρατάρχης. Αυτός ο μέγας ηγέτης του μεγάλου πατριωτικού πολέμου!
                                 Στέλεχος Τρίτης Κατηγορίας
Και δεν ήταν  παρά ένα στέλεχος τρίτης κατηγορίας. Καθώς μειονεκτούσε έναντι όλων των άλλων μπολσεβίκων επαναστατών. Για την εποχή του δεν ήταν παρά ένα τίποτα. Κι αυτό το τίποτα λειτούργησε όπως και στην περίπτωση του Χίτλερ. Μεγάλο ατού να μην είναι κανείς  τίποτα! Είχε όμως γιγάντια θέληση.  Και με τη θέληση αυτή αυτό το κοντό κομπλεξικό ανθρωπάκι έγινε απόλυτος δυνάστης. Που εμπρός στο δικό του  απολυταρχικό  καθεστώς   ωχριούσε η απολυταρχία των τσάρων. ΄Οταν λοιπόν έγινε απόλυτος δυνάστης ποιός θα τολμούσε να ρωτήσει αν αυτό το ανθρωπάκι είχε ύψος 1, 62 μ.; Ποιός αν είχε ατροφικό αριστερό χέρι; ΄Η κολλημένα δάχτυλα στο πόδι; Ποιος ότι είχε  σιγανή φωνή και αγοραφοβία; Και καμιά ρητορική ικανότητα; ΄Οπως ο Λένιν ή ο Τρότσκι  ή ο Μπουχάριν και ο Ζινόβιεφ;
 Μήπως είχε δυνατή πένα; Καθόλου. Μια αποστεωμένη γλώσσα είχε. Και τα κείμενά του  δεν είχαν καμιά δύναμη. Γι΄αυτό έπρεπε να τους καθαρίσει όλους. Για να μην τον συγκρίνουν μ΄εκείνους τους προικισμένους μπολσεβίκους ηγέτες. Και τότε  αν ακουγόταν μόνο η δική του φωνή ποιός θα πρόσεχε αν ήταν σιγανή και ασθενική; ΄Ηταν η φωνή του πατερούλη! Που σταδιακά έγινε η φωνή του ενός και μοναδικού. Του προικισμένου δήθεν με όλα τα χαρίσματα.
Είχε επιβληθεί με τη βία σαν αναντικατάστατος. Ο μοναδικός. Ο θεός! Κάθε άλλη φωνή και σκέψη είχαν παραλύσει. Αλλά κι αν εκδηλώνονταν δεν τις άκουγε κανένας. Γιατί πνίγονταν στη γέννησή τους. Ποιός και από πού να τις ακούσει; Τα μέσα ενημέρωσης, το κόμμα, η αστυνομία, το κράτος είχαν αλωθεί και ελέγχονταν από τον ένα και μοναδικό! Αυτός τα μπορούσε όλα. Οι άλλοι όχι! ΄Η μάλλον χωρίς αυτόν δεν μπορούσαν τίποτα. Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα τέτοιο φαινόμενο εμφανίζεται στην ιστορία. ΄Εστω κι αν απαιτεί τη δική του ιδιαίτερη συγκεκριμένη και ενδελεχή ερμηνεία.
                   Ο Στάλιν ανίκανος για στρατιωτική υπηρεσία
Τον αποκαλούσαν: Πατερούλη. Σοφό αρχηγό. Αθάνατο πνεύμα.΄Αξιο τιμονιέρη. Αήττητο στρατηλάτη. Αυτόν που το Φλεβάρη του 1917 κρίθηκε ανίκανος από τη Στρατολογία του Κρασνογιάρσκ για στρατιωτική υπηρεσία λόγω σωματικών ατελειών.
 Τα τέσσερα χρόνια στην εξορία πριν από την επανάσταση τα πέρασε μέσα σ΄ένα κλίμα περίεργης παθητικότητας. Και δεν εκδηλωνόταν καθόλου σαν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος. Ο Στάλιν δεν ήταν σε θέση να κάνει τίποτα γιατί δεν εργάστηκε ποτέ του. Δεν είχε καμιά ειδικότητα. Και μετά την επανάσταση  ήρθε καιρός που «όλα τα ήξερε και όλα τα μπορούσε»! Το τσαρικό καθεστώς δεν υποχρέωνε τους εξόριστους να εργάζονται. Τους επέτρεπε να διαβάζουν. Και ακόμα, λόγω της χαλαρής φρούρησης, να δραπετεύουν. Ο Στάλιν όταν ανήλθε στην εξουσία κατάργησε αυτά τα μέτρα του τσαρικού καθεστώτος. Και εφάρμοσε δικά του. Από τα οποία κανένας «εχθρός της σοβιετικής εξουσίας» (τροτσκιστής, ζινοβιεφικός,  εσέρος κλπ.) δεν ήταν δυνατό να γλυτώσει. Τα καταδιωκτικά του όργανα ήταν ανελέητα. Κυνηγούσαν τους δραπέτες.  Και τους έπιαναν ζωντανούς ή νεκρούς!
Ο Στάλιν όπως προκύπτει από μαρτυρίες σύγχρονων του  (Νταν, Μάρτοφ, Σουβάριν) είχε συμμετοχή  σε κάμποσες ληστείες. Οι οποίες ονομάζονταν  «απαλλοτριώσεις» για την επανάσταση. Τουλάχιστον σαν ένας από τους οργανωτές τους. Σε μία τέτοια ληστεία που έγινε το 1907 στην Τιφλίδα στην επίθεση κατά της φρουράς κοζάκων που συνόδευε άμαξα με χρηματαποστολή  συμμετείχε και ο Τζουγκασβίλι (Στάλιν). Και είχαν «απαλλοτριωθεί» τριακόσιες χιλιάδες ρούβλια. Μάλιστα ο Στάλιν εκείνη την εποχή είχε διαγραφεί από την κομματική οργάνωση για ανάμειξη σε τέτοιες «απαλλοτριώσεις»!  Ο Στάλιν δεν τοποθετήθηκε ποτέ καθαρά και ξάστερα για όσα του καταλογίζονταν σχετικά μ΄εκείνη την εποχή.
Δεν παρέλειψε όμως  ποτέ με μεγάλη επιμέλεια και επιμονή  να εξιδανικεύσει το ρόλο του στην Οκτωβριανή Επανάσταση. Δεν δίστασε να κατασκευάσει ρόλο πρωταγωνιστή για τον εαυτό του. Διαστρέφοντας γεγονότα. Για να αναγορευτεί σε ήρωα κατόπιν εορτής. Συμμετείχε βέβαια στην πενταμελή σύνθεση του Στρατιωτικού Επαναστατικού Κέντρου. Η οποία  απαρτιζόταν από μέλη της Κ.Ε. Και στην  Στρα-τιωτική Επαναστατική Επιτροπή. Που καθοδηγούσαν την επανάσταση. Αλλά, λόγου χάρη,  δεν είναι ανάμεσα στα μέλη του εκλεγμένου προεδρείου του 2^ου  Πανρωσικού Συνεδρίου των Σοβιέτ εργατών. Αγροτών. Και στρατιωτών βουλευτών. Το οποίο  άρχισε τις εργασίες του το βράδυ της 25^ης Οκτώβρη.
Εκεί είναι οι Λένιν, Τρότσκι, Κάμενεφ, Ζινόβιεφ, άλλοι μπολσεβίκοι ηγέτες και αριστεροί εσέροι. Αλλά όχι ο Στάλιν. Αυτός ήταν εκτελεστικό όργανο των  τρεχουσών εντολών του Λένιν. Ενώ συμμετείχε σε όλα σχεδόν τα επαναστατικά όργανα δεν ήταν αρμόδιος για τίποτα το συγκεκριμένο. Η λογική του δεν πήγαινε πέρα από τη λογική του «άσπρου-μαύρου». Η οποία δεν θέλει κανένα ταλέντο και καμιά διορατικότητα. ΄Οταν δεν ήταν έτοιμος να υποστηρίξει  μια από δύο απόψεις  τόριχνε στην παθητικότητα και την αναμονή.
Η Εφημερίδα των Μπολσεβίκων,  η Πράβντα, καθοδηγούνταν από τους Κέμενεφ, Μπουράνοφ και Στάλιν. Για τη διεύθυνση της εφημερίδας του καταλογίζονται πολιτικές «διαλήψεις». Γιατί ενώ είχε συνηθίσει  να εκτελεί αποφάσεις και να εφαρμόζει τη «γραμμή» η διεύθυνση της εφημερίδας απαιτούσε διορατικότητα, δυνατή ελεύθερη σκέψη και σαφή αντίληψη  της τότε περίπλοκης  κατάστασης. Δηλαδή ικανότητες  που  ο Στάλιν δεν τις διέθετε. Βέβαια κάποια χρόνια αργότερα, το 1924, ο Στάλιν είχε ακόμα την εντιμότητα να τοποθετηθεί αυτοκριτικά. Για κάποια λάθη που είχε κάνει παλιότερα. Σαν μέλος της διεύθυνσης της Πράβντα. Αλλά  ενώ καθ΄όλη τη δεκαετία του 1920  παραδεχόταν ακόμα κάποια μεμονωμένα λάθη και αποτυχίες του αργότερα καθώς  εξελισσόταν σε «αναμάρτητο», «αλάνθαστο», «σοφό» και «μεγάλο τιμονιέρη» δεν ήταν δυνατό να γίνεται λόγος για κάτι τέτοιο! 
                                     Αδίστακτος Χασάπης
 Στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου ο Στάλιν διακρίθηκε εκπληρώνοντας υπεύθυνες αποστολές της Κ.Ε. του κόμματος στο Νότο. Καθώς του είχαν  δοθεί έκτακτες υπερεξουσίες. Κατέφευγε όμως από τότε πολύ συχνά σε ακραία μέτρα. ΄Εδινε διαταγές για εκτέλεση σαμποταριστών. ΄Υποπτων στρατιωτικών. Και γενικότερα προσώπων που κατά τη γνώμη του «έβλαπταν την υπόθεση».  Είχε έμμονες ιδέες Και ήταν αδίστακτος στις αποφάσεις του. Στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου πίστεψε στην παντοδυναμία της βίας. Η οποία κατά τη γνώμη του δικαιολογείται πάντα εφόσον στρέφεται κατά των εχθρών! Βία εφάρμοσε και στο Τσαρίτσιν, μετέπειτα Στάλινγκραντ, στο Πέρμ και στην Πετρούπολη. Ο Λένιν τον επέκρινε ευθέως στο 8^ο συνέδριο του κόμματος για τις εκτελέσεις που διέταξε   κατά την παραμονή του στο Τσαρίτσιν.
Επιδίωξή του δεν ήταν να νικήσει τον αντίπαλο ή εκείνον που αργότερα βάφτιζε αντίπαλο. Αλλά να τον εξοντώσει! Στις επιδιώξεις του έδειχνε τεράστια θέληση και αποφασιστικότητα. Και ενεργούσε σκληρά και ανελέητα! ΄Ηταν βέβαια πιστός εκτελεστής των οδηγιών του Κέντρου. ΄Οταν όμως του ζητούσαν κάτι περισσότερο απ΄αυτό που ο ίδιος ήθελε  στις απαντήσεις και στη συμπεριφορά του ήταν αισθητές: Η ευθυξία. Και η αμηχανία. Ανάμεικτες με τις ιδιοτροπίες του. Τις οποίες έγκαιρα είχε επισημάνει ο Λένιν.
   Οι μέθοδοι της δουλειάς του ήταν πάντα δικτατορικές. Στο κόμμα τα καθοδηγητικά στελέχη ήξεραν ότι ο Στάλιν δεν ήταν μόνο ένας αφοσιωμένος εκτελεστής. Αλλά και ειδικός στην εφαρμογή «έκτακτων εκκαθαριστικών μέτρων». ΄Οπως  απομακρύνσεις. Παραπομπή στο στρατοδικείο. Και εκτελέσεις. Ανάλογα με την περίπτωση. Στο Τσαρίτσιν στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου είχαν συλληφθεί: Ο μηχανικός Αλεξέγιεφ. Οι δυο γιοί του. Και μερικοί πρώην αξιωματικοί. Με την κατηγορία της συμμετοχής σε αντεπαναστατική οργάνωση. Ο Στάλιν διέταξε: «Εκτέλεση». Χωρίς κάποια ανάκριση. ΄Η παραπομπή σε δίκη. ΄Ετσι οι συλληφθέντες εκτελέστηκαν αμέσως!  
Ο Στάλιν μισούσε ιδιαίτερα τον Τρότσκι. Του οποίου ήταν υφιστάμενος. Δεν του άρεσαν  το κύρος του. Η ευγλωττία.  Η μόρφωση. Η λάμψη του! Τηρούσε πάντα μια αδιάλλακτη στάση. Που άγγιζε τα όρια της κακόβουλης απόρριψης των άλλων απόψεων. Ενώ ήξερε εκείνο που είχε πει ο Λένιν ότι: «Η κακία γενικά παίζει στην πολιτική τον πιο άσχημο ρόλο».  Αν κάποιος δεν συμφωνούσε μαζί του έσπευδε να                                                   του υπενθυμίσει: Το κύρος του Κέντρου. Τις οδηγίες της Μόσχας. Αμφισβητώντας την αξιοπιστία και την ειλικρίνεια του συνομιλητή του. ΄Οσοι συγκρούστηκαν μαζί του στον εμφύλιο πόλεμο το πλήρωσαν ακριβά δύο δεκαετίες αργότερα. ΄Ηταν τέρας μνησικακίας.
 Συνεργάστηκε  όταν ήταν στο Νοτιοδυτικό Μέτωπο με τον διοικητή του Μετώπου Α.Ι.Γεγκόροφ. Μελλοντικό στρατάρχη της Σοβιετικής ΄Ενωσης. Αλλά στα χρόνια των εκκαθαρίσεων του 1937, εν γνώσει και με την έγκριση του Στάλιν, ο Γεγκόροφ διώχθηκε σκληρά. Παρά το γεγονός ότι απευθύνθηκε ο ίδιος προσωπικά στον Στάλιν. Ζητώντας του να δείξει επιείκια. Και υπενθυμίζοντάς του  ότι στον εμφύλιο πόλεμο «έτρωγαν από την ίδια καραβάνα»!
Το περίεργο είναι ότι το 1920 τάχθηκε με το μέρος του Γιεγκόροφ, μόνο και μόνο γιατί είχε ζητήσει την αντικατάστασή του ο Τρότσκι. Για κάποια αποτυχία του στην Ουκρανία για την οποία ευθυνόταν και ο Στάλιν! Ο Γεγκόροφ δεν «παραδέχθηκε την ενοχή του». Ούτε «εκτελέστηκε.΄Οπως ψευδώς ανέφερε στις 16 Μαρτίου 1939 ο στρατοδίκης Ούλριχ προς τον Στάλιν.  Πέθανε κατά την ανάκριση!
 Μαζί με την «υπόθεση»  Γεγκόροφ το «Στρατιωτικό Συμβούλιο του Ανωτάτου Δικαστηρίου» είχε εξετάσει κεκλεισμένων των θυρών (!) τις υποθέσεις συνολικά 436 ατόμων. Τελικά απ΄αυτούς καταδικάστηκαν σε εκτέλεση  και εκτελέστηκαν 413! 
Ο Στάλιν διαμορφώθηκε σαν ηγέτης στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου. Αφοσιώθηκε μέχρι μονομανίας σε μια ιδέα. Μόλις επιτεύχθηκαν οι στόχοι που είχε θέσει η ηγεσία, η βούληση, η σκληρότητα, η αδιαλλαξία και η αποφασιστικότητά του  κατέπληξαν τα άλλα στελέχη και συνεργάτες του στο  κόμμα. Δεν αμφισβήτησε ποτέ τον Λένιν. Ενώ δεν του άρεσαν οι «διανοούμενοι». Οι «συγγραφείς». Και οι «εμιγκρέδες». ΄Οπως ειρωνικά αποκαλούσε πολλά στελέχη του κόμματος. Που είχαν αυτές τις ιδιότητες. Ιδιότητες που είχε βέβαια και ο Λένιν.
Η διανοητική και πνευματική  επιρροή του τελευταίου στον Στάλιν ήταν ολοκληρωτική. Αν ο Λένιν δεν πέθαινε νωρίς,  ο Στάλιν είναι βέβαιο  θα εξελισσόταν σαν ηγέτης δεύτερης-τρίτης σειράς. Σε κάποιο κομματικό. ΄Η κρατικό αξίωμα.  Δυστυχώς τα άλλα στελέχη  του κόμματος, οι «διανοούμενοι» δεν κατόρθωσαν μετά να φράξουν το δρόμο στον δικτάτορα, δεσπότη και νέο τσάρο Στάλιν για να μη  σφετεριστεί την εξουσία στο Κόμμα και στο κράτος!
Το 1923 ακόμα ο Στάλιν στο 12^ο  συνέδριο του κόμματος εφιστούσε τον κίνδυνο για δέκα-δεκαπέντε έμπειρα στελέχη  να σχηματίσουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Και να αποκοπούν από τις μάζες. Αλλά την περίοδο 1937-1938 ενεργούσε σαν απόλυτος μονάρχης. Καταφεύγοντας σε ανέλεητη βία. Με εκκαθαρίσεις. Φυλακίσεις Βασανιστήρια. Και εκτελέσεις στελεχών!
    Είναι γνωστό το δίδυμο των στελεχών Κάμενεφ-Ζινόβιεφ για τη μακρά θητεία τους στο κόμμα. Είναι γνωστό επίσης ότι  αρθρογράφησαν στον τύπο  κατά της προετοιμαζόμενης οκτωβριανής ένοπλης εξέγερσης. Και δέχθηκαν την κριτική του Λένιν. Ο Ζινόβιεφ διετέλεσε επί εφτά χρόνια πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Είχε ηφαιστειώδη ενεργητικότητα. ΄Εστω με μεταπτώσεις. Και  «δυνατή πέννα». Και οι δυο ήσαν δεινοί ρήτορες και αξιόλογοι δημοσιολόγοι. Συνεργάτες του Στάλιν. Μάλιστα ο τελευταίος ήταν συνεξόριστος του τσαρικού καθεστώτος με  τον Κάμενεφ. Και οι δυο στον καιρό τους είχαν εδραιώσει τη θέση του Στάλιν.
 Αξίζει να θυμηθούμε  όσα είχε πει το 1925 ο Κάμενεφ στο 14^ο συνέδριο του κόμματος για τον Στάλιν. Ο οποίος  ήταν ήδη γενικός  γραμματέας: «Νομίζω,  ότι ο Γενικός γραμματέας δεν είναι το πρόσωπο που μπορεί να συσπειρώσει γύρω του το παλιό μπολσεβίκικο επιτελείο… Είμαι πεπεισμένος ότι ο σύντροφος  Στάλιν δεν μπορεί να παίξει το ρόλο συνδετικού κρίκου του μπολσεβίκικου επιτελείου. Τασσόμαστε κατά της θεωρίας του «αρχηγού». Τασσόμαστε εναντίον της κατασκευής «αρχηγού»!  Λόγια προφητικά. Αλλά δεν ήταν αρκετά για να κλείσουν το δρόμο στον Στάλιν. Ο αδίστακτος μηχανοράφος Στάλιν αφού τους χρησιμοποίησε και τους δυο για να εδραιώσει την εξουσία του. Τους βασάνισε. Τους φυλάκισε. Και μια νύχτα στα τέλη του 1936 τους εκτέλεσε!
΄Οποιο στέλεχος διακρινόταν σε κάτι και είχε ήθος και προσωπικότητα ο Στάλιν τον μισούσε. Και στο τέλος όταν έγινε απόλυτος δυνάστης δεν του ξέφευγε. Τον καρατομούσε με μια νοσηρή μανία. Αφού συνήθως υφίστατο κάθε είδους πιέσεις και βασανιστήρια. Για να «ομολογήσει»! Ένα τέτοιο στέλεχος, που είχε διαδεχθεί τον Λένιν στο αξίωμα του Προέδρου του Συμβουλίου λαϊκών Επιτρόπων ήταν και ο Α.Ι.Ρίκοφ. Ο οποίος το 1922 είχε συγγράψει μια εργασία για την «οικονομική κατάσταση της χώρας». Και έλεγε τα πράγματα με τ΄όνομά τους.
                               Η Νέα Οικονομική Πολιτική
 Από τότε ήταν ένθερμος υποστηρικτής της Νέας Οικονομικής Πολιτικής (ΝΕΠ) του Λένιν. Και κατά της επίλυσης των οικονομικών προβλημάτων με καθαρά διοικητικές μεθόδους. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 τάβαλε ευθέως με την οικονομική πολιτική του Στάλιν. Λέγοντάς του: «Η δική σας πολιτική ούτε που μυρίζει καν οικονομία». Ο Τζουγκασβίλι εξωτερικά δεν έδειξε ότι ταράχτηκε. Είχε αυτή την ικανότητα. Αλλά την επίπληξη του Ρίκοφ δεν την ξέχασε. Ο Ρίκοφ ήταν επίσης από το 1926 επικεφαλής του Συμβουλίου Εργασίας και ΄Αμυνας. Και της Επιτροπής για την Επιστήμη και την προώθηση της Επιστημονικής Σκέψης.
 Μιλώντας το Μάρτιο του 1922 στην Ολομέλεια του σοβιέτ της Μόσχας, είπε πως είναι ανεπίτρεπτο να κατρακυλήσουμε ξανά στις μεθόδους του «πολεμικού κομμουνισμού». ΄Ασκησε αυστηρή κριτική σ΄όσους επιτίθενται στη ΝΕΠ. Και ζήτησε να εγκαταλειφθούν οι μέθοδοι βίας στο χωριό. Και να τηρείται η «επαναστατική νομιμότητα». Ο Στάλιν τα θυμόταν όλα  αυτά. Και έτσι ο Ρίκοφ θα μιλήσει για τελευταία φορά στη ζωή του σε Ολομέλεια της Κ.Ε.  Απορρίπτοντας τις κατηγορίες σε βάρος του: Για κατασκοπία. Για πράξεις δολιοφθοράς. Και για τρομοκρατία!
 Ένα άλλο στέλεχος, ο Μ.Π.Τόμσκι, που είχε πάρει μέρος  σε τρείς επαναστάσεις και ήταν έμπειρος συνδικαλιστής εκπαραθυρώθηκε από το Προεδρείο του Πανενωσιακού Κεντρικού Συμβουλίου των Συνδικάτων από την κλίκα του Στάλιν. Ο Τόμσκι αυτοκτόνησε στις 22 Αυγούστου 1936. Διαμαρτυρόμενος μ΄αυτό τον τρόπο για την μονοκρατορία του «αρχηγού». Και το βάρβαρο καθεστώς της τρομοκρατίας. Ο Στάλιν όταν έμαθε για την αυτοκτονία το μόνο που είπε ήταν  ότι αυτή «επιβεβαιώνει την ενοχή του απέναντι στο κόμμα»!                                                         
                                                           
 Ένα άλλο  στέλεχος με το οποίο ο Στάλιν είχε κάνει μαζί του φυλακές και εξορίες, ο Μ.Β.Φρούνζε, που κατείχε για κάμποσο διάστημα το αξίωμα του Επιτρόπου του Πολεμικού Ναυτικού,  υπέφερε από έλκος του στομάχου.  Αλλά είχε περάσει η πρόσκαιρη επιδείνωση της ασθένειάς του. Ο Στάλιν και ο Μικογιάν πήγαν στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν και επίμονα ζήτησαν από τον καθηγητή Ροζάνοφ να γίνει  επέμβαση. Ενώ μετά το θάνατό του πολλοί γιατροί είπαν ότι η εγχείρηση δεν ήταν απαραίτητη! Και ο ίδιος ο Φρούνζε   έγραψε στη γυναίκα του πριν από την   εγχείρηση: «Αισθάνομαι απόλυτα υγιής και μάλιστα μου φαίνεται κάπως γελοίο όχι μόνο να πάω αλλά ούτε καν να σκεφτώ για εγχείρηση. Παρ΄όλα αυτά και τα δύο ιατρικά συμβούλια αποφάσισαν να την κάνουν»!
Οι συνεργάτες του Λενιν στο κόμμα είχαν υποτιμήσει τον Στάλιν. Κι αυτός ο κρυψίνους ενεργούσε με ψυχρό υπολογισμό, σκληρότητα και ένδεια  συναισθημάτων. Κι αφού τους ονόμαζε κατά βούληση «εχθρούς του λαού» τους καθάριζε αδίστακτα.
   Αν η μεγαλοφυϊα μετριέται με το μακέλεμα τότε ο Στάλιν δεν ήταν απλώς μια μετριότητα όπως τον είχε αποκαλέσει ο Τρότσκι. Αλλά γιγάντια μεγαλοφυϊα. ΄Ηταν αυτός που «ανακάλυψε» κάποια στιγμή ξαφνικά ότι στον εμφύλιο πόλεμο τον Κόκκινο Στρατό τον καθοδηγούσαν αποκλειστικά «εχθροί». ΄Οπως ο Τρότσκι. Ο Μπλούχερ. Ο Γιεγκόροφ. Ο Τουχατσέφσκι. Ο Ουμπορέβιτς. Ο Ντιμπένκο. Ο Αντό-νοφ-Οβσέγενκο. Ο Σμίλγκα. Ο Μουράλοφ. Και χιλιάδες άλλοι «προδότες». Οι διευθύνοντες την σοβιετική βιομηχανία «ανακάλυψε» ότι ήσαν «παράσιτα»: Ο Πιατακόφ. Ο Ζελένσκι. Ο Σερεμπριακόφ. Ο Λίφτσιτς. Ο Γκρίνκο. Ο Λέμπεντ. Ο Σεμιόνοφ. Και αμέτρητοι άλλοι.
Οι επικεφαλής της σοβιετικής διπλωματίας βαφτίστηκαν «κατάσκοποι».  ΄Οπως ο Κρεστίνσκι. Ο Ρακόφσκι. Ο Σοκόλνικοφ. Ο Καραχάν. Ο Μποκομόλοφ. Ο Ρασκόλνικοφ. Και πάρα πολλοί  άλλοι. Ο Στάλιν   ύπουλος, πανούργος και αδίστακτος  αυτοαναγορεύτηκε σε μοναδικό ερμηνευτή. Και υπερασπιστή του λενινισμού και του μαρξισμού. Με μαεστρία και μεγάλη επιδεξιότητα κατόρθωσε να συγκεντρώσει όλη την εξουσία στα χέρια του.
΄Οσο και να θλίβεται κανείς, να λυπάται και να σιχαίνεται να ασχοληθεί με τις εγκληματικές επιδόσεις του Στάλιν οφείλει να το κάνει. Διότι αυτός το άνθρωπος κατόρθωσε να σπιλώσει. Και να  οδηγήσει στο θάνατο αμέτρητους  τίμιους και ικανούς αγωνιστές. Αμέτρητους απλούς πολίτες. Στο όνομα του  σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.  Ο σταλινισμός διάβρωσε τα πάντα. Η σήψη προσέβαλε σε όλους τους αρμούς τους: Πολιτική. Οικονομία. Κοινωνία. Κόμμα. Ιδεολογία… Και η σήψη αυτή οδήγησε στην κατάρρευση αυτού  του εκτρώματος που είχε ονομαστεί σοσιαλισμός. 
 O Στάλιν με την άσκηση   ανελέητης  βίας και με μηχανισμούς παντού οργανωμένους στα μέτρα του ξεπέρασε στις επιδόσεις: Κάθε κλίκα.  Κάθε μαφία. Κάθε εγκληματική οργάνωση ανά τους αιώνες σ΄αυτόν τον πλανήτη.  Και όσο πιο αποτρόπαιη είναι μια δικτατορία τόσο πιο αποφασιστικά πρέπει να καταγγέλλεται και να γίνονται τα πάντα ακόμα και να χρησιμοποιείται  η   βία για να ανατραπεί. Οι δικτάτορες δεν αφήνουν κανένα περιθώριο. Η βία καταλύεται με τη βία.
 Αλλά έστω και εκ των υστέρων η απομυθοποίηση του  είναι επιβεβλημένη.   Η  πληθώρα των πληροφοριών που παρέχει η ιστορική έρευνα  είναι καταλυτική και για τον Στάλιν και για την δικτατορία του.
  Αν επιμένει  έστω και ένας άνθρωπος μετά από όσα  εκτέθηκαν παραπάνω και από όσα θα εκτεθούν στη συνέχεια να βρίσκει στις μέρες μας  έστω και  ίχνος ηγετικών ικανοτήτων και πολύ περισσότερο ίχνος ανθρωπιάς  σ’ αυτόν τον άνθρωπο τότε: ΄Η είναι ένας αφελής πιστός.΄Η εξαρτά ποικίλα συμφέροντα από την υποστήριξη του δικτάτορα. Κάθε αναφορά στον Στάλιν μετά από την πληθώρα των στοιχείων που μας παρέχει η ιστορική έρευνα  δεν θα πρέπει να γίνεται παρά μόνο για να καταδικασθεί η εγκληματική πολιτική του.
  Κάθε κόμμα που θέλει να ονομάζεται κομμουνιστικό δεν πρέπει να αναφέρεται σ΄αυτόν παρά μόνο για να τον καταδικάσει.  Διότι το σύστημα που αυτός επέβαλε   δεν ήταν  τίποτε άλλο από κρατικός ληστρικός  καπιταλισμός. Και δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτε από τις επιδόσεις του: Ο τσαρισμός.  Η φεουδαρχία. Και ο ιμπεριαλισμός. Στις χειρότερες στιγμές τους. Επομένως κάθε κομμουνιστικό κόμμα που στηρίζεται στη σταλινική παράδοση πρέπει να αυτοδιαλυθεί εφ΄όσον δεν έχει ήδη διαλυθεί. Και να ανασυγκροτηθεί πάνω στις αρχές της δικαιοσύνης. Του σοσιαλισμού. Και της δημοκρατίας!  
                                Γενικός Γραμματέας                                                                                                     
Ο Στάλιν εκλέχτηκε στη θέση του Γενικού Γραμματέα από την Ολομέλεια της Κ.Ε. της 3ης Απριλίου 1922 με πρόταση του Κάμενεφ! ΄Ετσι κατέλαβε ταυτόχρονα τρία αξιώματα. Γιατί είχε ήδη εκλεγεί μέλος του Πολιτικού Γραφείου. Και μέλος του Οργανωτικού Γραφείου. Στην ίδια Ολομέλεια εκλέχτηκε επταμελές πολιτικό γραφείο με την εξής σύνθεση: Λένιν. Τρότσκι. Στάλιν. Κάμενεφ. Ζινόβιεφ. Τόμσκι. Και Ρίκοφ. Και τρείς αναπληρωματικοί: Μπουχάριν. Μολότοφ. Καλίνιν. Εννέα μήνες μετά την εκλογή του  Στάλιν στο αξίωμα του Γενικού Γραμματέα  από διάφορες απερίσκεπτες ενέργειές του ο Λένιν πείστηκε  ότι δεν έκανε για τη θέση αυτή. Σ΄αυτό συνετέλεσε, απ΄αφορμή την  υγεία του Λένιν, και η βάναυση συμπεριφορά του Στάλιν κατά της  γυναίκας του Λένιν, της Κρούπσκαγια.
 Ο Λένιν θα ζητήσει με το γνωστό γράμμα του προς το συνέδριο που έγινε στο διάστημα από Δεκέμβριο  1922- Ιανουάριο 1923,  την ανάκληση του Στάλιν. Από τη θέση του γενικού γραμματέα. Ο Τρότσκι διατείνεται στα απομνημονεύματά του ότι  μόνο η ασθένεια εμπόδισε τον Λένιν «να συντρίψει πολιτικά τον Στάλιν». Δεν υπάρχει αμφιβολία πως αν ζούσε θα γινόταν αυτό που ήθελε ο Λένιν.
Από την άλλη μεριά ο Τρότσκι τροφόδοτησε την αντίθεσή του με τον Στάλιν. Γιατί μεταξύ άλλων δεν δέχτηκε το Σεπτέμβριο του 1922 να αναλάβει την αντιπροεδρία του Συμβουλίου Λαϊκών Επιτρόπων. Δηλαδή να γίνει αναπληρωτής του Λένιν. Ο Τρότσκι περίμενε ότι η υλοποίηση της υπόδειξης του Λένιν για μετάθεση του Στάλιν θα έφερνε αναπόφευκα αυτόν  στη θέση του Γενικού Γραμματέα του κόμματος. ΄Ομως τα πράγματα εξελίχθηκαν αλλιώς. Ο Στάλιν με την βοήθεια της παλιάς φρουράς μπόρεσε να δημιουργήσει ένα σύστημα γραφειοκρατικό. Το οποίο  δεν είχε καμιά σχέση με τη δημοκρατία και το σοσιαλισμό.
Αλλά πως μπόρεσε εν τέλει ο Τζουγκασβίλι να εδραιωθεί για τρείς περίπου δεκαετίες στην κορυφή της εξουσίας; Εκτός των άλλων για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα πρέπει να ληφθούν υπ΄όψιν: Η ιστορία της Ρωσίας με τις μοναρχικές-τσαρικές παραδόσεις. Το χαμηλό επίπεδο πολιτικής καλλιέργειας του λαού και του κόμματος. Η έλλειψη δημοκρατικών παραδόσεων  και η επικράτηση του μονοκομματισμού. Η απουσία νομικών εγγυήσεων κατά της κατάχρησης εξουσίας. Και άλλα.
 Και πάλι όμως  λαμβανομένων υπ΄όψιν των παραπάνω λόγων μοιάζει να βρέθηκε αναπάντεχα στην κορυφή της εξουσίας ένας άνθρωπος: Χωρίς μόρφωση. Χωρίς επάγγελμα.  Χωρίς προσωπική  γοητεία.  Χωρίς ηφαιστειώδες ταπεραμέντο επαναστάτη.
 Είναι όμως βέβαιο   ότι  ο Στάλιν ανέβηκε στην κορυφή λόγω επιδέξιων  υπολογισμών  που πήγαζαν άπο άμετρη φιλοδοξία. Και λόγω επίσης επιδέξιου χειρισμού του μηχανισμού του κόμματος. Κι ακριβώς σ΄αυτό το σημείο τον υποτίμησαν τα άλλα μέλη του πολιτικού γραφείου.  Ενώ αυτός την ίδια στιγμή  έδειχνε «μεγαλοφυή» ενεργητικότητα και διορατικότητα.  Και όταν άρχισε να χτυπά το καμπανάκι ότι έπρεπε να αντικατασταθεί, αυτός ήταν ήδη Γενικός Γραμματέας. ΄Ηθελε πάρα πολύ να διατηρήσει τη θέση του. Και δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο για να την διατηρήσει. ΄Ετσι απλά και κυνικά.  Χωρίς ηθικές αναστολές. 
Σ΄αυτό αποδείχθηκε «μεγάλος».
Ενας «μεγάλος» που η δικτατορική του δράση εμπεριείχε τα στοιχεία της κατάρρευσης του «δημιουργήματός του». Ο Στάλιν είχε την διεστραμένη ικανότητα ή μάλλον ανωμαλία να παίρνει με ηρεμία τις πιο σκληρές αποφάσεις. Προέβαινε σε διακηρύξεις δήθεν υπέρ του σοσιαλισμού. Αλλά  τον κρατικό μηχανισμό του παλιού καθεστώτος δεν κατόρθωσε να τον αλλάξει.                                                       
 Στο τέλος τον «μεταμόρφωσε» σε «περισσότερο κράτος». Περισσότερη βία. Μεγαλύτερη καταπίεση κατά των μαζών. Με φυλακίσεις και με καταναγκαστικά έργα στα Γκουλαγκ. Με βασανιστήρια και εκτελέσεις. Παντού τον πρώτο λόγο είχε  η βία. Με τη βία έγινε η κολεκτιβοποίηση. Με τη βία και η εκβιομηχάνιση.  Δήθεν προς χάριν της οικοδόμησης του «σοσιαλισμού». Μεγάλοι πληθυσμοί εκτοπίστηκαν και ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους με το πρόσχημα ότι ήσαν εχθροί του λαού. Η παραμικρή διαμαρτυρία, ακόμη και η υποψία ότι κάποιοι είχαν άλλη άποψη ή διαφωνούσαν με κάτι επέσυρε την μήνι του Σταλιν πού έσπευδε με τους μηχανισμούς του της βίας: Να τσακίσει. Να φιμώσει. Να  καταστείλει. Να συντρίψει…
Ο Στάλιν είναι ο αντίποδας του Λένιν. ΄Ασχετα αν ο τελευταίος τον προώθησε. Η οκτωβριανή επανάσταση είναι δημιούργημα του Λένιν. Την συλλαμβάνει. Την πραγματοποιεί. Την καθοδηγεί.
Η ιστορία απέδειξε πώς αυτό δεν ήταν αρκετό. Πέθανε γρήγορα. Και πριν από τον θάνατό του είχε ανοίξει ο δρόμος για τον Στάλιν. Η ηγεσία επί Λένιν λειτουργούσε συλλογικά. Επι Στάλιν κάθε συλλογικότητα βαθμιαία καταργήθηκε. Ο κρατικός μηχανισμός από την άλλη μεριά ήταν κληρονομιά αιώνων του τσαρισμού. Και αποδείχθηκε στην πορεία ότι όχι μόνο δεν ήταν είκολο να τσακιστεί αλλά «βελτιώθηκε» για να χρησιμοποιηθεί κατά το δοκούν από τον Στάλιν. Το φαινόμενο Στάλιν δεν είναι μονοσήμαντο. Είναι φαινόμενο ψυχολογικό. Ηθικό. Πνευματικό. Ιστορικό.
Βέβαια ο Στάλιν δεν ήταν το τέρας από τη μια μεριά και από την άλλη οι άγιοι αντίπαλοί του. Οι Τρότσκι, Κάμενεφ, Ζινόβιεφ και Στάλιν για κάμποσο διάστημα δρούσαν σαν μια μαφία. ΄Ο ένας υπονόμευε τον άλλο. Ο Στάλιν όταν έμαθε για το «γράμμα» του Λένιν υπέβαλε την παραίτησή του. Αλλά δεν έγινε δεκτή. Το ίδιο έκανε για δεύτερη φορά στο 15^ο συνέδριο (Δεκέμβριος του 1927) όταν η τροτσκιστική-ζινοβιεφική αντιπολίτευση είχε συντριβεί. Αλλά τη δεύτερη φορά ήταν υποκριτική. Γιατί ήδη είχε εδραιώσει τη θέση του.
Ο Κάμενεφ και ο Ζινόβιεφ έκαναν πολλά στο 13^ο συνέδριο  ώστε η υπόδειξη του Λένιν για αντικατάσταση του Στάλιν να μην εφαρμοστεί! ΄Επεισαν τον Στάλιν να αναιρέσει την προφορική του δήλωση. Και του προτάθηκε  να λάβει απλώς υπ΄όψιν του  τις επιθυμίες και τις κριτικές παρατηρήσεις του νεκρού αρχηγού. Το «δίδυμο» ενεργούσε έτσι γιατί στη συγκεκριμένη στιγμή δεν ήθελαν να προωθηθεί ο Τρότσκι στη θέση του Γενικού Γραμματέα.  Θέση που την προόριζαν για τον εαυτό τους. Και ο Τρότσκι και το «δίδυμο» υποτίμησαν τον Στάλιν. Αυτόν τον αγροίκο τον είχαν υπερβεί μέσα τους. Και τον είχαν απορρίψει. Αλλά εκείνος τους μισούσε. Γιατί υστερούσε έναντι αυτών στα πάντα.
                               Εξαιρετική Μετριότητα
Το μίσος του έγινε γιγάντιος υπηρέτης της φιλοδοξίας και της ματαιοδοξίας του. Ο Ζινόβιεφ και ο Κάμενεφ φοβούνταν τον Τρότσκι. Ενώ δεν θεωρούσαν επικίνδυνο τον Στάλιν. Ο Τρότσκι όμως που αποκαλούσε τον Στάλιν «εξαιρετική μετριότητα» τήρησε παθητική στάση. Περίμενε απλώς να τον καλέσουν. Και να του προσφέρουν τη θέση του Γενικού Γραμματέα! Ο Στάλιν όταν παραμέρισε με την βοήθεια των Κάμενεφ-Ζινόβιεφ τον Τρότσκι, έχασε κάθε ενδιαφέρον γι΄αυτούς. Μετά από δέκα χρόνια θα εγκρίνει εν ψυχρώ την φυσική τους εξόντωση. Εκείνοι ούτε που φαντάστηκαν ότι προωθούσαν τον μελλοντικό δήμιό τους. Μάλιστα ο Ζινόβιεφ στις αρχές της δεκαετίας του 1920 είχε υποτιμήσει τον Στάλιν λέγοντας: «Είναι καλός εκτελεστής. Αλλά πρέπει να μπορεί κανείς να τον διευθύνει. Γιατί δεν διαθέτει την ικανότητα της αυτοδιεύθυνσης»!
 Το γράμμα του Λένιν που προοριζόταν για το 12^ο συνέδριο τελικά παραδόθηκε από τη γυναίκα του, την Κρούπσκαγια, στην Κ.Ε.του Κόμματος στις 18 Μαίου 1924. Πέντε μέρες πριν από  την έναρξη του 13^ου συνεδρίου του κόμματος. Τα τότε μέλη του Πολιτικού Γραφείου μεταξύ των οποίων οι Ζινόβιεφ, Κάμενεφ, Στάλιν, Τρότσκι και Μπουχάριν δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν να εμβαθύνουν και στις άλλες σκέψεις του Λένιν. Που διατύπωνε στο γράμμα. ΄Οπως, λόγου χάρη, για τη διεύρυνση της«δικτατορίας του προλεταριάτου». Προς την κατεύθυνση της δημοκρατίας. Τέλος οι Κάμενεφ, Ζινόβιεφ μαζί με τον Στάλιν αποφάσισαν να μην δοθεί δημοσιότητα στο «Γράμμα του Λένιν  προς το Συνέδριο». Και παρότι το γράμμα αυτό δημοσιεύτηκε αργότερα, στη διάρκεια του 15^ου συνεδρίου (Δεκέμβριος  1927) στο εσωτερικό δελτίο,  δεν έφτασε ποτέ στα ευρύτερα στρώματα του κόμματος και του λαού.
Ο Στάλιν λοιπόν βοηθήθηκε στην κατάληψη της εξουσίας από τις παραλείψεις των άλλων μελών του πολιτικού γραφείου και ενεργά από τους Ζινόβιεφ-Κάμενεφ παρά τη θέληση του Λένιν. Ιδιαίτερα   τον βοήθησε η στάση του Τρότσκι.
 Το «γράμμα» είδε  κάποια δημοσιότητα αργότερα το 1927. Αλλά ήδη η Γραμματεία είχε πάρει νέα μορφή: Στάλιν Γενικός Γραμματέας. Μολότοφ δεύτερος γραμματέας. Και Καγκάνοβιτς γραμματέας.΄Ηταν πλέον αργά. Στάθηκε μοιραία η μη εκπλήρωση έγκαιρα της θέλησης και της υπόδειξης του Λένιν. Βέβαια με την «διαθήκη» του ο Λένιν έδειχνε τον Στάλιν αρνητικά. Από μιαν άποψη όμως πυροδότησε τις αντιθέσεις που υπήρχαν ανάμεσα στα μέλη του Πολιτικού Γραφείου. Μετά το «γράμμα» ο Στάλιν ήδη επικεφαλής του μηχανισμού φαίνεται να ενεργεί με μαεστρία για να κρατήσει τη θέση του. Και την κράτησε.΄Ισως βοήθησε σ΄αυτό και η παράδοση της Ρωσίας, που έπασχε από το σύνδρομο  της «ελέω θεού» απολυταρχίας των τσάρων, όπου ουσιαστικά ποτέ δεν λειτούργησαν μέχρι και σήμερα δημοκρατικοί θεσμοί.
Ο επιτυχημένος Λένιν είναι ίσως η εξαίρεση που επιβεβαίωσε τον κανόνα. Ο τσαρισμός συνεχίστηκε με τον Στάλιν. Και στις μέρες μας με τον πρόεδρο Γιέλτσιν ή τον πρόεδρο Πούτιν. Το ιστορικό κενό, το έλλειμμα δημοκρατίας, ακόμα πασχίζει απεγνωσμένα να καλυφθεί.
 Επί Στάλιν άρχισε να λειτουργεί η ελιτίστικη αντίληψη της «κομματικής κορυφής». Εμφανίστηκαν διάφορα προνόμια. ΄Οπως οι συμπληρωματικές αμοιβές («φάκελλοι»).   Προσωπικά βαγόνια  για την ηγεσία. Και βίλες στο Νότο. Και πολυάριθμο «προσωπικό παροχής υπηρεσιών». Η σήψη στο όνομα των  αρχών της ισότητας και της δικαιοσύνης άρχιζε σιγά-σιγά ή μάλλον συνεχίστηκε με νέα τώρα μορφή. Μέσα σ΄αυτό το ντεκόρ «λάμπει» η προσωπικότητα του Στάλιν. Την οποία ο ίδιος με περισσή επιμέλεια φιλοτεχνούσε και επέβαλε.
΄Ετσι έφτασε ο αθεόφοβος στας δυσμάς του βίου του  να δεχθεί στην 70η επέτειο των γενεθλίων του, αυτός που διατύπωσε τη θέση ότι «όσο εδραιώνεται ο σοσιαλισμός τόσο οξύνεται η πάλη των τάξεων» να του κάνουν δώρο τα μέλη της Σοβιετικής Ακαδημίας  Επιστημών ένα τόμο οκτακοσίων περίπου σελίδων. ΄Οπου οι λέξεις «μεγαλοφυής θεωρητικός», «μέγας στοχαστής», «μεγαλοφυής επιστήμονας» επαναλαμβάνονταν σχεδόν σε κάθε σελίδα! Και δεν αποδείχθηκε πως ήταν  παρά ένας δογματικός τσαρλατάνος και εκχυδαϊστής των μαρξιστικών ιδεών.
Ο Στάλιν αντιλήφθηκε γρήγορα ότι δίπλα στις οργανωτικές ικανότητες που διέθετε μπορούσε να χρησιμοποιήσει διοικητικές μεθόδους για να επιβληθεί σαν θεωρητικός.                                               
    Τα  κείμενά του  όμως διακρίνονται για τον απλουστευτικό τους εκχυδαϊσμό και την αφέλεια των συλλογισμών του συντάκτη τους. Ο εκχυδαϊσμός, η απλούστευση, η σχηματοποίηση, η κατηγορηματικότητα  προσέδωσαν στις απόψεις του Στάλιν έναν πρωτόγονα ορθόδοξο χαρακτήρα. Γιατί πίστευε όχι στην ελευθερία εκατομμυρίων σοβιετικών. Αλλά στην ελευθερία της εξουσίας.  Την οποία καταχράστηκε κατάφωρα επί τρείς και πάνω δεκαετίες.
  Ο Στάλιν έλεγε ο Τρότσκι «πρέπει να εξαναγκαστεί να εκπληρώσει τη θέληση του Λένιν». Δηλαδή να αντικατασταθεί από τη θέση του Γενικού Γραμματέα. Ο τρόπος όμως που ενεργούσε ο Τρότσκι στην αντίθεσή του με τον Στάλιν   βοήθησε τον τελευταίο να εδραιωθεί. Γα να ευνουχίσει  σαν «μεγάλος θεωρητικός» την ανθρωπιστική ουσία του σοσιαλισμού με εκατόμβες θυμάτων. Το οικονομικό του «πιστεύω» ήταν κάτι περισσότερο από απλοϊκό. ΄Ηθελε χώρα κραταιά. Και την οδήγησε στο τέλος στην κατάρρευση δια της δικτατορίας του.
                                       Αδίστακτος Συνωμότης
 Ο Τρότσκι κατήγγειλε έγκαιρα το πραγματικό ποιόν του Στάλιν και δεν λύγισε μπροστά του. Αλλά κι αυτός υποτίμησε την πανουργία  και την αποφασιστικότητα του «Ασιάτη με το ψυχρό σκοτεινό μυαλό αδίστακτου, ύπουλου και μεθοδικού  ανατολίτη συνωμότη»! Ο Στάλιν δεν μισούσε κανέναν άλλο περισσότερο από τον Τρότσκι. Παρά μόνον τον Χίτλερ που τον εξαπάτησε αριστοτεχνικά και με το σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ (1939) και με  την απροσδόκητη για τον Στάλιν  κήρυξη  του πολέμου τo 1941.
 Δεν θα ησυχάσει ο «ανατολίτης συνωμότης» από τον Τρότσκι παρά μόνο όταν τον δολοφονήσει με άνθρωπό του στο Μεξικό το 1940. Και ενώ όταν απελάθηκε ο Τρότσκι το 1929 από τη Σοβιετική ΄Ενωση ο Στάλιν διακήρυξε δημόσια ότι δεν επρόκειτο να διωχθούν οι συγγενείς του με την πρώτη ευκαιρία εξόντωσε και τις δυό οικογένειές του από τους δύο γάμους που  είχε κάνει. Ο μεγαλύτερος γιός του Λέβ από το δεύτερο γάμο του έγινε δραστήριος τροτσκιστής. Και πέθανε πολύ νέος στο Παρίσι μετά την εκτόπιση του πατέρα του. Κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες!
 Για το δεύτερο γιό του  Σεργκέι Σεντόφ που είχε εξοριστεί στο Κρασνογιάρσκ, τον  Ιανουάριο του 1937 δημοσιεύθηκε στην Πράβντα άρθρο με τίτλο: «ο γιός του Τρότσκι Σεργκέι Σεντόφ αποπειράθηκε να δηλητηριάσει τους εργάτες…Αυτός ο άξιος απόγονος του πουλημένου στο φασισμό πατέρα του. Που δούλευε στο σιδηρουργείο του εργοστασίου μηχανοκατασκευών ως μηχανολόγος. Προσπάθησε να δηλητηριάσει με αέριο μια μεγάλη ομάδα εργατών του εργοστασίου»! Σε συγκέντρωση που έγινε σ΄αυτό το εργοστάσιο «καταγγέλθηκε» επίσης ο Ζακς ανεψιός του Ζινόβιεφ και ο «προστάτης» τους διευθυντής του εργοστασίου  Σουμπότιν. ΄Εκτοτε και οι τρείς εξαφανίστηκαν! Η τύχη της πρώτης οικογένειας του Τρότσκι υπήρξε επίσης τραγική.
Ο Στάλιν έδειξε έντονο ενδιαφέρον για την ζωή των τσάρων και των αυτοκρατόρων. Και όχι μόνο τους μιμήθηκε αλλά στις επιδόσεις εξαφάνισης και σφαγών των «εχθρών του λαού» τους ξεπέρασε. O Στάλιν από την πολιτική των περιορισμών των εκμεταλλευτικών τάσεων της τάξης των κουλάκων πέρασε στην πολιτική της εξαφάνισης των κουλάκων σαν τάξης. Αυτή η ολέθρια πολιτική και η μαζική βία  έκρινε τις τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων.
 Με τα κριτήρια που όρισε ποιός είναι κουλάκος δόθηκε η δυνατότητα να δημευτούν οι περιουσίες των πιο διαφορετικών κοινωνικών στοιχείων. Τελικά με την αναγκαστική  συνεταιριστικοποίηση η τεράστια μάζα των αγροτών δέχθηκε το μεγαλύτερο πλήγμα στον 20ο αιώνα. Ο αριθμός των κουλάκων είχε υπολογιστεί σε ενιακόσιες χιλιάδες  περίπου. Αλλά περί τα 8,5  με 9 εκατομμύρια άνδρες, γυναίκες και παιδιά  υπέστησαν τις συνέπειες της «αποκουλακοποίησης». Ξεριζώθηκαν από τον τόπο που γεννήθηκαν.                                                      
 Πολλοί τουφεκίστηκαν για αντίσταση κατά της αρχής. Και αμέτρητοι πέθαναν  στο δρόμο του ξεριζωμού προς τη Σιβηρία και τον Βορρά. Σε πολλά μέρη της αχανούς χώρας είτε από κεκτημένη ταχύτητα της κοινωνικής βίας, είτε  από ιδιοτέλεια, θύματα της αποκουλακοποίησης έπεσαν και μεσαίοι αγρότες! Περίπου το 6-8% των αγροτικών νοικοκυριών συμπαρασύρθηκαν, με την μία ή την άλλη μορφή, από την τραγωδία της αποκουλακοποίησης. Οι ένοπλες εξεγέρσεις κουλάκων που έγιναν κατεστάλησαν.
 Μέλη του Πολιτικού Γραφείου όπως ο Μπουχάριν, ο Ρίκοφ και ο Τόμσκι αντιτάχτηκαν στην αναγκαστική κολεκτιβοποίηση. Οι συνέπειες της βίας ήσαν φοβερές. «Τσακίστηκε» η επιχειρηματικότητα του αγρότη. Και  η παραγωγικότητα της εργασίας στα κολχόζ ήταν χαμηλότερη απ΄ό,τι στα ατομικά νοικοκυριά. Σε πολλές περιοχές άρχισε η μαζική σφαγή των ζώων. Ο αριθμός τους ήταν το 1933 σε σύγκριση με το 1928 δυο και τρείς φορές πιο μικρός. Για να εμποδιστεί η παραγωγή αλλαντικών, περιορίστηκε δραστικά η πώληση αλατιού. Ελαττώθηκαν οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες αγροτικές οικογένειες ξεκληρίστηκαν.
 Αλλά για τον Στάλιν ένας «υψηλός σκοπός» δικαίωνε πάντα οποιοδήποτε μέσο που συντελεί στην επίτευξή του. Και ήξερε ότι είναι πιο εύκολο να συγκεντρώνεις σιτάρι από το συλλογικό νοικοκυριό. Λόγου χάρη το 1928 με την έναρξη της κολεκτιβοποίησης με ακαθάριστη σοδειά σιτηρών  4,5 δισεκατομμύρια πούτια, οι αγρότες πούλησαν στο κράτος 680 εκατομμύρια πούτια. Το 1932 με ακαθάριστη σοδειά 4 δισεκατομμύρια πούτια το κράτος πήρε 1,3 δισεκατομμύρια πούτια! Δηλαδή το κράτος με περίπου ίδια ακαθάριστη σοδειά σιτηρών κατάφερε να διπλασιάσει της εμπορεύσιμη μάζα του σταριού. Που παραλάμβανε από τους αγρότες. 
Αλλά το κόστος ήταν ολέθριο: Στο Βόρειο Καύκασο, στην Ουκρανία, στην κοιλάδα του Βόλγα και σε άλλες περιοχές της χώρας επήλθε μία περίοδος φρικτού λιμού! Ο αριθμός των θυμάτων από το λιμό  υπολογίζεται ότι είναι λίγο μεγαλύτερος από τον αριθμό των θυμάτων της αποκουλακοποίησης. Πάνω από εννέα εκατομμύρια άτομα! Παράλληλα το κράτος εξακολουθούσε να εισάγει σιτάρι.
 Ο Στάλιν πίεζε ακόμα περισσότερο. Σε πολλές περιοχές, ιδίως στην Ουκρανία, παρά την πείνα το κράτος συγκέντρωνε όλο το σιτάρι! Η πείνα ωθούσε τους πολίτες σε κλοπή σιταριού. Κι αυτός  πώς απάντησε; Πάλι με  μέτρα βίας. ΄Ελεγε:  «Οι άνθρωποι που υπονομεύουν την κοινωνική ιδιοκτησία πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν εχθροί του λαού»! Έκανε ένα νόμο που πρόβλεπε για ιδιοποίηση περιουσίας του κολχόζ τυφεκισμό ή δεκαετή κάθειρξη σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Μ΄αυτό το νόμο στις αρχές του 1933 είχαν καταδικαστεί πάνω από πενήντα χιλιάδες άτομα!
                                       Δολοφόνος της ΝΕΠ
 Με ειδική εντολή του νέου τσάρου ο τύπος δεν έγραψε τίποτα για το λαό! Η πείνα θέριζε περιοχές με πληθυσμό 25-30 εκατομμύρια κατοίκων. ΄Οπως την Ουκρανία, την περιοχή του Βόλγα κλπ. Κι από πάνω η μη παράδοση σταριού και η μη εκπλήρωση των σχεδίων χαρακτηρίζονταν σαν δολιοφθορά. Σαν «υπονόμευση της πολιτικής του κόμματος στην ύπαιθρο». Βέβαια το στάρι χρειαζόταν για την αγορά από το εξωτερικό βιομηχανικού εξοπλισμού και για την βελτίωση της τροφοδοσίας των πόλεων. Αλλά γιατί αυτό να γίνεται με τη βία κι όχι με τη γνώση του πώς λειτουργεί η οικονομία; Από την άλλη μεριά ο ανελέητος δικτάτορας δεν είπε ποτέ ούτε μία λέξη για τους λιμοκτονούντες.                                                      
 Ο Μπουχάριν χωρίς να αναφέρεται ονομαστικά στον Στάλιν υπογράμμιζε ότι «είναι ανεπίτρεπτο να εφαρμόζονται διοικητικές μέθοδοι στην οικονομία».
    ΄Ελεγε επίσης ότι «χωρίς μια ανθηρή αγροτική οικονομία είναι αδύνατο να υλοποιηθεί το πρόγραμμα της εκβιομηχάνισης, αλλά η πίεση, η κατάσχεση και η βία είναι ανεπίτρεπτες στην οικοδόμηση των κολχόζ». Στην αρχή μόνο ο Μολότοφ και ο Βοροσίλοφ υποστήριζαν ανεπιφύλακτα τον Στάλιν. Και τον Μπουχάριν ο Ρίκοφ και ο Τόμσκι. ΄Αλλα στελέχη όπως ο Κουιμπίσεφ, ο Καλίνιν, ο Μικογιάν και ο Ρουτζουτάκ ταλαντεύονταν. Ο Στάλιν συνέχιζε τη χρήση ωμής βίας και σαν ταύρος εν υαλοπωλείο όχι μόνο δεν οικοδομούσε κάτι νέο αλλά  κατέστρεφε και κάθε τι το παλιό! Ο αγώνας του Μπουχάριν τελικά για να αποτραπεί η χρήση ωμής βίας ενάντια στους αγρότες του σοβιετικού κράτους δικαιώθηκε και ηθικά και πολιτικά.
Ο Στάλιν όμως αφού «εξάλειψε» δια της βίας τους κουλάκους δεν δίστασε μπροστά σε τίποτα προκειμένου να εξοντώσει εκείνους  που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, του αντιστάθηκαν ή αποπειράθηκαν να του αντισταθούν.
Για πολλές δεκατίες η «αγροτική επανάσταση» του Στάλιν καταδίκασε την αγροτική οικονομία στη στασιμότητα. Αυτό το αιματηρό εγχείρημα που στοίχισε τη ζωή σε εκατομμύρια ανθρώπους  δεν βελτίωσε στο ελάχιστο την κατάσταση στη χώρα. Το μόνο που «επιτεύχθηκε» ήταν η συγκέντρωση και η διανομή από το κράτος των σιτηρών. Στα κολχόζ δεν έμεινε εμπορεύσιμο σιτάρι και το ελεύθερο εμπόριο έσβησε.       
΄Ετσι πέθανε η ΝΕΠ, που ο Στάλιν είχε πει γι΄αυτήν: «θα πνίξει τα σοσιαλιστικά στοιχεία και θα αναβιώσει τον καπιταλισμό», με πρώτο θύμα του σταλινικού τσαρισμού την αγροτιά. Και μαζί καταργήθηκε η αρχή της συλλογικής καθοδήγησης στο κόμμα. Για ποιόν είχε γίνει η Επανάσταση; Πάντως αυτή στην ύπαιθρο στραγγαλίστηκε μέσα στη μέγγενη του σταλινικού καθεστώτος βίας και αυθαιρεσίας.
Η διάσταση απόψεων μεταξύ Μπουχάριν και Στάλιν θα πάρει διαστάσεις. Στο παρελθόν όμως στα χρόνια  1925 -1927 ο Στάλιν θα πάρει το μέρος του  κατά των επιθέσεων που του έκαναν ο Τρότσκι, ο Κάμενεφ και ο  Ζινόβιεφ. Είχε πει μάλιστα χαρακτηριστικά: «Ζητάτε το αίμα του Μπουχάριν; Ε, να το ξέρετε, δεν πρόκειται να σας δώσουμε το αίμα του!». Το φύλαξε για τον εαυτό του. Του το πήρε στο τέλος εκείνος.
Ο Στάλιν είχε τη συνήθεια να δανείζεται ή να αντιγράφει θέσεις άλλων στελεχών του κόμματος. Και να τις παρουσιάζει για δικές του. ΄Ετσι υιοθέτησε θέσεις του Τρότσκι και του Μπουχάριν. Αλλλά ξαφνικά άρχισε να αποστρέφεται τον τελευταίο. Και η προσωπική τους φιλία μετατράπηκε σε αντιπάθεια. Βέβαια όχι τυχαία. Μετά το θάνατο του Λένιν ο Μπουχάριν σε ένα από τα άρθρα του έγραφε ότι «τώρα δεν μπορούμε να έχουμε παρά  συλλογική μόνο αυθεντία». Αυτό ο Στάλιν  το εξέλαβε σαν υπαινιγμό που αφορούσε τον ίδιο. Τελικά  τα μέλη του Πολιτικού Γραφείου από τα οποία εξαρτιόταν η λήψη σωστής απόφασης αποδείχθηκε ότι δεν διέθεταν τις απαραίτητες διανοητικές ικανότητες να την πάρουν.
Και ενώ ο Μπουχάριν προσπάθησε να αποκαταστήσει ήπιο διάλογο με τον Στάλιν εκείνος επεδίωκε την πλήρη υποταγή και συνθηκολόγηση. Το πολιτικό γραφείο καταδίκασε τον Μπουχάριν ο οποίος στις 30 Σεπτεμβρίου 1928 με άρθρο του στην Πράβντα με τον τίτλο «Σημειώσεις ενός οικονομολόγου» έλεγε:
«Στη χώρα μας πρέπει να τεθούν σε λειτουργία, να ενεργοποιηθούν στο έπακρο όλοι οι οικονομικοί παράγοντες που εργάζονται για το σοσιαλισμό. Αυτό προϋποθέτει τον πλέον περίπλοκο συνδυασμό της προσωπικής. Της ομαδικής. Της μαζικής. Της κοινωνικής. Και της κρατικής πρωτοβουλίας. ΄Εχουμε επανασυγκεντρωποιήσει υπέρμετρα τα πάντα».
Ο Στάλιν στο πολιτικό γραφείο κέρδιζε έδαφος. Ο Μπουχάριν μειοψήφισε. Ο Ρίκοφ υποχώρησε σε μια σειρά σημεία. Ο Τόμσκι ταλαντεύθηκε. Σε μια οξεία αντιπαράθεση ο Στάλιν κάλεσε τον Μπουχάριν να πάψει «να παρεμποδίζει την κολεκτιβοποίηση»  κι  εκείνος τον αποκάλεσε «μικρό ανατολίτη δεσπότη». ΄Οπως πάντα ο Στάλιν δεν απάντησε, αλλά του το φύλαξε. Στη  συνέχεια ο Μπουχάριν, βλέποντας ότι οι  μετριοπαθείς θέσεις έχαναν έδαφος, προσπάθησε να αποκαταστήσει σχέσεις με την πρώην «αντιπολίτευση». Την οποία  παλιότερα είχε βοηθήσει τον Στάλιν να την τσακίσει.
΄Ετσι επισκέφθηκε ξαφνικά στις 11 Ιουλίου 1928 τον Κάμενεφ στο διαμέρισμά του. Και αργότερα άλλες δύο φορές. Δεν έχει γίνει γνωστό τι ειπώθηκε σ΄αυτές τις συναντήσες μεταξύ των δύο συνεργατών του Λένιν. Ο Τρότσκι υποστηρίζει πώς στις σημειώσεις του Κάμενεφ αναφερόταν ότι ο Μπουχάριν ήταν συντετριμμένος. Και επαναλάμβανε συνεχώς ότι η «Επανάσταση χάθηκε». Και ότι ο «Στάλιν είναι ένας δολοπλόκος της χειρότερης μορφής».
Η συνάντηση αυτή έδωσε αφορμή στον Στάλιν να χαραχτηρίσει τον Μπουχάριν «φραξιονιστή». Οπότε ο Μπουχάριν με άρθρο του  στην Πράβντα στις 24 Ιανουαρίου 1929 με τίτλο «Η Πολιτική διαθήκη του Λένιν» προσπάθησε να απευθυνθεί στην κοινή γνώμη. Υπενθυμίζοντας τις απόψεις του Λένιν. Για την οικοδόμηση του                                                         σοσιαλισμού. Για τη σημασία της ΝΕΠ. Και για το δημοκρατικό τρόπο λήψης αποφάσεων. Ιδιαίτερα υπογράμμιζε ότι ο Λένιν στα άρθρα του:
«Χαράσσει τη γραμμή εκβιομηχάνισης της χώρας με βάση την αποταμίευση. Με βάση τη βελτίωση της ποιότητας της εργασίας. Μεσω της συνεταιριστικοποίησης της αγροτιάς. Δηλαδή πολύ πιο εύκολα, απλά και χωρίς καμιά βία να προσελκύσουμε τους αγρότες στη σοσιαλιστική οικοδόμηση».
Βέβαια ο τίτλος του άρθρου του Μπουχάριν παρέμπεπε στη «Διαθήκη» του Λένιν. ΄Οπου κατηγορηματικά εκφραζόταν η ανάγκη να αντικατασταθεί ο Στάλιν από τη θέση του γενικού Γραμματέα. Και τόνιζε διορατικά και με πικρία: « Η συνείδηση δεν έχει εκλείψει από την πολιτική. ΄Οπως νομίζουν πολλοί»! Αλλά ήταν αργά.
Ο Μπουχάριν με μεγάλη καθυστέρηση θυμήθηκε τον πραγματικό ρόλο του Στάλιν. Στη συνέχεια ο τελευταίος εκμεταλλεύομενος μερικά λάθη του Μπουχάριν και κατά τη συνήθειά του εξογκώνοντάς τα σε τρίωρη ομιλία του σε Ολομέλεια της Κ.Ε. το 1929 εξαπέλυσε επίθεση εναντίον του. Με λέξεις όπως: «ανοησία». «Κουταμάρα». «Βιβλιαράκια του Μπουχάριν». «Μη μαρξιστική προσέγγιση». «Κομπογιανιτισμός». «Κίβδηλος μαρξιστής. «Φλυαρία». «Μισοαναρχικός νερόλακκος του Μπουχάριν» κλπ. Επικαλέστηκε ακόμα και την συνάντηση του τελευταίου με τον Κάμενεφ. Στην υβριστική αυτή και εξοντωτική κριτική είχαν υποβληθεί επίσης  ο Ρίκοφ και ο Τόμσκι. Η ομιλία αυτή του Στάλιν δεν δημοσιεύτηκε παρά μετά από πολλά χρόνια στα «΄Απαντά» του. Ο Μπουχάριν και ο Ρίκοφ απομακρύνθηκαν από τα αξιώματά τους. ΄Ομως παρέμειναν στο Πολιτικό Γραφείο.
Μόλις η απόφαση της Ολομέλειας έφτασε στις κομματικές οργανώσεις άρχισε ένα όργιο εκκαθαρίσεων των «δεξιών» σ΄ολόκληρη τη χώρα!  Κι αυτό αποτέλεσε στην πράξη το έναυσμα για την επίσπευση της κολεκτιβοποίησης. Η οποία δεν συνοδευόταν απλώς  από αναρίθμητες ακρότητες. Αλλά κι από βίαιη κατάργηση του προαιώνιου τρόπου παραγωγής της αγροτιάς. Ο Μπουχάριν ακόμα αρνούνταν να υποχωρήσει από τις ορθές απόψεις του. Οπότε στις 17 Νοεμβρίου 1929 καθαιρέθηκε από το Πολιτικό Γραφείο.
 Αλλά μετά από λίγο διάστημα Μπουχάριν, Ρίκοφ και Τόμσκι με σημείωμά τους στην Κ.Ε. δέχθηκαν ότι οι απόψεις τους ήσαν λαθεμένες και τόνιζαν ότι θα παλαίψουν: «Ενάντια σ΄όλες τις αποκλίσεις από τη γενική γραμμή του Κόμματος. Και πριν απ΄όλα ενάντια στη δεξιά απόκλιση»! Σταδιακά «ο μικρός ανατολίτης δεσπότης» Στάλιν… μεγάλωνε   εκτοπίζοντας ακόμα και τη «συνείδηση από την  πολιτική». Για να πάρει αυτή  πολύ αργότερα την εκδίκησή της   με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.
 Σε περιοδικό των μενσεβίκων που είχε ιδρύσει ο Μάρτοφ τονιζόταν στο εξωτερικό τον Απρίλη του 1931 ότι ο Στάλιν κάνει τα πάντα ώστε: «Να ξεριζώσει τα όνειρα για επιστροφή στη ΝΕΠ…Προσπάθησε ήδη επανειλημμένα να καρφώσει τους δεξιούς κομμουνιστές στο κέρατο του κριαριού. ΄Ομως για διάφορους εσωτερικούς λόγους, οι διώξεις προς το παρόν δεν οδηγήθηκαν προς τα άκρα. Και το βίαιο τέλος των Ρίκοφ, Μπουχάριν, Τόμσκι αναβλήθηκε…Οι οπαδοί της ΝΕΠ που δείχνουν ευαισθησία για τα αιτήματα της αγροτιάς, αν και αδύναμοι ψυχολογικά να διαχωρίσουν τη θέση τους από τη δικτατορία, έχουν ήδη καθαιρεθεί από τα αξιώματά τους. ΄Ομως δεν έχουν ανακηρυχθεί ακόμα εχθροί του λαού. Πάντως ο δικτάτορας προχωρά και σύντομα θα έρθει η σειρά τους»! Λόγια προφητικά.
                             Στραγγαλιστής της Δημοκρατίας
Ένα εξάμηνο πριν από τη σύλληψη του ο Μπουχάριν θα στείλει γράμμα στον  Στάλιν. Και στα άλλα μέλη του πολιτικου γραφείου. Σε λίγο θα γίνει η δίκη-παρωδία των Ζινόβιεφ-Κάμενεφ και των δέκα τεσσάρων «συνενόχων»  τους. Οι  υπόδικοι στη διάρκεια της δίκης τους θα ενοχοποιήσουν τον Μπουχάριν. Τον Ρίκοφ. Και άλλους. Και ο Βισίνσκι θα αναγγείλει την έναρξη της ανάκρισης για την «υπόθεση Μπουχάριν». Το άλλοτε «αγαπημένο παιδί του κόμματος» βρέθηκε ξαφνικά σε απόγνωση. Σε γράμμα του  προς τον Στάλιν και στα σχεδόν ομοιότυπα   προς τα μέλη του πολιτικού γραφείου και στον Βισίνσκι χαρακτηρίζει τις κατηγορίες του Κάμενεφ εναντίον του «τερατώδεις και χυδαίες».
                             
Το καθεστώς του Στάλιν δεν ήταν παρά  μια δικτατορία της γραφειοκρατίας. Δεν είχε καμιά σχέση με Λαϊκή Εξουσία. Αυτός στη δικτατορία του προλεταριάτου δεν έβλεπε παρά μόνο το στοιχείο της βίας. Με κυρίαρχη μορφή τη δική του. Δεν μπορεί ούτε κατά φαντασία να γίνεται λόγος για εξουσία των εργαζομένων. Αυτός τελικά τα υπέταξε όλα στη δική  του  μονοπρόσωπη εξουσία. Οι άλλοι τριγύρω του δεν έπαιζαν κανένα ουσιαστικό  ρόλο. ΄Εγιναν τελικά μαριονέτες. Και εκτελεστικά όργανα της θέλησης του ενός.
 ΄Ο,τι έκανε ο Στάλιν το έκανε όπως ισχυριζόταν  γιατί ήταν σύμφωνο  με τις ιδέες και τις απόψεις του Λένιν. Στο τέλος ταύτισε τον εαυτό του  με τον Λένιν.
 Ο Στάλιν δεν ήταν καν καλόπιστος με τους συντρόφους για να βρεθεί η καλύτερη λύση στα τεράστια πράγματι θέματα που αντιμετώπιζαν. Ο «αρχηγός» τρομοκρατημένος και ζαλισμένος εμπρός στα τεράστια προβλήματα της ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης και της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια χώρα κατάντησε να βλέπει παντού «εχθρούς του λαού». Τους οποίους εξολόθρευε  σαν τα                                                           τελευταία δήθεν κατάλοιπα του καπιταλισμού. Για να οδηγήσει τη χώρα στην παραφροσύνη του 1937-1938. Αρκούσε ένα νεύμα του Στάλιν. Μια έκκληση.΄Ενα σύνθημα. Μια οδηγία. Για μαζική τρομοκρατία.
 Κι άς έλεγε ο Λένιν ότι «ο σοσιαλισμός είναι ανέφικτος χωρίς τη δημοκρατία. Γιατί πρώτο το προλεταριάτο δεν μπορεί να πραγματοποιήσει τη σοσιαλιστική επανάσταση. Αν δεν προετοιμάζεται γι΄αυτή με τον αγώνα για δημοκρατία. Και γιατί δεύτερο ο νικηφόρος σοσιαλισμός δεν μπορεί να διατηρήσει τη νίκη του». Αυτός ο αγροίκος «πάγωσε» τη δημοκρατία γιατί η δικτατορία προέχει της δημοκρατίας. Αυτή ήταν η πεποίθησή του. Και δεν ήθελε αντιρρήσεις. Γι΄αυτό σε εκατοντάδες χιλιάδες πόλεις στήθηκαν μαρμάρινα αντίγραφα του ψυχρού ανέκφραστου προσώπου του. Και σε κάθε γωνιά της Σοβιετικής ΄Ενωσης έδωσε τ΄όνομά του! Και ενώ έπνιγε τη δημοκρατία από την άλλη δεν εκφραζόταν δημόσια εναντίον της.
Η δημοκρατία σαν έκφραση της σοσιαλιστικής λαϊκής εξουσίας ήταν αποδεκτή και ανεκτή μόνο στο βαθμό που ενίσχυε την προσωπική του δικτατορία. Και είναι παράξενο που κατάφερε να εγκαθιδρύσει μια εξουσία απόλυτη και απεριόριστη καθαγιασμένη από την αγάπη εκατομμυρίων ανθρώπων. Αυτός που εξαφάνισε εκατομμύρια συμπατριωτών του κατάφερε να ανταμειφθεί γι΄αυτό με την τυφλή αγάπη πολύ περισσότερων  εκατομμυρίων  συμπολιτών του!
Ο Μπουχάριν ακόμα από το 1928 τον αποκαλούσε Τζένγκις Χαν. Στις αρχές του 1934 έγινε το 17^ο συνέδριο του κόμματος, για να πανηγυρίσει ο Στάλιν τα «επιτεύγματα» στην οικοδόμηση του «σοσιαλισμού» του. Σ΄αυτό το συνέδριο ακόμα και ο Μπουχάριν αυτομαστιγώθηκε όπως και πολλά άλλα στελέχη. Σαν να βρίσκονταν σε θρησκευτική έξαρση. Ικανοποιώντας την ματαιοδοξία του «αρχηγού». Το σκηνικό το είχε στήσει ο μηχανισμός  του Στάλιν.
 Ο Μπουχάριν είπε: «Ο Στάλιν είχε απόλυτα δίκιο, όταν εφαρμόζοντας κατά τον λαμπρότερο τρόπο τη μαρξιστικολενινιστική…διαλεκτική, τσάκισε όλες τις θεωρητικές θέσεις της δεξιάς απόκλισης. Που είχαν διατυπωθεί κυρίως από μένα. Χρέος του κάθε μέλους του κόμματος…είναι η συπείρωση γύρω από τον σύντροφο Στάλιν. Ο οποίος  ενσαρκώνει το πνεύμα και τη θέληση του κόμματος:  Σαν ηγέτης του.  Σαν θεωρητικός και πρακτικός αρχηγός του»!
 Παρόμοιο λιβάνισμα  έκαναν και οι Ρίκοφ,  Τόμσκι και ο  Ζινόβιεφ ο οποίος  είχε γίνει πάλι δεκτός στο κόμμα. Ο Ζινόβιεφ διεκδικητής παλιότερα της θέσης του Γενικού Γραμματέα έφτασε να αποδώσει υπερφυσικές ικανότητες στον Στάλιν. Υμνολογώντας τον σαν θεό: «Βλέπουμε πως οι καλύτεροι εκπρόσωποι της πρωτοπόρας κολχόζνικης αγροτιάς φλέγονται από τον πόθο να έρθουν στη Μόσχα και να πάνε στο Κρεμλίνο. Για να δουν με τα ίδια τους τα μάτια τον σύντροφο Στάλιν. Και ίσως να τον αγγίξουν με τα χέρια τους. Φλογερή επιθυμία τους είναι να ακούσουν από τα χείλη του Στάλιν τις υποδείξεις που θα μεταφέρουν στις μάζες»!
Ο μαζοχισμός, ο αυτοεξευτελισμός, η ταπείνωση και η υποταγή στον δυνάστη σε όλη τους την μεγαλοπρέπεια! Τα ίδια περίπου είπε και ο Κάμενεφ κλείνοντας την ομιλία του ως εξής: «Ζήτω ο αρχηγός, ο διοικητής μας σύντροφος Στάλιν»! Μετά από τρία χρόνια ο Στάλιν θα κάνει τους Κάμενεφ και Ζινόβιεφ «πτώματα» κυριολεκτικά και  όχι μεταφορικά. Η αυτομαστίγωση δεν τους έσωσε. Κι ήσαν αυτοί που στο παρελθόν τον είχαν κρίνει σωστά.
                                      Αιμοβόρος Οσετίνος
Ο Κάμενεφ σε συζήτησή του με τον Τρότσκι είχε αποκαλέσει τον Στάλιν «ανήμερο θηρίο». Ο Ζινόβιεφ αναφερόμενος στην εθνότητα των οσετίνων της Γεωργίας τον αποκαλούσε «αιμοβόρο οσετίνο, που δεν ξέρει τι σημαίνει συνείδηση». Ο Μπουχάριν εκτός των άλλων τον είχε προσβάλει επανειλημμένα λέγοντάς του ότι δεν γνωρίζει ξένες γλώσσες.
 Ο Ράντεκ δεν είχε γράψει ούτε μια λέξη για τον μελλοντικό γενικό γραμματέα στην πρώτη έκδοση του βιβλίου του με τίτλο «Πορτραίτα και λίβελλοι». Ο Πρεομπραζένσκι που πράγματι ήταν  μεγάλος θεωρητικός  είχε αποκαλέσει σε μια ομιλία του τον Στάλιν «αμόρφωτο».
 Τους τσάρους δεν  τους λιβάνιζαν όπως τον Στάλιν. Σαν θεοφοβούμενοι ήσαν πιο ταπεινοί. Με τον καιρό ο Στάλιν προχωρούσε αργά αλλά σταθερά στην καθολική τρομοκρατία. Με αποκορύφωμα τις στημένες δίκες 1937-1938. Και τις μαζικές εκτελέσεις, τη στιγμή μάλιστα που ισχυριζόταν ότι στη χώρα δεν υπήρχαν πια εκμεταλλεύτριες τάξεις! Οι διώξεις αυτές  αποτελούσαν κατάντια απόλυτης διαφθοράς και ανηθικότητας. Γνωρίσματα που δεν έχουν βέβαια καμιά σχέση με τα υψηλά ιδανικά της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης  και του σοσιαλισμού.
Ο Στάλιν διύθυνε τις μαζικές διώξεις και τις δίκες από τα παρασκήνια. Με όργανά του τον εισαγγελέα Βισίνσκι, τον στρατοδίκη Ούλριχ και το αναπληρωματικό μέλος του πολιτικού γραφείου, νάνο στο ανάστημα και στην πολιτική, Γεζόφ. Που πήρε τον τίτλο του γενικού επιτρόπου  κρατικής ασφάλειας.
Ο Μ.Τζίλας γράφει στο βιβλίο του «Συνομιλίες με τον Στάλιν» ότι στο Πολιτικό Γραφείο του Στάλιν κανένας δεν ήταν ψηλότερος απ΄αυτόν τον ίδιο!
Μετά την δίκη των Κάμενεφ και Ζινόβιεφ  που τους καταδίκασαν χωρίς κανένα στοιχείο άρχισε στις 23 Ιανουαρίου 1937  στη Μόσχα η δίκη των «δεκαεφτά». Στη δίκη αυτή είχε προσαχθεί ο Πιατακόφ. Που ο Λένιν στο «Γράμμα του προς το Συνέδριο» είχε αποκαλέσει άνθρωπο «εξαιρετικής αναμφισβήτητα θέλησης και μεγάλων ικανοτήτων». Μαζί του είχαν  προσαχθεί άλλοι δεκαέξι κατηγορούμενοι. Η δίκη είχε προετοιμαστεί τόσο τέλεια που ο Πιατακόφ, χωρίς να έχει συναντηθεί ποτέ με τον εξόριστο ήδη Τρότσκι περιέγραψε  μια τέτοια συνάντηση μαζί του στο ΄Οσλο. ΄Οπου δεν είχε πατήσει ποτέ. Κατά την «ομολογία» του ο Τρότσκι επεδίωκε την κατάληψη της εξουσίας με την ταυτόχρονη διενέργεια τρομοκρατικών πράξεων ενάντια στον Στάλιν και τους συνεργάτες του.
Ο Στάλιν τους Ζινόβιεφ και Κάμενεφ τους λύγισε με την εξάντληση, την πείνα και την απάτη. Τον Πιατακόφ και τους «συνενόχους» του με τα βασανιστήρια. Με την δίκη των «είκοσι ένα» που επακολούθησε μεδοθεύτηκε η εξόντωση των Μπουχάριν, Ρίκοφ, Κρεστίνσκι, Ρακόφσκι, Ρόζενγκολτς και άλλων θυμάτων της σταλινικής τρομοκρατίας. Κι όλα αυτά γίνονταν στα πλαίσια  της «μονομαχίας» Στάλιν-Τρότσκι η οποία συνεχιζόταν. Τους παλιούς οπαδούς και συνεργάτες του Τρότσκι ο δικτάτορας τους αποκαλούσε «μανιακή συμμορία δολιοφθορέων». Που δήθεν η μόνη τους απασχόληση ήταν «η κατασκοπία, η τρομοκρατία, οι δολοφονίες και οι εμπρησμοί»!
                                                         
 Ο Στάλιν πάση θυσία ήθελε να βγάλει από τη μέση τον Τρότσκι. Γιατί εκείνος από το εξωτερικό δεν έχανε ευκαιρία να επιτίθεται κατά του δικτάτορα.                                
 Τις πολυάριθμες ελλείψεις στη βιομηχανία, τη χρόνια καθυστέρηση της αγροτικής οικονομίας, την αργή άνοδο του βιοτικού επιπέδου, όλα αυτά, ο Στάλιν τα απέδιδε στη «μανιακή συμμορία των δολιοφθορέων». Και τα πειθήνια όργανά του με πληθώρα αναφορών ανακάλυπταν ή κατασκεύαζαν δολιοφθορές και σαμποτάζ που δικαιολογούσαν τις μαζικές διώξεις, τις  δίκες και καταδίκες αθώων και έντιμων ανθρώπων. Το χέρι του δικτάτορα καθόλου τρεμάμενο υπέγραφε και ξαναϋπέγραφε  αποφασίζοντας για τις τύχες ανθρώπων που γνώριζε πολύ  καλά αυτός ο ίδιος ότι δεν ήταν ένοχοι!
΄Ετσι επικύρωσε την εκτέλεση του Ναζαρετιάν πρώην βοηθού του. Του Ν. Γκορμπουνόφ, πρώην γραμματέα του Λένιν. Του Α. Ενουκίτζε, φίλου του και  πρώην γραμματέα της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής. Του Α. Κόσαρεφ, για τον οποίο έλεγε κάποτε πως είναι «άξιος ηγέτης της νεολαίας». Του Γ. Στεν, που τον είχε δάσκαλο φιλοσοφίας. Η τραχύτητα, η έλλειψη χιούμορ,  η ακαμψία, η μαχητικότητα και η επιθετικότητα   του Στάλιν τον βοήθησαν να καταβάλει τους αντιπάλους του.
 Οι ρηχοί και πρωτόγονοι «φιλιππικοί» του, η σχηματική σκέψη του, ο λαϊκισμός του  έφταναν πιο γρήγορα στον πραγματιστικό κοινό νου των ανθρώπων. Που δεν πολυσκοτίζονταν για την ομορφιά του ύφους, την διανοητική περίσκεψη και την επιστημονική ορολογία που χρησιμοποιούσαν  τα άλλα στελέχη. ΄Οπως ο Τρότσκι,  ο Μπουχάριν, ο Κάμενεφ και ο Ζινόβιεφ. Τα οποία εξόντωσε μέχρις ενός. Στάθηκε ανίκανος  να αφομοιώσει τη διαλεκτική και να εισχωρήσει στους λαβυρίνθους της φιλοσοφίας. Με υπόδειξη του Ινστιτούτου Κόκκινης Καθηγεσίας ο Στάλιν πήρε κοντά του   για «μαθήματα διαλεκτικής» τον γνωστό εκείνη την εποχή σοβιετικό φιλόσοφο της πλειάδας των παλιών μπολσεβίκων Γιάν Στέν. Ο οποίος εργαζόταν σαν υποδιευθυντής του Ινστιτούτου «Μάρξ-΄Ενγκελς». Και αργότερα σαν μόνιμος συνεργάτης του μηχανισμού της Κ.Ε. Εκλεγόταν αντιπρόσωπος σε όλα τα συνέδρια του κόμματος. Και ήταν μέλος της Κ.Ε.Ε. Είχε δε ανεξάρτητες απόψεις.
                                       Δολοφόνος της Φιλοσοφίας
  Σαν καθηγητής του Στάλιν, ο Στεν επεξεργάστηκε ένα πρόγραμμα μαθημάτων. Στο οποίο συμπεριέλαβε τη μελέτη των έργων του Χέγκελ. Του Κάντ. Του Φόϋερμπαχ. Του Φίχτε. Του Σέλινγκ. Του Πλεχάνοφ. Του Κάουτσκι. Και του Μπράντλεϊ. Δυο φορές την εβδομάδα ο Στεν πήγαινε και προσπαθούσε να εξηγήσει στον Στάλιν τις αντιλήψεις του Χέγκελ. Εκείνος συχνά τον διέκοπτε για να του υποβάλει ερωτήσεις  του τύπου: «Τι σημασία έχει αυτό για την ταξική πάλη;». «Ποιός χρησιμοποιεί όλη αυτή την σαχλαμάρα στην πράξη;».
Φαίνεται ότι ο Στάλιν δεν μπόρεσε να κατανοήσει πολλά πράγματα από τη φιλοσοφία όπως προκύπτει από τα «φιλοσοφικά του έργα». Και γι΄αυτό το λόγο ο Στεν έπεσε σε δυσμένεια. ΄Ετσι  ο Στεν, όπως επίσης ο Κάρεφ, ο Λούπολ και άλλοι φιλόσοφοι μαθητές του σοβιετικού ακαδημαϊκού Α.Μ.Ντεμπόριν, χαρακτηρίστηκε θεωρητικός «υπηρέτης του τροτσκισμού», συνελήφθη το 1937 και εξαφανίστηκε! ΄Ετσι ενεργούσε ο μεγάλος «φιλόσοφος» Στάλιν. Αντί να αντιμετωπίσει τις ιδέες ή τις απόψεις εκτελούσε τους φορείς τους: Η φιλοσοφία στάθηκε το πρώτο θύμα της σταλινικής «επιστημολογίας».
Τον Οκτώβριο του 1930 συνεδρίασε το Προεδρείο της Κομμουνιστικής Ακαδημίας και συζήτησε τις διαφωνίες στο «φιλοσοφικό μέτωπο». Κατηγορούμενος ο Ντεμπόριν για δήθεν «υποτίμηση του λενινιστικού σταδίου στην ανάπτυξη της μαρξιστικής φιλοσοφίας». Ο Ντεμπόριν αντέδρασε σθεναρά, αλλά οι Μιλιούτιν, Μίτιν, Μελόνοφ και Γιαροσλάφσκι που μίλησαν τον κατηγόρησαν ότι μαζί με τους Στεν, Κάρεφ και Λούπολ, «υποτιμά επιδεικτικά την υλιστική διαλεκτική».
  Ο Στάλιν που ούτε την ιερατική σχολή κατόρθωσε να τελειώσει γινόταν τώρα και ειδικός της φιλοσοφίας! Ο Ντεμπόριν δεν εκτελέστηκε. Αλλά απομακρύνθηκε  από τη δραστήρια επιστημονική εργασία. Ενώ ο δικτάτορας σε ομιλία του τον  Δεκέμβριο του 1930 στον κομματική οργάνωση του Ινστιτούτου Κόκκινης καθηγεσίας θρασύτατος και ασύδοτος πέταγε τα «φιλοσοφικά του μαργαριτάρια»:
  «Οφείλουμε να ξεσκεπάσουμε και να καθαρίσουμε όλη την κόπρο που έχει συσσωρευτεί στη φιλοσοφία και στη φυσιογνωσία. ΄Ολα όσα έχουν γραφεί απο την ομάδα Ντεμπόριν  επιβάλλεται να ανασκευαστούν. Ο Στεν και ο Κάρεφ πρέπει να αποβληθούν. Ο Στεν κοκορεύεται αλλά δεν είναι παρά μαθητής του Κάρεφ. Ο Στεν είναι αδιόρθωτος ακαμάτης. Μόνο λόγια μπορεί να λέει.
 »Ο Κάρεφ μας παριστάνει τον σοβαρό και περπατάει σαν φουσκωμένος κούρκος. Ο Ντεμπόριν δεν είναι αξιόπιστος. Ωστόσο στη σύνταξη του περιοδικού «Κάτω από τη Σημαία του Μαρξισμού» πρέπει να τον αφήσουμε για να έχουμε ποιόν να χτυπάμε. Θα έχετε μεν στη σύνταξη δύο μέτωπα. Αλλά θα είσαστε πλειοψηφία…».
 Αυτός ο άσχετος συμβούλευε τους φιλόσοφους  χωρίς να καταλαβαίνει τη φιλοσοφία. Το κυριώτερο ήταν το «χτύπημα».
Μετά τα έργα του Στάλιν, όπως του εγχειριδίου «Ιστορία του ΠΚΚ (μπ.)»,  στους φιλόσοφους και τους κοινωνιολόγους δεν έμεινε παρά να σχολιάζουν και να εξυπνούν τα έργα  της σταλινικής «μεγαλοφυίας».
 Βέβαια ο Στάλιν πλάι στη νοσηρή καχυποψία του  διέθετε και ικανότητες. Ο στρατάρχης Ζούκοφ εξαίρει  στον Στάλιν  «την ικανότητα να διατυπώνει λιγόλογα τις σκέψεις του. Τον έμφυτο αναλυτικό νου. Τη μεγάλη ευρυμάθεια και την σπάνια μνήμη». Γράφει επίσης: «Ο Στάλιν είχε ισχυρή βούληση. Κλειστό και απότομο χαρακτήρα. Ο γενικά ήρεμος, λογικός Στάλιν γινόταν πολλές φορές εξαιρετικά ευέξαπτος. Τότε τον εγκατέλειπε η αντικειμενικότητα. ΄Αλλαζε απότομα  μπροστά στα μάτια σου. Χλόμιαζε ακόμα περισσότερο. Η ματιά του γινόταν βαριά και βλοσυρή».
 Ο Στατάρχης Βασιλέφσκι λέει για τη δυνατή μνήμη του Στάλιν: «Δεν έχω συναντήσει άλλους ανθρώπους που να θυμούνται τόσα πολλά πράγματα όσα ο Στάλιν. Ήξερε όχι μόνο όλους τους διοικητές κάθε μετώπου στρατιάς (κι αυτές ξεπερνούσαν τις εκατό). Αλλά και μερικούς διοικητές σωμάτων και μεραρχιών. Σε όλη τη διάρκεια του πολέμου ο Ι.Β.Στάλιν δεν ξέχασε ποτέ τη σύνθεση των στρατηγικών εφεδρειών. Και μπορούσε ανά πάσα στιγμή να αναφέρει με την ονομασία του εκείνο ή τον άλλο σχηματισμό».
  Ακόμα και ο Τσώρτσιλ γράφει  ότι όταν του μίλησε για το σχέδιο «Πυρσός», ο Στάλιν εκτίμησε αμέσως τα στρατηγικά του πλεονεκτήματα. «Αυτή η αστραπιαία αντίδρασή του, συνεχίζει με εντυπωσίασε βαθιά, διότι αποδείκνυε ότι ο ρώσος δικτάτορας, συνέλαβε αμέσως και πλήρως το πρόβλημα. Που ως τότε ήταν γι΄αυτόν κάτι το καινούργιο. Ελάχιστοι εν ζωή  άνθρωποι θα μπορούσαν μέσα σε μερικά λεπτά να εμβαθύνουν στις σκέψεις που εμάς μας βασάνιζαν μήνες ολόκληρους. Ο Στάλιν εκτίμησε τα πάντα αστραπιαία».
 Βέβαια ο Στάλιν εγκαλείται ενώπιον της ιστορίας όχι για τις ικανότητές του. Αλλά για το πώς τις χρησιμοποίησε και πολύ περισσότερο γιατί του έλειπε μια μεγάλη ικανότητα που πίστευε ότι την έχει. Δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη ματαιοδοξία, τη φιλοδοξία και την εξουσιομανία του να μετατραπεί σε δικτάτορα. Και βεβαίως τον καιρό που έγραφαν ο Ζούκοφ και οι άλλοι για την προσωπικότητα του Στάλιν αγνοούσαν ακόμα πολλά πράγματα. Αλλά και πολλά απ΄αυτά που γνώριζαν  δεν μπορούσαν να τα πουν.
 
 

  Η διάνοια του  Στάλιν ήταν από πολλές απόψεις εξαιρετική. Αλλά όχι διακεκριμένη. Και κάθε άλλο παρά μεγαλοφυής. Αλλά δεν δίσταζε να αποφαίνεται σαν αυθεντία σε όλους τους τομείς της γνώσης από την γλωσσολογία μέχρι την πολιτική οικονομία!
 Αυτός ο μη ειδικός, ο ερασιτέχνης συμβούλευε τους πάντες στον τομέα των στρατιωτικών. Της ιστορίας. Της κινηματογραφίας. Της αγροτικής οικονομίας.  Και οι στημένοι «υμνωδοί» «συνέθεταν» διθυράμβους για τον «μεγαλοφυή Στάλιν».
Κάπως έτσι αυτός ο διανοητικά κενός με παντελή έλλειψη διαίσθησης και αισθητικής παιδείας έδωσε  την έγκρισή του  στην πρόταση του Καγκάνοβιτς και Μολότοφ,  να γκρεμιστεί στη Μόσχα ο περίφημος Ναός του Σωτήρος. Και να ανεγερθεί στη θέση του το Μέγαρο των Σοβιέτ! Τελικά ο ναός αυτός που χτιζόταν επί μισό περίπου αιώνα με τα τάματα του ρωσικού λαού με τις σπάνιες τοιχογραφίες και τα γλυπτά επιφανών καλλιτεχνών  σωριάστηκε σε ερείπια. Στις 5 Δεκεμβρίου 1931. Για «αθεϊστικούς και αρχιτεκτονικούς λόγους»!
Το ύψος του μεγάρου των Σοβιέτ σύμφωνα με τις εντολές του Στάλιν έμελλε να υπερβεί τα τετρακόσια  μέτρα. Και το άγαλμα του Λένιν στο επιστέγασμα έπρεπε να  φτάνει τα εκατό μέτρα. Η δε Μεγάλη Αίθουσα έπρεπε να έχει απαραίτητα είκοσι μία χιλιάδες θέσεις. Και απαίτησε το βήμα του Προεδρείου  να είναι πολύ ψηλά. Γιατί βέβαια εκεί θα καθόταν και ο «αρχηγός»!  Αθεράπευτα μεγαλομανής ο άνθρωπος. Παρόμοιες μεγαλομανίες είχε και ο Χίτλερ. Ο Στάλιν ήταν διάνοια βαθιά ανήθικη. Ψυχρή. Παγωμένη. Που της έλειπαν τα σκιρτήματα  του ουμανισμού και της αγάπης για τον άνθρωπο.
Aτέλειωτοι κατάλογοι με τα ονόματα καταδίκων ή συλληφθέντων που του έθετε υπ΄όψιν ο μηχανισμός του πέρναγαν από τα χέρια του. Και ενέκρινε το χαμό τους. Και ήσαν  κατάλογοι με ονόματα κομματικών στελεχών. Ατέλειωτες λίστες με ονόματα γνωστών στρατιωτικών. Πολλοί απ΄αυτούς του έστελναν γράμματα. Και ήσαν πρόθυμοι να εκπληρώσουν κάθε του θέληση! Αλλά αυτός δεν ήξερε τι θα πει συντροφικότητα. Τι θα πει οίκτος και συμπόνοια. Δεν ήξερε τι θα πει αίσθημα τιμής! Αρκούσε να γράψει σε μια γωνιά των καταλόγων μια λεξούλα: «Σύμφωνος». ΄Η να την πει προφορικά στον γραμματέα του, τον  Ποσκρεμπίσεφ.
 Αυτό σήμαινε πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι σε ελάχιστο χρόνο πέρναγαν τη γραμμή απ΄όπου δεν υπάρχει επιστροφή. Ο Βισίνσκι, ο Ούλριχ κι ο Γεζόφ κάποια στιγμή ρύθμισαν έτσι την κατασταλτική μηχανή ώστε ο Στάλιν  ενημερωνόταν απλώς με τους ξερούς αριθμούς της φρικτής στατιστικής. Και πάνω στο όργιο των διώξεων ο «αρχηγός» εξακολουθούσε να παρακολουθεί θέατρο. Να βλέπει κινηματογράφο αργά τη νύχτα. Ή να δέχεται τους λαϊκούς επιτρόπους.
Ακόμα κι αν πίστευε ότι αυτούς που «καθάριζε» ήταν πραγματικά «εχθροί του λαού» και πάλι μένει κανείς άναυδος εμπρός στην σκληρότητα και την αναισθησία του!  Μένει κανείς επίσης  άναυδος με τη μεθοδικότητα και την υπομονή που ενέπνεε στον κατασταλτικό μηχανισμό. Η δίκη του Μπουχάριν προετοιμαζόταν πάνω από ένα χρόνο. Χρειάστηκαν  μερικοί μόνο μήνες για να καμφθεί το φρόνημα των κατηγορουμένων. Οι ανακριτές διέθεταν μεγάλη ποικιλία μέσων βίας για να αποσπάσουν τις απαιτούμενες «ομολογίες». Και η «ομολογία» με πλήρη περιφρόνηση  στοιχειωδών νομικών κανόνων και δικαστικών εγγυήσεων θεωρούνταν αδιάψευστη απόδειξη της ενοχής τους!
Κι αν κανείς στο δικαστήριο αναιρούσε προηγούμενες καταθέσεις του γινόταν διακοπή της δίκης και νέα «πρόβα» του κατηγορουμένου για να αποστηθήσει την ομολογία του! Στη δίκη του Μπουχάριν οι ανακριτές τα κατάφεραν τόσο καλά ώστε όλοι οι κατηγορούμενοι κατηγορούσαν τον εαυτό τους!
                                   

               Βασανιστήρια, «Ομολογίες» και Δολοφονίες
  Ο Μπουχάριν τους πρώτους τρείς μήνες μετά τη σύλληψή του «κρατούσε». Τον εκβίαζαν. Τον απειλούσαν. ΄Ομως ο υπο δυσμένεια ακαδημαϊκός προσπαθούσε απεγνωσμένα   από τη φυλακή να πείσει τον Στάλιν για την ορθότητα της δήλωσής του σε ολομέλεια της Κ.Ε. ΄Οτι δηλαδή  «συνωμότες, εχθροί του λαού υπάρχουν. Αλλά οι κυριώτεροι βρίσκονται μέσα στο Λαϊκό Επιτροπάτο Εσωτερικών»! ΄Οταν λοιπόν ανέφεραν στον Στάλιν ότι ο Μπουχάριν αρνείται να «συνεργαστεί» δεν δίστασε να προτείνει την σκλήρυνση των «ανακριτικών μεθόδων». Ο  Μπουχάριν άρχισε να ενδίδει όταν οι απειλές κατά της νεαρής γυναίκας του και του μωρού τους συνδυάστηκαν στενά με σωματικά βασανιστήρια!
  Είπε:«Ομολογώ πως είμαι ένοχος προδοσίας. Σε βάρος της σοσιαλιστικής πατρίδας.  Ενός από τα βαρύτερα εγκλήματα που μπορεί να υπάρξουν:  Οργάνωση κουλάκικων εξεγέρσεων. Προετοιμασία τρομοκρατικών πράξεων. Γενικά ό,τι αποτελεί παράνομη αντισοβιετική δράση». Αλλά δεν λείπει και ο χλευασμός του Μπουχάριν κατά των βασανιστών του. Και κατά του αρχιβασανιστή Στάλιν:
 
 Στις 15 Αυγούστου 1936 ο Ζινόβιεφ και ο Κάμενεφ οδηγήθηκαν πάλι σε δίκη με προσωπική εντολή του Στάλιν. Πριν αρχίσει καν η δίκη και απαγγελθεί το «κατηγορητήριο» εφημερίδες και ραδιόφωνο απαιτούσαν: «Θάνατος στα καθάρματα». «Κανένα έλεος στους εχθρούς». «Οι εχθροί του λαού στο σκουπιδότοπο της ιστορίας». Οι πρώην συνεργάτες του Στάλιν στο πολιτικό γραφείο καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν.
 Εκείνος δεν απάντησε στην τελευταία τους αίτηση για απονομή χάριτος. ΄Ελπιζε ότι μαζί με τον Κάμενεφ θα πεθάνει και η δήλωση που είχε κάνει στο 14^ο  συνέδριο του κόμματος: «΄Εχω πειστεί ότι ο σύντροφος Στάλιν δεν μπορεί να συσπειρώσει το μπολσεβίκικο επιτελείο…»! ΄Ελπιζε επίσης ότι μαζί με τον Ζινόβιεφ θα πεθάνει και η εκτίμησή του για τον Στάλιν που τον είχε χαρακτηρίσει σαν «αιμοβόρο οσετίνο  που δεν ξέρει τι σημαίνει συνείδηση…»! Και για να είναι σίγουρος εξόντωσε τις οικογένειες του Κάμενεφ και του Ζινόβιεφ καθώς και εκατοντάδων  και χιλιάδων άλλων που ο «αρχηγός» απλώς δεν τους εμπιστευόταν!
Η υπόθεση Μπουχάριν πέρασε από πολλές δραματικές φάσεις. Στόχος ήταν το λεγόμενο «δεξιό-τροτσκιστικό μπλόκ»  με «αρχισυμμορίτη τον Τρότσκι και υποχείριά του» τον Μπουχάριν, τον Ρίκοφ κ.α.
Ο Τύπος του δικτάτορα έγραφε στις 15 Μαρτίου 1938: «Αυτοί οι συμμορίτες επιχείρησαν να δολοφονήσουν τον αγαπημένο μας  αρχηγό, σύντροφο Στάλιν. Αυτοί πυροβόλησαν το 1918 τον σύντροφο Λένιν. ΄Εκοψαν το νήμα της ζωής του Σερκέι Μιρόνοβιτς Κίροφ (τώρα είναι γνωστό ότι τα νήματα της δολοφονίας του Κίροφ οδηγούν στον Στάλιν). Θανάτωσαν τον Κούιμπισεφ. Τον Μενζίνσκι. Και τον Γκόρκι. Πρόδωσαν την πατρίδα μας. Η ένδοξη σοβιετική υπηρεσία πληροφοριών, καθοδηγούμενη από τον σταλινικό λαϊκό επίτροπο Νικολάι Ιβάνοβιτς Γεζόφ, εξάρθρωσε τη σπείρα αυτών των παλιανθρώπων»!
΄Ετσι χειραγωγούσε τη συνείδηση ενός μεγάλου λαού ο αδίστακτος δικτάτορας.Τον μετέτρεπε σε όχλο. Ικανό μόνο για χειροκροτητή  και εξυπνητή του νέου Τζένγκις Χάν.  Ο εξόριστος Τρότσκι από το εξωτερικό κατάγγελνε την σταλινική απάτη των δικών:
 «Σ΄αυτή την εγκληματική δράση οι λαϊκοί επίτροποι, οι στρατάρχες, οι πρεσβευτές, οι γραμματείς δέχονται εντολές από μια ορισμένη ανώτατη αρχή. ΄Οχι από τον επίσημο αρχηγό τους. Αλλά από έναν εξόριστο. Αρκεί να κάνει ένα νεύμα ο Τρότσκι για να γίνουν οι βετεράνοι της Επανάστασης πράκτορες του Χίτλερ και του Μικάδο.
  »Με «οδηγίες» του Τρότσκι, που τις μεταβίβαζε ο καλύτερος ανταποκριτής του ΤΑΣΣ, οι καθοδηγητές της βιομηχανίας, της αγροτικής οικονομίας και των μεταφορών καταστρέφουν τους παραγωγικούς πόρους της χώρας. Με εντολή που έδωσε ο «υπ΄αριθμόν 1 εχθρός του λαού», από τη Νορβηγία ή από το Μεξικό, οι σιδηροδρομικοί ανατινάζουν τις εφοδιοπομπές προς την ΄Απω Ανατολή. Και οι πολύ αξιοσέβαστοι γιατροί δηλητηριάζουν τους πελάτες τους στο Κρεμλίνο. Αυτή την καταπληκτική εικόνα περιγράφει ο Βισίνσκι. ΄Ομως εδώ εμφανίζονται οι δυσκολίες… Εφόσον λοιπόν εμείς οι μισθοφόροι καταλάβαμε όλες τις θέσεις-κλειδιά στο μηχανισμό, πώς γίνεται να βρίσκεται ο Στάλιν στο Κρεμλίνο κι εγώ στην εξορία;»!
Ο Μπουχάριν και ο Ρίκοφ φυσικά δεν βρήκαν το δίκιο τους στο Λαϊκό Επιτροπάτο Εσωτερικών. Στις αρχές του 1938 καταδικάστηκαν σε θάνατο και αργότερα  εκτελέστηκαν.    
                               Η  Δολοφονία του Κίροφ
 Ο παλιός μπολσεβίκος Σεργκέι Μιρόνοβιτς Κίροφ συνεργάτης του Λένιν ήταν πολύ αγαπητός στο κόμμα και κατά περίεργο τρόπο τον συμπαθούσε ο Στάλιν. ΄Οπου εμφανιζόταν ο Κίροφ μαζευόταν κόσμος γύρω του. Στο 17^ο συνέδριο του κόμματος, όταν  ακούστηκε ότι το λόγο έχει ο Κίροφ οι σύνεδροι όρθιοι, ακόμα και ο υποκριτής Στάλιν, τον χειροκροτούσαν για πολλή ώρα.
 Ο Κίροφ στο παρελθόν σε μια συνεδρίαση του Πολιτικού γραφείου είχε αντιταχτεί σε πρόταση του Στάλιν να διαγραφεί από το κόμμα το παλιό του στέλεχος Ριούτιν. Και να θανατωθεί. Γιατί ο Ριούτιν είχε κατηγορηθεί ότι ήταν ένας από τους  συντάκτες μακροσκελούς επιστολής προς όλα τα μέλη του Κόμματος. Η επιστολή αυτή στρεφόταν εναντίον του Στάλιν.Τον οποίο αποκαλούσε «δικτάτορα» που κρατάει αντιλενινιστικό «φίμωτρο» στα χέρια. Τότε ήταν η πρώτη φορά που ο Στάλιν πριν τη δίκη αποπειράθηκε να προδικάσει την τύχη ενός ανθρώπου. Ο Κίροφ αντιτάχτηκε στην θανατική καταδίκη λέγοντας:
   «Δεν πρέπει να κάνουμε κάτι τέτοιο! Ο Ριούτιν δεν είναι ανέντιμος άνθρωπος. Απλώς έχει παρασυρθεί…΄Ενας διάβολος ξέρει και ποιός δεν έχει βάλει το χεράκι του σ΄αυτή την υπόθεση…Δεν θα μας καταλάβει ο κόσμος…».
 Ο Στάλιν άγνωστο για ποιό λόγο έσπευσε να συμφωνήσει. Αλλά όποιος έμπαινε στο στόχαστρό του  δεν του έμελλε να ζήσει. Ο Ριούτιν καταδικάστηκε σε δεκαετή κάθειρξη για να εξαφανιστεί οριστικά το 1938. Αλλά ούτε τον Κίροφ που ευθαρσώς διατύπωνε τη γνώμη του χωρίς να λογαριάσει κι αυτόν τον ίδιο ξέχασε  ο δικτάτορας. Ο Κίροφ εκλέχτηκε μέλος του Πολιτικού και του Οργανωτικού  Γραφείου και γραμματέας της Κ.Ε.του κόμματος ενώ παρέμεινε και γραμματέας της κομματικής οργάνωσης του Λένινγκραντ. Ο Στάλιν είχε σχεδιάσει να μεταθέσει τον Κίροφ από το Λένινγκραντ στη Μόσχα, αλλά δεν προχώρησε σ΄αυτή τη μετάθεση. Κάθε φορά που ο Κίροφ πήγαινε στη Μόσχα συναντιόταν πάντα με τον Στάλιν σαν ένας αγαπητός φίλος για να συζητήσουν τα τρέχοντα ζητήματα.
 Την 1 Δεκεμβρίου 1934 σαν κεραυνός εν αιθρία έφτασε η είδηση ότι στο Λένινγκραντ  δολοφονήθηκε ο Κίροφ! Την ημέρα εκείνη ο Κίροφ πήγαινε ευδιάθετος στο γραφείο του στο Σμόλνι. Καθώς προχωρούσε στο διάδρομο από την αντίθετη μεριά  ερχόταν κάποιος. Ξαφνικά αντήχησαν δύο πυροβολισμοί και ο Κίροφ έπεσε νεκρός ενώ ο δολοφόνος σε κατάσταση υστερίας κρατούσε το ρεβόλβερ στο χέρι.  Η είδηση έλεγε:
«Από τα στοιχεία της προανακριτικής έρευνας προέκυψε ότι το όνομα του εγκληματία που δολοφόνησε τον σύντροφο Κίροφ είναι Λεονίντ Βασίλιεβιτς Νικολάγεφ. Γεννήθηκε το 1904 και ήταν υπάλληλος της Εργατοαγροτικής Επιθεώρησης. Η έρευνα συνεχίζεται». Ο Χρουστσόφ στο 20ο συνέδριο αναφερόμενος στη δολοφονία του Κίροφ είπε:
  «Επιβάλλεται να δηλώσω πως οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες έγινε η δολοφονία του Κίροφ είναι τόσο αδιανόητες και μυστηριώδεις, ώστε επιτάσσουν  την πλέον εξονυχιστική διερεύνηση. Υπάρχουν ενδείξεις που μας κάνουν να υποψιαζόμαστε πως τον δολοφόνο του Κίροφ, τον Νικολάγεφ, τον βοήθησε κάποιος από τους ανθρώπους που ευθυνόταν για την προσωπική ασφάλεια του Κίροφ. Ένα μήνα πριν από τη δολοφονία, ο Νικολάγεφ είχε συλληφθεί για ύποπτη συμπεριφορά. ΄Ομως αφέθηκε ελεύθερος. Και μάλιστα χωρίς να υποβληθεί σε σωματική έρευνα.
 »Ιδιαίτερα ύποπτο φαίνεται και το γεγονός ότι ένα μέλος της προσωπικής φρουράς του Κίροφ, που επρόκειτο να ανακριθεί στις 2 Δεκεμβρίου 1934, σκοτώθηκε σε αυτόκινητικό «ατύχημα». Χωρίς να πάθει τίποτα κανένας από τους άλλους συνεπιβάτες του. Μετά τη δολοφονία του Κίροφ, στα ηγετικά στελέχη της Διεύθυνσης Λένινγκραντ του Λαϊκού Επιτροπάτου Εσωτερικών επιβλήθηκαν ασήμαντες ποινές. Κι όμως το 1937 τουφεκίστηκαν. Μπορούμε να υποθέσουμε πως τουφεκίστηκαν με την πρόθεση να εξαφανιστούν τα ίχνη των αληθινών οργανωτών της δολοφονίας του Κίροφ»!
 Ο άνθρωπος που ήταν επικεφαλής της προσωπικής  φρουράς του Κίροφ, ονόματι Μπορίσοφ είχε προειδοποιήσει τον Κίροφ ότι ενδέχεται να γίνει εναντίον του απόπειρα δολοφονίας! Ο άνθρωπος αυτός που είχε συλλάβει δυο φορές τον Νικολάγεφ επειδή οπλοφορούσε και παρακολουθούσε τον Κίροφ και τον  άφησε ελεύθερο ύστερα από κάποια εντολή, με το «ατύχημα» βγήκε οριστικά από τη μέση!
 Τώρα είναι παραπάνω από βέβαιο ότι η δολοφονία του Κίροφ  δεν έγινε με εντολή του Τρότσκι, του Κάμενεφ ή του Ζινόβιεφ όπως διαβεβαίωνε η σταλινική κλίκα. Τώρα που έχουμε πληθώρα  στοιχείων για  να κρίνουμε τον Στάλιν όλα τα νήματα αυτής της δολοφονίας  οδηγούν σ΄αυτόν!  Μια από τις πολλές έμμεσες ενδείξεις γι΄αυτό είναι και η εξαφάνιση δύο-τριών «στρωμάτων» πιθανών μαρτύρων.
   Η εκδίκαση της υπόθεσης Νικολάγεφ έγινε εσπευσμένα και μέσα σε είκοσι εφτά ημέρες εκδόθηκε η καταδικαστική απόφαση αφού ειπώθηκε κατηγορηματικά ότι ο Νικολάγεφ υπήρξε δραστήριο μέλος της παράνομης τροτσκιστικής-ζινοβιεφικής τρομοκρατικής οργάνωσης!
Την ημέρα της δολοφονίας του Κίροφ ο Στάλιν προώθησε εσπευσμένα Διάταγμα για δρακόντιες τροποποιήσεις στον ισχύοντα ποινικό-δικονομικό κώδικα, που πρόβλεπαν:
Επίσπευση των υποθέσεων από τα ανακριτικά όργανα. Τα δικαστικά όργανα να μην αναβάλουν την εκτέλεση των θανατικών ποινών. Και τα όργανα του Επιτροπάτου Εσωτερικών όφειλαν να εκτελούν αμέσως τις θανατικές ποινές.
 Την ίδια στιγμή, εφόσον η δολοφονία του Κίροφ έγινε στο Λένινγκραντ, μια μεγάλη ομάδα «συνωμοτών» με επικεφαλής τον Ζινόβιεφ και τον Κάμενεφ οδηγήθηκαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Δεν στάθηκε όμως δυνατό να βρεθεί το ελάχιστο αποδεικτικό στοιχείο για ανάμειξη αυτών των ανθρώπων στη δολοφονία του Κίροφ. Αλλά κάτω από την πίεση των ανακριτών και του εισαγγελέα ο Ζινόβιεφ αναγκάστηκε να «ομολογήσει» ότι μέσα «στο γενικότερο  πλαίσιο» η παλιά αντικομματική ομάδα φέρει την «πολιτική ευθύνη» για τη δολοφονία του Κίροφ!
 Ο Ζινόβιεφ καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια κάθειρξη και σε πέντε ο Κάμενεφ και οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι στις ίδιες περίπου ποινές που είχαν προαποφασιστεί από τον ίδιο τον Στάλιν. Η υπόθεση Κίροφ έχει κι άλλες πτυχές που όλες όμως οδηγούν στο γεγονός οτι το καθεστώς του Στάλιν και ο ίδιος προσωπικά είχαν βάλει το χεράκι τους. Η δολοφονία του Κίροφ ήταν μια καλή πρόφαση για τον Στάλιν για να κρατάει την κοινωνία σε κατάσταση «διαρκούς εμφυλίου πολέμου». Αφού έβγαλε τον Κίροφ από τη μέση, που ήταν «προσωπικός του φίλος» γιατί τον θεωρούσε επικίνδυνο αντίπαλό του, δεν ξέχασε ότι στο 17^ο συνέδριο του κόμματος (Φεβρουάριος 1934) το ένα τέταρτο των αντιπροσώπων είχε ψηφίσει εναντίον του δικτάτορα.
 Από τους 1.225 ανιπροσώπους στο συνέδριο αυτό με δικαίωμα θετικής και συμβουλευτικής ψήφου, οι 1.108 θα συλληφθούν σύντομα και οι περισσότεροι απ΄αυτούς θα χαθούν στα μπουντρούμια του λαϊκου Επιτροπάτου Εσωτερικών. Και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης! Από τα 139 τακτικά και αναπληρωματικά μέλη της Κ.Ε. του κόμματος που εκλέχτηκαν στο συνέδριο αυτό, τα 98 θα συλληφθούν και θα τουφεκιστούν! Κι όλοι αυτοί είχαν πρωτοστατήσει στην Οκτωβριανή Επανάσταση. Κι έκαναν ότι μπορούσαν για το σοσιαλισμό στη χώρα τους.
΄Ολοι αυτοί γνώριζαν πάρα πολλά πράγματα για τον Στάλιν και είχαν γνώμη. Αλλά  οι άνθρωποι που είχαν γνώμη έπεφταν στη δυσμένεια του δικτάτορα. Ο Στάλιν ήθελε απλούς αφοσιωμένους εκτελεστές, από τη νεώτερη γενιά, που δεν γνώριζαν το «παρελθόν» του. Το οποίο τόσο καλά ήξερε να κρύβει. ΄Οπως έκανε με τη «διαθήκη» του Λένιν.
Ο Στάλιν ήταν δημοφιλής γιατί είχε να κάνει με ένα λαό με χαμηλή πολιτική μόρφωση. Που του έλειπε το απαραίτητο επίπεδο πολιτισμού. Τον «αρχηγισμό» τον οικοδόμησε ο ίδιος. Εφάρμοσε την πολιτική του «καλύτερα να μας ακούνε παρά να μας βλέπουνε». Δεν πήγαινε ποτέ στο λαό. Κατάλαβε ότι το «κλείσιμο», η «μυστικότητα» δίνουν περισσότερες δυνατότητες για τη διάδοση μύθων και θρύλων σχετικά με  τον «αρχηγό».
                                        Στάλιν και Ιβάν οΤρομερός
Ο Στάλιν μελέτησε προσεχτικά τα έργα του Β. Βορόφσκι «Η φύση της απολυ-ταρχίας». Του Μ. Αλεξάντροφ «Το Κράτος, η γραφειοκρατία και η απολυταρχία στην ιστορία της Ρωσίας». Του Γ. Καζμίν « Η τύχη του άρχοντα». Και άλλα παρόμοια. ΄Ετσι οικοδόμησε ένα μύθο γύρω από τον εαυτό του.
Ο μύθος τον ήθελε  αρχηγό και μεγάλο  σύμβολο. Με μεγάλη αυταρέσκεια φρόντιζε για το γύρισμα  κινηματογραφικών ταινιών, έκδοση βιβλίων και μελετών για ισχυρές προσωπικότητες, δικτάτορες και «προοδευτικούς» βασιλείς. Τους οποίους θεωρούσε πρότυπά του. Και των οποίων  η ισχυρή προσωπικότητα παρέμπεμπε στην δική του προσωπικότητα!
Ο ιδιος ο δικτάτορας συμβούλεψε τον Σ. Αϊζενστάϊν και τον ηθοποιό Ν.Τσερκάσοφ πώς θα πρέπει να είναι η μορφή του Ιβάν του Τρομερού στη γνωστή διεθνώς ομώνυμη ταινία.
Υπάρχουν αποδείξεις ότι ο ίδιος ο Στάλιν  διάβαζε  αμέτρητα βιβλία και περιοδικά που έγραφαν γι΄αυτόν τον ίδιο! Η ματαιοδοξία του ήταν ακόρεστη. Υποθάλποντας παράλληλα τον θρύλο  για την «εξαιρετική σεμνότητά του»! Η  προστασία της δημοτικότητάς του πήρε τερατώδεις μορφές. Για τον απλό άνθρωπο οποιαδήποτε, έστω και έμμεση αμαύρωση, ηθελημένη ή αθέλητη του ρόλου του «αρχηγού» εληγε τραγικά.
 Ο κοινωνιολόγος Α. Φιόντοροφ διηγείται ότι στο τέλος της δεκαετίας του 1940 σ΄έναν από τους μηχανοτρακτερικούς σταθμούς στην περιοχή Βίτεμπεσκ συνέβη το εξής:  Μετά το βάψιμο των γραφείων άρχισαν να ξανακρεμούν τα πορτρέτα στη θέση τους. ΄Ενας νεαρός οδηγός τρακτέρ, που μπήκε απ΄έξω, έριξε κατά λάθος το πορτρέτο του Στάλιν. Το οποίο ήταν ακουμπισμένο στον τοίχο. Και προσπαθώντας να κρατηθεί στα πόδια του, πάτησε τον «αρχηγό» στο πρόσωπο. Στο δωμάτιο ήταν μερικά άτομα. ΄Επεσε βαριά σιωπή. Ο μάστορας έκανε αυστηρή παρατήρηση στον οδηγό τρακτέρ. Τρείς μέρες μετά τα ίχνη του οδηγού  εξαφανίστηκαν. Και έδωσε σημεία ζωής μόνο μετά το 20ο   συνέδριο το 1956!
Ένα άλλο περιστατικό συνεχίζει ο Φιόντοροφ, αφορά μια δακτυλογράφο σε Σύνταξη περιφερειακής εφημερίδας. Η οποία έκανε λάθος δακτυλογραφώντας την έκφραση σταλινική «ματιά» («βζόρ»). Και έγραψε «βζντόρ» που σημαίνει «ανοησία». Η κοπέ-λα δεν ξανάκανε λάθος. Από τότε εξαφανίστηκε!
 Είναι ν΄απορεί κανείς και να ξαφνιάζεται για το πόσο πιστά ο Στάλιν αντέγραψε και εφάρμοσε την πολιτική και τις μεθόδους  των τσάρων. Αν μάλιστα στη θέση του θεού που πίστευαν οι τσάροι βάλουμε τον Λένιν,  με το όνομα και τις ιδεές του οποίου δημαγωγούσε ο Στάλιν τότε μπορούμε να μιλάμε για ταύτιση. Μάλιστα στα αρνητικά τους ξεπέρασε. Αλλά  όχι στα θετικά τους. Κάντε μόνοι σας σύγκριση του βίου του Στάλιν με το βίο του Ιβάν του Τρομερού, που σκιαγραφείται στη συνέχεια.  Ο Ιβάν  γκρόζνι που η λέξη στα ρώσικα σημαίνει  «επικίνδυνος», «απειλητικός» με την έννοια της δύναμης και του μεγαλείου, που έμεινε γνωστός με την προσωνυμία «τρομερός» ήταν πρότυπο του Στάλιν.
Ο Ιβάν παιδί ακόμα μένει  ορφανός από γονείς. Είναι διάδοχος και αντί γι΄αυτόν κυβερνούν οι βογιάροι.΄Ο,τι βλέπει και ό,τι ακούει στο παλάτι του διδάσκουν την αγριότητα και το δόλο. Καθώς βογιάροι και άλλοι αυλικοί συγκρούονται στην πάλη για προνόμια και εξουσία.
  Κάποια στιγμή στην ηγεσία των βογιάρων μετά από αλλεπάλληλα άλληλομα- χαιρώματα και σφαγές βρίσκεται ο πρίγκηπας Αντρέι Σούισκι. Ο Ιβάν είναι δεκατριών χρόνων. Ξαφνικά παίρνει την πρωτοβουλία και καλεί τους βογιάρους σε συμπόσιο. Εκεί βρίσκει το θάρρος και τους κατακεραυνώνει. Τους κατηγορεί ότι εκμεταλλεύτηκαν την νεαρή ηλικία του.΄Οτι εκτέλεσαν αυθαίρετα θανατικές καταδίκες. ΄Οτι λεηλάτησαν. Ανάμεσά τους λέει υπάρχουν πολλοί ένοχοι. Αλλά αυτός θα αρκεστεί να τιμωρήσει αυτόν που έκανε τα περισσότερα εγκλήματα. Τον πρίγκιπα Αντρέι Σούισκι.
 ΄Ερχεται η στιγμή να στεφτεί τσάρος ο Ιβάν. Και όχι μεγάλος δούκας, όπως συνηθιζόταν μέχρι τότε. Γιατί για τον Ιβάν, όπως ήταν πληροφορημένος από τα ιερά βιβλία που είναι γραμμένα στη σλαβική γλώσσα,  η λέξη «τσάρος» περιβάλλεται με το κύρος της Βίβλου, της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και  του Βυζαντίου. Αυτός που φέρει τον τίτλο είναι κληρονόμος της αρχαίας Ρώμης. Και της Βυζαντινής Ρώμης. Είναι η κεφαλή της Τρίτης Ρώμης. Η Μόσχα θα πάρει τη θέση της Κωνσταντινούπολης. ΄Αλλωστε σύμφωνα μ΄ένα γενεαλογικό παραμύθι ο Ιβάν είναι κατευθείαν απόγονος του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αυγούστου!
  Η τελετή της στέψης γίνεται στη Μόσχα στις 16 Ιανουαρίου 1547. Ο Ιβάν ενώπιον των υπηκόων του ονομάζεται «άγιος τσάρος, στεφθείς υπό του Θεού αυτοκράτωρ πασών των Ρωσιών». Για να οργανώσουν την  μεγαλόπρεπη αυτή τελετή οι αυλικοί έψαξαν τα αρχεία και αντέγραψαν λεπτομερώς την παλιά τελετουργία του Βυζαντίου!
Ο ΄Ελληνας πατριάρχης στην Κωνσταντινούπολη Ιωάσαφ, κατόπιν πολλών διαβημάτων του Ιβάν, μετά από πολλά χρόνια, αφού εισέπραξε ένα τεράστιο ποσό χρημάτων, τον αναγνώρισε  τσάρο. ΄Ετσι η Μόσχα γίνεται η πνευματική πρωτεύουσα της ελληνικής Εκκλησίας. Που η ελευθερία της δοκιμάζεται  στην Κωνσταντινούπολη από τους Τούρκους.
Σύμφωνα με το έθιμο  επειδή ο Ιβάν επιβάλλεται  να παντρευτεί συγκεντρώνονται παρθένες στη Μόσχα απ΄όλη τη Ρωσία. Εκείνος αφού  πάρα πολλές παρήλασαν μπροστά του επέλεξε  την Αναστασία Ρομάνοβνα. Της οποίας οι πρόγονοι είχαν φύγει από την Πρωσία και εγκαταστάθηκαν τη Ρωσία το 14^ο αιώνα. Από την ίδια οικογένεια καταγόταν και η δυναστεία των Ρομανόφ που ανήλθε στην εξουσία το 1613  και κυβέρνησε έως το 1917.
Ο Ιβάν ανδρώθηκε μέσα σε συνωμοσίες, συγκρούσεις, σφαγές, εξεγέρσεις και εμπρησμούς.΄Ετσι διαμόρφωσε ένα χαρακτήρα βίαιο. Σαδιστικό. Διεστραμμένο. Και ταυτόχρονα δειλό. Για να δικαιολογηθεί ο Ιβάν μονίμως επικαλείται ότι έχασε πολύ νέος τους γονείς του. Και οι βογιάροι δεν ενδιαφέρθηκαν καθόλου για κείνον. Παρά μόνο για προνόμια και κυριαρχία. ΄Οταν εδραιώνεται στην εξουσία λειτουργούν οι αγχόνες. Καθημερινά αιωρούνται  απαγχονισθέντες που εκείνος διέταξε να κρεμαστούν.
΄Εμμονη ιδέα του τσάρου είναι να ενοποιήσει τη χώρα του. Και να εισπράττει από τους άρχοντες φορολογικές, δικαστικές και διοικητικές εισφορές. Ψάχνει ανάμεσα στο λαό να βρει συνεργάτες. Καινούργιοι άνθρωποι από χαμηλά κοινωνικά στρώματα τοποθετούνται σε όλες τις θέσεις-κλειδιά της αυτοκρατορίας. Αποφασίζει να δημιουργηθεί στη Μόσχα ένα τυπογραφείο που θα τυπώνει τα ιερά βιβλία.
 Η πρώτη τυπογραφική πρέσα θεωρείται από το λαό μηχάνημα του διαβόλου και την καταστρέφει στη διάρκεια μιας εξέγερσης. Ο Ιβάν παθιασμένος με τη μάθηση υποφέρει με την αγραμματοσύνη που τον περιβάλει. Πείθει τα μέλη της Συνόδου να θεσπίσουν την υποχρεωτική εκπαίδευση των ιερέων. Κάθε πόλη θα έχει  σχολείο  όπου θα υπηρετούν ιερείς και γραμματείς. Θα διδάσκουν γραφή. Ανάγνωση. Αριθμητική. Ωδική. Και  θρησκευτικά.
 Παίρνει μέτρα κατά του ιλιγγιώδους πλουτισμού της Εκκλησίας και των μονών. Αναδιοργανώνει τους ευγενείς. Και συντάσσεται κατάλογος με όλους τους εμπόρους των πόλεων και τους εργάτες. Οι οποίοι εντάσσονται σε συντεχνίες. Παραχωρεί γη στους ευγενείς και αναγκάζει τους αγρότες που την κατοικούν να δουλεύουν προς όφελος των ευγενών. ΄Ετσι διαμορφώνεται μια Ρωσία υπόδουλη από κάτω προς τα πάνω. Με επικεφαλής τον τσάρο. Τα χρήματα που χρειάζεται τα παίρνει από τους φόρους.
 Παράλληλα ο τσάρος έχει και την προσωπική του κληρονομιά. Η οποία αποτελείται από τριάντα έξι πόλεις με τα γύρω χωριά τους. Οι πόλεις και τα χωριά  του παρέχουν όχι μόνο μετρητά. Αλλά και ζώα. Σιτάρι. Ψάρια. Μέλι. Και γουναρικά. ΄Ολα αυτά τα εμπορεύεται με πρόσχημα τη συντήρηση του Στρατού. Κυβερνά απολυταρχικά και εντελώς τυπικά με τη βοήθεια της Δούμας των  Βογιάρων. Και με ένα άλλο συμβούλιο, το Ζέμσκι Σομπόρ. Το 1550 με δεύτερη εκστρατεία επικεφαλής ο ίδιος του στρατού του καταλαμβάνει το Καζάν. Πολεμώντας  τους Τάταρους που λεηλατούν  τη χώρα και παίρνουν αιχμαλώτους από τα ρωσικά χωριά άνδρες και γυναίκες.
  Εξήντα χιλιάδες Ρώσοι εισβάλλουν από ένα ρήγμα στην πόλη και σφάζουν αδιακρίτως όποιον κάτοικο βρεθεί μπροστά τους. Αλλά έμεινε απόρθητο το κεντρικό φρούριο. Τελικά το 1552 μετά από πολλές προσπάθειες και έντονη πολιορκία το Καζάν  γίνεται ρωσικό. Το Μάρτιο του 1553 ο τσάρος προσβλήθηκε από πνευμονία. Πέφτει βαριά άρρωστος. Ο λαός συγκλονίζεται όταν το μαθαίνει.
                                    Η Εξόντωση  των Επιφανών 
Μέσα στην απόγνωσή του ο Ιβάν ορκίζεται πως αν ο θεός σώσει τη ζωή του θα κάνει μαζί με τη γυναίκα του και το γιό του ένα μεγάλο και δύσκολο προσκύνημα στο βορρά. Στο μοναστήρι του Αγίου Κυρίλλου.  Το ίδιο προσκύνημα  είχε κάνει η μητέρα του όταν ήταν έγκυος σ΄αυτόν. Αρχίζει το ταξίδι με συνοδεία πολυάριθμης φρουράς. Σ΄ένα μακρινό μοναστήρι συναντάει ένα γέρο μοναχό. Τον  πρώην επίσκοπο ονόματι Βασιάν. Εξόριστο επί είκοσι χρόνια των βογιάρων. Τον ρωτάει ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος να κυβερνήσει τη χώρα. Ο μοναχός  σκύβει στ΄αυτί του τσάρου και του λέει:
 «Αν θέλεις να γίνεις απόλυτος άρχοντας, μην κρατήσεις κοντά σου κανένα σύμβουλο σοφότερο από σένα. Γιατί εσύ είσαι καλύτερος απ΄όλους αυτούς μαζί. Μόνο έτσι θα επιβληθείς και θα έχεις όλη την εξουσία στα χέρια σου. Αντίθετα, αν περιβάλλεσαι από ανθρώπους πιο σοφούς από σένα, θα είσαι αναγκασμένος να τους υπακούς». Ο Ιβάν δεν θα ξεχάσει ποτέ αυτή τη συμβουλή. Και φαίνεται πως την αντέγραψε και ο  Στάλιν γιατί όλους τους ικανότερους απ΄αυτόν τους μακέλεψε, ακόμα και τον δάσκαλό του της φιλοσοφίας, τον Στέν!                                                          
 Αλλά η «συνταγή» είναι πολύ παλιά. Την έδωσε με επιστολή του ο τύραννος της Μιλήτου Θρασύβουλος προς τον Περίανδρο τύραννο της Κορίνθου:
«Δεν απάντησα στον κήρυκά σου σε ό,τι με ρώτησε. Αλλά τον πήρα και τον πήγα σ΄ένα χωράφι με σιτάρι. Και χτυπώντας με το μπαστούνι μου, έκοβα τους πιο ψηλούς  στάχεις. ΄Ηταν δίπλα μου και θα σου πει ό,τι άκουσε και είδε. Το ίδιο να κάνεις και συ αν θέλεις να ισχυροποιήσεις την απολυταρχία σου. Να θανατώνεις τους εξέχοντες εκ των πολιτών. Είναι δεν είναι εχθροί σου. Γιατί σ΄έναν απολυταρχικά κυβερνώντα άνθρωπο ακόμα κι ένας φίλος πρέπει να είναι ύποπτος».
 Η αχρήστευση λοιπόν των αντιπάλων πήρε διάφορες μορφές ανά τους αιώνες από τη φυσική εξόντωση με οποιονδήποτε «πρόσφορο» τρόπο   έως την «κλωτσιά προς τα πάνω» ή «την αναδόμηση»                                
    Χάρη στις συμβουλές τις γυναίκας του και δυο ακόμα συμβούλων του, του Συλβέστρου και του Αλέξη Αντάσεφ, ο Ιβάν  είχε κυβερνήσει  επι δέκα τρία χρόνια με σχετική σωφροσύνη. Η λύπη του για  το θάνατο της Αναστασίας άφησε τα πιο πρωτόγονα ένστικτα της παιδικής του ηλικίας να ξαναβγούν στην επιφάνεια. Το ρίχνει στο μεθύσι και παρηγοριέται με ερωμένες.
 Κάποιοι τολμούν να του ψιθυρίσουν ότι οι δυο του σύμβουλοι δηλητηρίασαν την γυναίκα του. Νιώθωντας τη θύελλα που πλησιάζει ο Αλέξης Αντάσεφ φεύγει ως βοεβόδας για το στρατό της Λιβονίας, που είναι «φόρου υποτελής στη Ρωσία και στον ηγεμόνα της από παλιά». Και ο Σύλβεστρος που ήταν ιερέας από το Νόβγκοροντ αποσύρεται σε μοναστήρι.
 Αλλά η απομάκρυνσή τους δεν θα τους σώσει. Στο τέλος το δικαστήριο των βογιάρων θα  δικάσει τον Αντάσεφ και θα τον φυλακίσει.  Δύο μήνες μετά, κατά μία εκδοχή, πεθαίνει  στο κελί του  από πυρετό και κατ΄άλλη από δηλητήριο. Ο Σύλβεστρος εξορίζεται σ΄ένα απομακρυσμένο μοναστήρι, στη Λευκή Θάλασσα, όπου θα πεθάνει αφιερωμένος στην προσευχή. Στη συνέχεια ο Ιβάν διατάζει τη σύλληψη και την εκτέλεση του αδελφού του Αντάσεφ. Του  Δανιήλ. Και του γιού του. Ο οποίος είναι μόλις δώδεκα ετών. Η ίδια τύχη περιμένει και τους τρείς Σάτιν που η αδελφή  τους είχε παντρεφτεί τον Αντάσεφ. Καθώς και το συγγενή του Σίτσκιν, τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Μια Πολωνή φίλη του Αντάσεφ, η Μαρία, δολοφονείται ύστερα από διαταγή του Ιβάν   μαζί με τους πέντε γιούς της!                                                          
Για κάποια ασήμαντη αιτία ο Ιβάν διαπληκτίζεται με τον βογιάρο πρίγκιπα Ρέπνιν κι εκείνος τον αποκαλεί γελωτοποιό. Λίγες μέρες αργότερα στο νάρθηκα της εκκλησίας όπου πήγε ο Ρέπνιν  για να εκτελέσει τα θρησκευτικά του καθήκοντα πέφτει νεκρός. Μαχαιρωμένος από πληρωμένους φονιάδες.
Η καχυποψία του τσάρου θεριεύει. Καταδότες και συκοφάντες του εξάπτουν την περιέργεια. Εξαπολύει παντού τους σπιούνους του. Κανείς δεν τολμά να μιλήσει ελεύθερα και ανοιχτά. Για να μη δυσαρεστούν τον μονάρχη οι δικαστές δεν απαιτούν πια καμιά απόδειξη. Η καταδίκη ή η αθώωση των κατηγορουμένων δεν εξαρτώνται από τα γεγονότα αλλά από τις τρελές παραξενιές του Ιβάν. ΄Ετσι χωρίς σοβαρό λόγο και χωρίς να περάσουν από δίκη, εκτελούνται ο πρίγκιπας Γιούρι Κάσιν και ο αδελφός του. Ο πρίγκηπας Κουρλιάτεφ, φίλος του Αλέξη Αντάσεφ καταδικάζεται σε θάνατο μαζί με την οικογένειά του.
 Ο πρίγκηπας Βοροτίνσκι, νικητής  των Τατάρων του Καζάν, εξορίζεται μαζί με τη γυναίκα του, το γιό του και την κόρη του. Ο Ιβάν Σερεμέτιεφ φόβος και τρόμος των Τατάρων της Κριμαίας αλυσοδένεται στη φυλακή. Και τον υποβάλουν σε βασανιστήρια παρουσία του Ιβάν. Ο οποίος τον ρωτάει παγερά: «Που είναι οι θυσαυροί σου; Περνιόσουν για πλούσιος!». Τον δε αδελφό του Νικήτα Σερεμέτιεφ, που είναι κι αυτός μεγάλος βοεβόδας και έχει τραυματιστεί σε πολλές μάχες, ο Ιβάν διατάζει να τον στραγγαλίσουν!
 Οι φυλακές και τα μοναστήρια ξεχειλίζουν από θύματα. Κι αυτά τα κάνει, όπως λέει ο ίδιος διότι: «Αν αυτό το σκυλί ο Αλέξη Αντάσεφ, που τον έβγαλα από το βούρκο, δεν με ξεχώριζε από την Αναστασία μου, ο Κρόνος δεν θα είχε τόσα θύματα!»
 Αντικαθιστά τους βογιάρους με άνδρες λιγότερο ευγενικής καταγωγής. Τον συμβουλεύουν να βρεί άλλη τσαρίνα.Καταλήγει σε μια Καυκασιανή πριγκίπισσα σπάνιας ομορφιάς, κόρη του Τσερκέζου πρίγκηπα Τεμριούκ. Ο Μητροπολίτης της Μόσχας Μακάριος τη βαφτίζει και της δίνει το όνομα Μαρία. Την παντρεύεται στις 21 Αυγούστου 1561. Και την επομένη μετανιώνει. Γιατί η Τσερκέζα αποδεικνύεται εριστική. Αγράμματη. Και πρωτόγονη.
Μετά από λίγο καιρό, αφού αντικαθιστά τους καλύτερους στρατηγούς του που έχει εξορίσει ή σκοτώσει, με Καυκασιανούς και Τατάρους, αργηγός αυτός ενός ετερόκλητου στρατού  διακοσίων πενήντα χιλιάδων ανδρών που μοιάζουν με ορδές βαρβάρων ξεχύνεται κατά της Λιθουανίας. Επικεφαλής του στρατού τίθενται ο εξαδελφός του Μιχαήλ Αντρέγεβιτς και ο Αντρέι Κούρμπσκι.
Το 1563 ο αδελφός του Γιούρι αρρωσταίνει και πεθαίνει. Του κάνει μεγαλόπρεπη κηδεία και εγκαθιστά τη νύφη του Ιουλιάνα σ΄ένα μοναστήρι όπου τις παρέχονται όλες οι ανέσεις. Λίγο καιρό αργότερα «ανακαλύπτει» ότι η νύφη του δεν του δείχνει την απαιτούμενη ευγνωμοσύνη και διατάζει να την δολοφονήσουν! Μετά εξορίζει τον πρίγκιπα Βλαντιμίρ Αντρέγεβιτς. Οι λαμπρές  υπηρεσίες του πρίγκιπα σαν πολεμικού αρχηγού και πολιτικού συμβούλου δεν αρκούν για να ξεχάσει ο Ιβάν την συνωμοσία του 1553. Τότε που ετοιμοθάνατος άκουγε τους βογιάρους να μαλώνουν πάνω από                                                     το κρεβάτι του για τη διαδοχή. Κατηγορεί τον πρίγκιπα για διπροσωπία. Tον εξορίζει στα κτήματά του στη Σταρίτσα. Kαι τον περιβάλει με σπιούνους.
                             Ο Ιβάν Μανιακός και Διεφθαρμένος
Ο Ιβάν θυμάται την  Αναστασία και υποφέρει. Τον τελευταίο καιρό δεν αφήνει από τα χέρια του μια μακριά ξύλινη ράβδο με βαριά αιχμή. Η λαβή της βαριάς αυτής λόγχης είναι σκαλιστή. Τη χαϊδεύει αδιάκοπα με τις άκρες των δακτύλων του και κοιτάζει στα   μάτια τον συνομιλητή του. Σε στιγμές παροξυσμού χτυπάει  τους ανθρώπους με τη λόγχη. Αρκείται συνήθως να τους τραυματίζει. Kαι να απολαμβάνει το θέαμα του αίματος που κυλάει από την πληγή. Καμιά φορά τους σκοτώνει. Και ύστερα από κάθε φόνο τρέχει να εξομολογηθεί. Κατηγορεί ο ίδιος τον εαυτό του μπροστά στους βογιάρους:«Δολοφόνο».«Καταραμένο».«Παλιόσκυλο».
Αλλά αλίμονο σ΄όποιον ακούει να ταπεινώνεται μπροστά του!
Εκείνη ακριβώς την εποχή τον αποκάλεσαν «γκρόζνι» (τρομερό). Oι ακρότητές του αναγκάζουν πολλούς βογιάρους να ζητήσουν άσυλο στην Πολωνία στην αυλή του βασιλιά Σιγισμούνδου- Αυγούστου.
Ο πιο γνωστός απ΄αυτούς του βογιάρους είναι ο Αντρέι Κούρμπσκι. Ο οποίος, όταν ο στρατός του σαράντα χιλιάδων ανδρών ηττήθηκε από τους Πολωνούς   κατέφυγε στην αυλή του  βασιλιά της Πολωνίας. Και σε επιστολή του προς τον  τσάρο τον αποκαλεί  μανιακό. Και διεφθαρμένο. Ο ιπποκόμος του Κούρμπσκι με τον οποίο στέλνει την επιστολή του δέχεται στο πόδι την αιχμή της λόγχης από τον ίδιο τον Ιβάν. Και καθώς τρέχει το αίμα ο ίδιος ο τσάρος στηρίζεται μ΄όλο του  το βάρος στη λαβή της λόγχης. Και απολαμβάνει το θέαμα! Η έριδα ανάμεσα στους δύο άντρες, που μοιάζει με τη «μονομαχία Τρότσκι-Στάλιν» θα κρατήσει για πολλά χρόνια, από το 1565 μέχρι το 1579, και θα οξύνεται με επιστολές που απευθύνει ο ένας στον άλλον. Στις κατηγορίες του Κούρμπσκι ο Ιβάν απαντάει:
 «Ο μονάρχης μπορεί να επιβάλει τη θέλησή του στους σκλάβους. Που του έδωσε ο Θεός…Αν δεν υπακούετε στον ηγεμόνα, όταν διαπράττει μια αδικία, δεν γίνεστε μόνο ένοχοι προδοσίας. Αλλά καταδικάζετε και την ψυχή σας. Γιατί ο ίδιος ο Θεός σας διατάζει να υπακούετε τυφλά στον άρχοντά σας…΄Ολοι οι Ρώσοι ηγεμόνες είναι αυτεξούσιοι. Και κανείς δεν μπορεί να τους κάνει παρατηρήσεις».
 Στο μεταξύ με ενέργειες του Κούρμπσκι η Πολωνία παρακινεί τους Τατάρους να στραφούν κατά του Ιβάν. Ο βογιάρος αυτός ελπίζει σε μία ήττα της Ρωσίας. Η οποία θα παροτρύνει κάποιο βογιάρο να σκοτώσει τον τσάρο. Και έτσι οι φυγάδες θα μπορέσουν να επιστρέψουν με το κεφάλι ψηλά. Και πραγματικά ο χαν της Κριμαίας Ντεβλέτ-Γκερέι εκστρατεύει και πολιορκεί το Ριαζάν. Αλλά αποτυγχάνει να το καταλάβει. ΄Αλλη εκστρατεία της Πολωνίας στ΄ανατολικά  με σκοπό να καταληφτεί η πόλη Πόλοτσκ, αποτυγχάνει.
Η διπλή αυτή νίκη  που επιτεύχθηκε από τους βοεβόδες αντί να χαροποιήσει τον Ιβάν τον στεναχωρεί. Γιατί έχει την εντύπωση ότι εξακολουθούν να εξυφαίνονται εναντίον του σκοτεινές συνωμοσίες. Το 1564 ξαφνικά γράφει δύο επιστολές-κατηγορητήρια τη μία εναντίον των ευγενών, των ανώτερων αξιωματικών και των στρατηγών, στην οποία απαριθμεί τις προδοσίες και τα εγκλήματά τους. Και την άλλη την απευθύνει στους ξένους και Ρώσους εμπόρους. Και σε όλο το χριστιανικό πληθυσμό της Μόσχας. ΄Οπου εκδηλώνει την πατρική του αγάπη για τους απλούς ανθρώπους της αυτοκρατορίας του.
 Στη συνέχεια αποφασίζει να φύγει από τη Μόσχα. Προς άγνωστη κατεύθυνση.΄Ετσι ο λαός της Μόσχας που ακούει τους γραμματείς του Ιβάν να διαβάζουν τις επιστολές ξεσηκώνεται και φωνάζει: «Ο τσάρος μας εγκατέλειψε! Είμαστε χαμένοι!». ΄Εντρομος από την εξέγερση ο Μητροπολίτης Αθανάσιος καλεί σε σύσκεψη τους αρχιερείς. Και τους βογιάρους. Συγκροτείται μια επιτροπή και τρέχει να βρει τον τσάρο. Τον βρίσκουν και πέφτουν στα πόδια του.
Το κόλπο της αιφνίδιας αναχώρησής του πέτυχε. Οι γονυκλισίες των ευγενών και των αρχιερέων ενισχύουν την εξουσία και το κύρος του. Τους θέτει όρους για να ξαναπάρει το σκήπτρο του: Στο εξής ο τσάρος θα είναι απόλυτα ελεύθερος να τιμωρεί τους προδότες με δυσμένεια. Θάνατο. ΄Η κατάσχεση της περιουσίας τους. Χωρίς να υφίσταται την κριτική του κλήρου.
     Ετσι με συμφωνία του ίδιου του κλήρου η εξουσία του τσάρου θα εκτείνεται όχι  μόνο στη σάρκα των υπηκόων του. Αλλά και στην αιώνια ψυχή τους. Ο τσάρος βασιλεύει στη γη και στον ουρανό. Η Εκκλησία υποκλίνεται μπροστά στη δύναμη του. ΄Ολοι αρχιερείς και βογιάροι τον παρακαλούν γονατιστοί!
 Στη Μόσχα το πλήθος γονατίζει στο πέρασμά του. Και ευχαριστεί το θεό που του ξανάδωσε τον ηγεμόνα του. ΄Οταν φτάνει στο παλάτι δηλώνει στη συνέλευση των βογιάρων ότι δεν θέλει να μένει πια μέσα στα τείχη του Κρεμλίνου. Και εγκαθίσταται στην Αλεξαντρόφσκαγια Σλόμποντα. Αφού πριν  ζητάει εκατό χιλιάδες ρούβλια για έξοδα εγκατάστασης. Επι πλέον η χώρα θα διαιρεθεί σε δύο μέρη: Την οπρίτσνινα. Που σημαίνει ένα είδος ειδικής στρατιωτικής οργάνωσης. Που θα  συντηρείται από τα εισόδηματα κάποιων αποσπασμένων εδαφών. Και θα αποτελεί την ιδιωτική έκταση του τσάρου. Την οποία θα διοικεί αυτός κατά το δοκούν. Και την ζιέμστσινα. Που σημαίνει τη «χώρα». Η οποία θα περιλαμβάνει τα υπόλοιπα εδάφη.  Αλλά αυτά καίτοι υποκείμενα   στην εξουσία του τσάρου, θα διατηρήσουν την Δούμα των βογιάρων. Και τους παλιούς δημόσιους λειτουργούς τους.
                                 Οι Πραιτωριανοί «Οπρίτσνικ»
Στην οπρίτσνινα, την προσωπική ιδιοκτησία του Ιβάν, θα υπαχθούν με απόφαση του ίδιου κάποιες συνοικίες της Μόσχας. Είκοσι επτά πόλεις. Δεκαοκτώ περιφέρειες. Και οι βασικότερες οδοί επικοινωνίας. Η γιγάντια αυτή επιχείρηση απαλλοτρίωσης θα γίνει υπό τον έλεγχο ενός νέου στρατιωτικού σώματος ανδρών. Τους περίφημους οπρίτσνικ! Τους οποίους θα διαλέξει ο ίδιος ο τσάρος. Για να  εκτελούν πιστά τις εντολές του.
Η ισόβια αλλά και υπό όρους επικαρπία, όχι όμως και η κυριότητα των κτημάτων της οπρίτσνινα, θα δοθεί στους οπρίτσνικ.΄Οσο για τους παλιούς κατόχους θα πάρουν για αντάλλαγμα κάποιες φτωχές  και μακρινές εκτάσεις. Στη θέση των βογιάρων ο Ιβάν  εγκαθιστά μια καινούργια αριστοκρατία. Που είναι όμως  έμμισθοι  υπηρέτες του. Οι οπρίτσνικ μια νέα κάστα ευνοουμένων θα είναι πιστά αφοσιωμένοι στον τσάρο. Θα τον υπηρετούν. Και θα εξασφαλίσουν το ατιμώρητο. Για όλα τα εγκλήματα που θα διαπράττουν εξ ονόματός του.
Οι άλλοι, αυτοί που έχασαν τα πάντα, εγκαταλείπουν τα σπίτια τους. Και πάνε να εγκατασταθούν στους τόπους διαμονής που τους υποδείχτηκαν. Μερικοί μέσα στο καταχείμωνο πεθαίνουν από το κρύο. Ο Ιβάν αρχικά  διάλεξε ανάμεσα στους νέους κατώτερης ευγενικής καταγωγής χίλιους οπρίτσνικ. Που θα αποτελέσουν την προσωπική του φρουρά. Σύντομα γίνονται έξι χιλιάδες. Οι οπρίτσνικ δίνουν όρκο πίστης   στον τσάρο  να τον υπερασπίζουν και με τη ζωή τους. Απαρνούνται τις οικογένειές τους. Και ορκίζονται να μην τρώνε και πίνουν με τους ανθρώπους της ζιέμστσινα.
΄Οποιος τολμίσει να προσβάλει τους οπρίτσνικ διαπράττει έγκλημα καθοσιώσεως. Και τιμωρείται με την ποινή του θανάτου. Η ζιέμστσινα  αποτελεί το πεδίο των επιχειρήσεών τους. Εκεί μπορούν να επιβάλλουν πρόστιμα. Να υποβάλουν σε βασανιστήρια τους άντρες. Να βιάζουν τις γυναίκες. Να βγάζουν τα μάτια των  παιδιών. Να λεηλατούν τα σπίτια.  Να καίνε τα δάση. Και τις σοδειές. Ο τσάρος τους βλέπει σαν προέκταση του εαυτού του.΄Ετοιμους κάθε στιγμή  να επιβάλουν τις θελήσεις του. Στις 4 Φεβρουαρίου 1565 την ημέρα που ιδρύει την οπρίτσινα αρχίζουν οι εκτελέσεις. Μεταξύ των πρώτων θυμάτων είναι ο πρίγκιπας Αλέξανδρος Σούισκι. ΄Ηρωας της κατάληψης του Καζάν. Και ο γιός του Πέτρος δεκαεπτά ετών.                                                       
 Την ίδια μέρα καρατομούνται έξι ακόμα βογιάροι. Και ο πρίγκιπας Δημήτριος Τσεβίρεφ παλουκώνεται. Αλλά ο τσάρος δείχνει παράλληλα και επιείκεια. Διατάζει να  επιστρέψουν στη Μόσχα οι εξόριστοι βογιάροι Μιχαήλ Βοροτίνσκι. Και ο Γιάκοβλεφ. Κοντινός συγγενής της μακαρίτισσας τσαρίνας Αναστασίας.
  Ο Ιβάν με ταραγμένα νεύρα φοβάται ότι κάποιοι θέλουν να τον δολοφονήσουν. Ξαφνικά αποφασίζει να μετατρέψει το παλάτι σε μοναστήρι. Και τους οπρίτσνικ σε μοναχούς. Ο ίδιος χρίζεται ηγούμενος. Λειτουργούν με πρόγραμμα  μοναστικού  τάγματος. Κάποιες στιγμές του αρέσει να παρακολουθεί τα βασανιστήρια στις φυλακές. Γνωρίζει όλα τα όργανα του μαρτυρίου. Από το σκόλοπα και το κνούτο. Ως τις βελόνες και τις τανάλιες. Και από τα αναμμένα κάρβουνα ως το σκοινί που κομματιάζει το σώμα με την τριβή.  ΄Οταν βγαίνει από τις αίθουσες του μαρτυρίου, το πρόσωπό του αστράφτει από ικανοποίηση.
 ΄Οταν εκκλησιάζεται η διάρκεια της λειτουργίας κρατάει τέσσερες ώρες. Ο Ιβάν ψάλλει. Προσεύχεται. Και κάνει μετάνοιες. Χτυπώντας το μέτωπό του στις πλάκες του δαπέδου. Μερικές φορές οι ψευτοκαλόγεροι οπρίτσνικ φέρνουν στο κοινό για όλους δείπνο γυναίκες. Και διασκεδάζουν γδύνοντάς τες. Μαστιγώνοντάς τες. Και βιάζοντάς τες. Μπροστά στα μάτια του Ιβάν. Η μέθη από την απόλυτη εξουσία του ελέω Θεού τσάρου Ιβάν φτάνει μέχρι το παραλήρημα.
 Η φήμη του ταξιδεύει  στο εξωτερικό. Καθώς του άρεσαν πάντα οι θεολογικές συζητήσεις προσεγγίζει τον προτεσταντισμό. Παίρνει στην υπηρεσία του Γερμανούς. Γιατί γοητεύεται από  την ελευθερία της θρησκευτικής σκέψης τους. Αλλά εκείνους που ξεχωρίζει και θαυμάζει είναι οι ΄Αγγλοι έμποροι. Με τους οποίους το εμπόριο ανθεί. Του μπαίνει η ιδέα να παντρευτεί τη Βασίλισσα  Ελισάβετ. Χωρίς  επιτυχία.
 Στο μεταξύ ο μητροπολίτης Αθανάσιος αποσύρεται σε μοναστήρι.  Και στη θέση του ο τσάρος  διαλέγει έναν ηγούμενο. Τον Φίλιππο. Ο οποίος αποψιλώνεται από κάθε κοσμική εξουσία. Και η δικαιοδοσία του στον πνευματικό τομέα περιορίζεται υπερβολικά. Στο λόγο του μετά τη χειροτονία του ο Φίλιππος συνιστά στον Ιβάν να ξαναγίνει ο πατέρας των υπηκόων του. Και να φύλαγεται από τους κόλακές του.
                               Συνωμοσίες και Σφαγές
Μετά από λίγο καιρό ο Ιβάν  υποψιάζεται  μήπως ο Φίλιππος είναι υποχείριο των βογιάρων. Κάποια στιγμή φτάνουν στα χέρια του επιστολές του βασιλιά της Πολω-νίας. Προς τους βογιάρους της ζιέμστσινα. Με τις οποίες  προτρέπει σε εξέγερση εναντίον του τσάρου.
 Τα γράμματα αυτά τα παρέδωσαν οι ίδιοι οι αποδέκτες τους στον Ιβάν για να δείξουν την  νομιμοφροσύνη τους. Αφου ξεχνάει την υπόθεση για κάμποσο διάστημα ο Ιβάν ξαφνικά μια μέρα μπροστά σε όλη την Αυλή αναγκάζει τον μεγάλο σταυλάρχη Φιόντοροφ, έναν από τους αποδέκτες των μηνυμάτων του βασιλιά της Πολωνίας, να φορέσει το δικό του μανδύα. Του τοποθετεί την κορόνα στο κεφάλι. Τον βάζει να καθίσει στο θρόνο. Και υποκλίνεται μπροστά του. Λέγοντας:
 «Χαίρε, μεγάλε τσάρε της Ρωσίας! Σου δίνω εγώ ο ίδιος τις τιμές που φιλοδοξούσες ν΄αποκτήσεις!». Τριγύρω κάποιοι βογιάροι γελάνε. Αλλά ο Ιβάν ξαφνικά υψώνει το μαχαίρι του. Και το καρφώνει μέχρι τη λαβή στο στήθος του Φιόντοροφ. Εκείνος σωριάζεται στο έδαφος.
 Οι οπρίτσνικ ορμούν επάνω του για να τον αποτελειώσουν. Σέρνουν το πτώμα του έξω από το παλάτι. Και το ρίχνουν στα σκυλιά. Η γυναίκα του στραγγαλίζεται. Σκοτώνουν δύο ακόμα  πρίγκιπες. Και  τον βοεβόδα του Νίζνι-Νόβγκοροντ, τον  αρπάζουν  από την Εκκλησία. Τον οδηγούν στις όχθες του Βόλγα. Τον  αποκεφαλίζουν. Και πετάνε το σώμα του στο ποτάμι. Το κεφάλι του το φέρνουν στον Ιβάν.
Έναν άλλο βογιάρο, τον Πέτρο Τσενιάτοφ, τον ψήνουν αργά πάνω σ΄ένα τεράστιο ταψί. Και του χώνουν βελόνες στα νύχια. Ο στρατηγός Ιβάν Πρόνσκι, θανατώνεται δια πνιγμού. Ο θυσαυροφύλακας του κράτους Τιούτιν, η γυναίκα του, οι δυο γιοί του και οι δυο κόρες του κόβονται σε κομμάτια. Το βασανιστήριο διευθύνει ο  Καυκασιανός πρίγκηπας. Αδελφός της Τσερκέζας τσαρίνας.                                                       
 Την ίδια μοίρα έχουν κι άλλες επιφανείς οικογένειες. Στη συνέχεια οι οπρίτσνικ λεηλατούν τα σπίτια και τα χωριά των θυμάτων τους. Ο μητροπολίτης Φίλιππος κατακεραυνώνει τον Ιβάν  στις εκκλησίες. Ο τσάρος τον συλλαμβάνει. Και τον απομονώνει στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου. Στην όχθη του ποταμού Μόσκβα. ΄Οπου μετά από λίγο καιρό  στραγγαλίζεται. Από άνθρωπο του μονάρχη. Και στη θέση του κάνει μητροπολίτη τον Κύριλλο. ΄Ανθρωπο αδύναμο και διαλλακτικό.
Την 1^η Σεπτεμβρίου 1569 γίνεται γνωστός ο θάνατος της Τσερκέζας τσαρίνας. Της δεύτερης γυναίκας του Ιβάν. Οι υποψίες στρέφονται εναντίον του. Επειδή πλέον αποτελούσε εμπόδιο για τη ζωή του φαίνεται ότι  την δηλητηρίασε.
  Ξαφνικά ο Ιβάν θυμάται ότι ένας από τους παλιούς συνωμότες, ο εξαδελφός του Βλαντιμίρ  Αντρέγεβιτς παραμένει για έξι τώρα  χρόνια ανενόχλητος στη θέση του.Τον κατηγορεί ότι πλήρωσε έναν από τους μάγειρες του παλατιού για να δηλητηριάσει τον τσάρο! Ο Αντρέγεβιτς, η γυναίκα του και οι δυο νεαροί γιοί τους αναγκάζονται να πιούν δηλητήριο. Από μια κούπα που τους δίνει ο ίδιος ο τσάρος. Ο οποίος παρακολουθεί τους τελευταίους σπασμούς τους καθώς το πίνουν. Τέλος η μητέρα του Αντρέγεβιτς, η πριγκίπισσα Ευφροσύνη, πνίγεται στο ποτάμι με εντολή του Ιβάν!
Ο παντοδύναμος πλέον τσάρος  μετά τις εγκληματικές επιδόσεις του καταντάει θρησκόληπτος. Κάνει διάφορες τελετές και εμφανίζεται ως πιστός υπηρέτης της Εκκλησίας. Αποφασίζει να τιμωρήσει τις πόλεις Νόβγκοροντ και Πσκόβ.  Για τις αξιώσεις που προβάλλουν. Την άνοιξη του 1569 μεταφέρονται δια της βίας στη Μόσχα πεντακόσιες οικογένειες από το Πσκόβ. Και εκατόν πενήντα από το Νόβγκοροντ.
Ο Ιβάν με πρόσχημα ένα κατασκευασμένο γράμμα που καταγγέλει συνωμοσία εναντίον του το Δεκέμβριο του 1569 αναχωρεί από τη Μόσχα. Επικεφαλής του στρατού, των οπρίτσνικ και χιλίων πεντακοσίων στρελίτσων (Σώμα γενειοφόρων λογχοφόρων και μουσκετοφόρων που προστατεύουν το Κρεμλίνο).
Τον συνοδεύει ο δεκαπεντάχρονος γιός του Ιβάν. Η εμπροσθοφυλακή του φτάνει στις  2 Ιανουαρίου 1570 στο Νόβγκοροντ. Τα μοναστήρια εκκενώνονται από τους μοναχούς. Οι εκκλησίες κλειδώνονται. Συλλαμβάνονται οι δημόσιοι λειτουργοί και οι απλοί κληρικοί. Και κλείνονται σε περιφραγμένο χώρο. Τους ζητάνε να πληρώσουν ως λύτρα είκοσι ρούβλια το κεφάλι.
Μετά φτάνει και ο Ιβάν και δίνει διαταγή να θανατωθούν όλοι οι κληρικοί. Που δεν πλήρωσαν ο πρόστιμο. Ο Αρχιεπίσκοπος Ποιμένιος τον περιμένει με σταυρούς και εικόνες σε μια μεγάλη γέφυρα. Ο Ιβάν τον αποκαλεί ιερόσυλο. Που επιβουλεύεται τη ζωή του τσάρου. Τελικά οι οπρίτσνικ πιάνουν τον Ποιμένιο. Του βγάζουν τα άμφια. Δένουν χειροπόδαρα  τους άλλους ιερείς. Και τους υπηρέτες. Και τους σέρνουν στη φυλακή.
Από την επομένη καθημερινά οδηγούν μπροστά σ΄αυτόν και στο γιό του χίλιους κατοίκους. Δημοτικούς άρχοντες και εμπόρους ή απλούς πολίτες. Για να αποδώσει δικαιοσύνη. Ψυχρά βασανίζουν τους άντρες μπροστά στις γυναίκες τους. Τις μανάδες μπροστά στα παιδιά τους. Χτυπούν με το κνούτο. Σπάνε μέλη. Κόβουν γλώσσες. Χώνουν τανάλιες  στα ρουθούνια.  Ευνουχίζουν. Καίνε ζωντανά σώματα σε σιγανή φωτιά…
Η μεθοδική αυτή σφαγή διαρκεί πέντε βδομάδες. Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων κατά διάφορες εκδοχές  υπολογίζεται από δεκαπέντε έως εξήντα χιλιάδες. Ο ποταμός Βόλκοφ πλημυρίζει πτώματα. Τα νερά του μεταφέρουν αίμα και ανθρώπινα μέλη μέχρι τη λίμνη Λαντόγκα. Στη συνέχεια γίνεται με οδηγίες του Ιβάν συστηματική λεηλασία της πόλης και η «τιμωρία» εξαπλώνεται και στη γύρω ύπαιθρο. ΄Οπου αγρότες δολοφονούνται. Σπίτια καίγονται. Ζώα σφάζονται. Αποθήκες και αχυρώνες πυρπολούνται. Για τον Ιβάν φαίνεται ότι το μέγεθος της καταστροφής είναι και μέτρο της «μεγαλοφυϊας» του.                                                       
Αυτό ήταν το πρότυπο του Στάλιν! Το μέγεθος της δικής του εγκληματικής δράσης ήταν και γι΄αυτόν μέτρο της δικής του «μεγαλοφυϊας»! Με μια ουσιαστική διαφορά: Ο Ιβάν εκπλήσσει με την μεγαλοψυχία και την επιείκεια που δείχνει κάποιες στιγμές. Ενώ ο Τζουγκασβίλι δεν έχει καμιά σχέση με τέτοιες «εκπλήξεις».
Μετά ο Ιβάν διαπομπεύει στους δρόμους τον αρχιεπίσκοπο Ποιμένιο. Και αναχωρεί για το Πσκόβ. Οι κάτοικοι το μαθαίνουν και τρέχουν στις εκκλησίες.΄Οταν φθάνει ο Ιβάν οι   κάτοικοι του λένε: «Κάνε ό,τι θέλεις τις ζωές μας και τα αγαθά μας. Γιατί όλα όσα έχουμε είναι δικά σου.΄Οπως δικοί σου είμαστε κι εμείς». Αυτό τον γεμίζει ικανοποίηση. Στη συνέχεια επισκέπτεται έναν φημισμένο μοναχό τον Νικόλαο. Ο οποίος τον κατακεραυνώνει άφοβα για τα εγκλήματά του. Τελικά ο Ιβάν επηρεασμένος από τον Νικόλαο αποφασίζει να μην το παρακάνει. Και διατάζει το στρατό του να εκκενώσει την πόλη. Επιστρέφοντας στη Μόσχα δικάζει τους υποτιθέμενους συνενόχους των κατοίκων του Νόβγκοροντ και του Πσκόβ.
Αυτοί κάτω από απάνθρωπα βασανιστήρια «ομολογούν» τα πάντα και κατηγορούν τον οποιονδήποτε για προδοσία. ΄Ετσι ενώ έχει καλέσει στο παλάτι τον πιστό του συνεργάτη πρίγκιπα Αθανάσιο Βιαζέμσκι, στέλνει και λεηλατούν το σπίτι του.Και στραγγαλίζουν τους υπηρέτες του. Ο Βιαζέμσκι συλλαμβάνεται το ίδιο βράδυ και ρίχνεται στη φυλακή. ΄Οπου συναντάει άλλους δύο ευνοουμένους του τσάρου. Σύντροφοι κι αυτοί μέχρι χτές στις βιαιότητες και στα όργια του Ιβάν.
                              Κρεμάλες στην Πλατεία του Κρεμλίνου
Στη μεγάλη πλατεία του Κρεμλίνου στήνονται κρεμάλες. Ετοιμάζουν περίπου τριακόσια άτομα για εκτέλεση. Ο λαός φοβισμένος έχει κλειστεί στα σπίτια του. Εκνευρισμένος ο Ιβάν τρέχει ο ιδιος στους δρόμους. Και τους καλεί στην πλατεία. Τελικά η πλατεία γεμίζει κόσμο. Που φωνάζει ζήτω ο τσάρος. Κάπου εκατό από τους φυλακισμένους του Νόβγκοροντ δεν θα πεθάνουν. Ανάμεσά τους και ο Ποιμένιος. Ο οποίος εξορίζεται σε μακρινό μοναστήρι. Ούτε ο Αθανάσιος Βιαζέμσκι θα εκτελεστεί. Γιατί υπέκυψε στα βασανιστήρια.
΄Οσο για τον ευνοούμενο του τσάρου αρχιβασανιστή Αλέξη Μπασμάνοφ, επίσης δεν περιλαμβάνεται στον κατάλογο των καταδικασμένων σε θάνατο. Ο Ιβάν ανάγκασε τον γιό του Μπασμάνοφ, Φιόντορ, να σκοτώσει τον ίδιο του τον πατέρα μέσα στη φυλακή! ΄Οπως ανάγκασε και τον Νικήτα Προσορόφσκι να σκοτώσει τον αδελφό του. Μετά τους είπε: Εσύ είσαι πατροκτόνος. Και εσύ αδελφοκτόνος. Και έκανε νόημα, υπό τις επευφημίες των οπρίτσνικ, στους δήμιους να τους πάρουν!  
  Στη συνέχεια διαβάζονται τα ονόματα ενόχων. Οι οποίοι κατηγορούνται οτι ήθελαν να παραδώσουν το Νόβγκοροντ στον βασιλιά της Πολωνίας. Και ότι παρακινούσαν τον σουλτάνο να καταλάβει το Αστραχάν και το Καζάν. ΄Η ότι ενθάρρυναν τον χαν της Κριμαίας να κάνει εφόδους σ΄όλη τη Ρωσία. Πρώτον οι οπρίτσνικ αρπάζουν τον κατηγορούμενο πρίγκιπα Ιβάν  Βισκοβάτι. Τον φιμώνουν. Τον κρεμάνε από τα πόδια. Και του ξεσχίζουν τις σάρκες λωρίδα λωρίδα.
Τον θυσαυροφύλακα Φουνίκοφ τον περιλούζουν εναλλάξ με παγωμένο και ζεματιστό νερό. Μέχρι που το δέρμα του ξεκολλάει από πάνω του. Τους υπόλοιπους τους στραγγαλίζουν.  Τους απαγχονίζουν. ΄Η τους διαμελίζουν. Χωρίς να κατέβει από το άλογό του ο Ιβάν διαπερνάει με τη λόγχη του ένα γέροντα. Μέσα σε τέσσερες ώρες οι οπρίτσνικ θανατώνουν διακόσιους ανθρώπους. Κάποια στιγμή ο Ιβάν πηγαίνει στο σπίτι της χήρας του Φουνίκοφ. Την ρωτάει που έκρυβε ο άντρας της τον θυσαυρό του. Καθώς εκείνη ορκίζεται ότι δεν έχει ιδέα, την γυμνώνει τελείως. Την βάζει δια της βίας να καθήσει πάνω σ΄ένα τεντωμένο σκοινί. Και την υποβάλλει στο αργό μαρτύριο της τριβής.
 Μετά τον καθαρισμό της πλατείας και τον ενταφιασμό των πτωμάτων νέα θύματα οδηγούνται στην πλατεία. Ογδόντα γυναίκες φυλακισμένων πνίγονται στον Μόσκβα. Επι μια βδομάδα τα σκυλιά της Μόσχας τραβολογάνε στους δρόμους λωρίδες σάπιας σάρκας. Τη μαζική σφαγή που έγινε ανοικτά την διαδέχονται εκτελέσεις κεκλεισμένων των θυρών. Ο βοεβόδας Γκολαχβάστοφ μόλις μαθαίνει ότι κινδυνεύει κρύβεται. Οι οπρίτσνικ τον ανακαλύπτουν και ο Ιβάν διατάζει να τον τινάξουν στον αέρα. Βάζοντάς τον μέσα σ΄ένα βαρέλι με μπαρούτι! Αυτά κι άλλα χειρότερα έκανε ο Ιβάν. Που δεν έχουν τελειωμό. Συνεπικουρούμενος από τον γιό του.
Το περίεργο είναι ότι ο τρομοκρατημένος λαός τον αποδέχεται. Και όλοι του εκφράζουν την εμπιστοσύνη τους. Ακόμα και όσοι καταδικάζονται σε θάνατο δεν δείχνουν καν να του κρατούν κακία. Για την άδικη τιμωρία που τους επιβάλλει. ΄Ολοι ανεξαιρέτως αισθάνονται θρησκευτικό σεβασμό για το πρόσωπο του τσάρου. Του κεχρισμένου από τον Κύριο. Σεβασμό  ανάμεικτο με τυφλή υποταγή!
Αναφέρεται η περίπτωση ενός βογιάρου που τον παλούκωσαν. Και ο οποίος τις είκοσι τέσσερες ώρες που κράτησε η επιθανάτια αγωνία του, μιλούσε με τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Και επαναλάμβανε, με το βλέμμα υψωμένο στον ουρανό: «Μεγαλοδύναμε Θεέ, προστάτευε τον τσάρο»!                                                          
 Εξαιτίας των σφαγών και των λεηλασιών, τεράστιες εκτάσεις παραμένουν ακαλλιέργητες. Οι αγρότες δεν ξαναχτίζουν τα ερείπια των σπιτιών τους. Μαζί μ΄αυτά το καλοκαίρι του 1570 έβρεξε τόσο πολύ που ήδη το Φθινόπωρο παρουσιάζεται έλλειψη σιτηρών και ζωοτροφών. Ενσκήπτει λιμός. Οι χωρικοί τρώνε φλοιούς δένδρων. Οι άνθρωποι πεθαίνουν στους δρόμους. Σε ορισμένες περιοχές παρουσιά-ζονται κρούσματα κανιβαλισμού. Το λιμό διαδέχεται η πανούκλα. Οι ύποπτοι ταξιδιώτες συλλαμβάνονται και καίγονται ζωντανοί. Μαζί με τα άλογα και τις από-σκευές τους.  Για να αποφευχθεί η διάδοση της επιδημίας.
 Στις 24 Μαϊου 1571 οι Τάταροι φτάνουν μέχρι τη Μόσχα. Και βάζουν φωτιά στα ξύλινα σπίτια των προαστίων της πόλης. Πολλοί  καταφεύγουν στα τείχη του Κρεμλί-νου. Και τα θύματα είναι πολλά από τον πανικό. Καθώς οι άνθρωποι συμπλέκονται στα σταυροδρόμια και ποδοπατιούνται. Τα πτώματα συσσωρεύονται μπροστά στις κλειστές εισόδους του Κρεμλίνου. ΄Αλλοι για να σωθούν πέφτουν στον Μοσκβά και πνίγονται. Ο αριθμός των θυμάτων λέγεται ότι έφτασε τις πεντακόσιες χιλιάδες. Οι Τάταροι υπό τον χαν Ντεβλέτ-Γκερέι πιάνουν πολλούς αιχμαλώτους. Και επιστρέφουν στην Κριμαία.
 Ο Ιβάν ικετεύει τους αγίους επισκόπους να του δώσουν άφεση αμαρτιών. Και τελεί τρίτο γάμο. Κάνει γαμήλιο ταξίδι στο Νόβγκοροντ. Οι Τάταροι απειλούν πάλι  τη Μόσχα. Τελικά ο Ντεβλέτ-Γκερέι τρέπεται σε φυγή από τους Ρώσους. Ο Ιβάν διαθέτει τώρα έναν δυνατό στρατό. Και διαλύει την οπρίτσνινα. Που έχει γίνει μισητή στο λαό.
 Τα μέλη της ζιέμστσινα παίρνουν πίσω τις περιουσίες τους. Ο Μπορίς Γκοντούνοφ, μακρινός  συγγενής της πρώτης γυναίκας του τσάρου αποσπά με τις ικανότητές του την εμπιστοσύνη του Ιβάν. Αυτός έπεισε τον τσάρο να διαλύσει την οπρίτσνινα. Ο Ιβάν ξαναπουλάει στο λαό του το παραμύθι ότι θέλει ν΄αποσυρθεί από τις τιμές και την πολιτική. Και να γίνει μοναχός.
Αλλά στο τέλος ισχυροποιεί περισσότερο την εξουσία του. Συνεχίζει να σκοτώνει. Διατάζει την εκτέλεση  του βοεβόδα Μιχαήλ Βοροτίνσκι. Που κατάκτησε το Καζάν. Και έσωσε τη Μόσχα. Και άλλων δυo βογιάρων. Ενώ βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με τους Πολωνούς. Οι δυο λαοί αν και ανήκουν στην ίδια οικογένεια, αντιπροσωπεύουν δυο κόσμους διαφορετικούς. Σ΄όλη τη διάρκεια της ιστορίας τους.
 Ο Ιβάν  από μια ασήμαντη αφορμή χαστουκίζει μέσα στο παλάτι την έγκυο νύφη του. Γυναίκα του γιού του Ιβάν. Η οποία αποβάλει. Ο Τσάρεβιτς του εκφράζει την αγανά-κτησή του. Υψώνει φωνή στον απόλυτo μονάρχη. Κάποια στιγμή  ο Ιβάν πετάγεται από τη θέση του. Αρπάζει ένα σιδερένιο μπαστούνι και χτυπά μ΄αυτό το γιό του όπου βρίσκει. Ο Μπορίς Γκοντούνοφ που είναι παρών προσπαθεί να σταματήσει τον τσάρο. Ο τσάρεβιτς ηδη κείτεται καταγής με μια τρύπα στον κρόταφο. Μετά ο Ιβάν πέφτει πάνω στο σώμα του γιού του και φωνάζει: «Α! ο άμοιρος σκότωσα το γιό μου!».
 Ο τσάρεβιτς κάποια στιγμή ξαναβρίσκει τις αισθήσεις του.  Φιλάει τα χέρια του Ιβάν και ψιθυρίζει: «Πεθαίνω σαν υπάκουος γιός σου. Ο πιο υποταγμένος υπήκοός σου»!  Αφού παλεύει επί τέσσερεις ημέρες ο τσάρεβιτς τελικά πεθαίνει στις 19 Νοεμβρίου 1581. Ο Ιβάν είναι απαρηγόρητος. Σκότωσε το γιό του και διάδοχο του θρόνου. Η ψυχική του κατάσταση φτάνει στην τρέλα.
 Στη διάρκεια της πολύχρονης βασιλείας του ο Ιβάν ενοποίησε τη Ρωσία. Παρά την αντίθεση των βογιάρων. Χρησιμοποιώντας απάνθρωπα βασανιστήρια.  Οι πόλεμοι στα δυτικά με την Δανία, την Σουηδία και την Πολωνία ήσαν καταστροφικοί. Αλλά στα ανατολικά ο τσάρος κατέκτησε το Καζάν, το Αστραχάν, τη Σιβηρία.
΄Αρρωστος   τώρα ανακαλύπτει ότι υπάρχουν όργανα βασανιστηρίων πιο βαριά και αποτελεσματικά απ΄αυτά που χρησιμοποιούσε. Κι αυτά είναι οι τύψεις. Ο φόβος. Οι εφιάλτες. Και τα  παραληρήματα στον ύπνο του. Αυτά είναι πιο ισχυρά από τις τανάλιες. Το κνούτο. Την πυρά. Τα σκοινιά. Και τις κρεμάλες.
 Προσεύχεται στο θεό και ζητάει συγχώρηση. Ορίζει διάδοχό του το γιό του Φιόντορ. Υπό μια επιτροπή από πέντε βογιάρους. Για επιτήρηση. Και τον συμβουλεύει να βασιλέψει με ευλάβεια. Και να αποφύγει να εμπλέξει τη χώρα σε μάταιους πολέμους με τα  χριστιανικά κράτη. Χτύπησε τους βογιάρους και τους  ισχυρούς  μέχρι παράνοιας. Με όλα τα μέσα. Και όχι τόσο τους ταπεινούς. Ενταφιάστηκε πλάι στο γιό του Ιβάν  που σκότωσε πάνω σε μία κρίση παράνοιας  στις 18 Μαρτίου 1584.
                                  Βίοι Παράλληλοι
 Ιβάν ο Τρομερός λοιπόν  και  Στάλιν. Βίοι παράλληλοι. Φαίνεται από τα στοιχεία που υπάρχουν ότι ο Τζουγκασβίλι μετά πεντακόσια περίπου χρόνια από τον καιρό του Ιβάν τον ξεπέρασε στις εγκληματικές επιδόσεις. Μόνο στα 1937-1938 διώχθηκαν στη Σοβιετική ΄Ενωση  τέσσερα εκατομμύρια πεντακόσιες χιλιάδες με πέντε εκατομμύρια πεντακόσιες χιλιάδες άτομα. Από αυτά γύρω στις οχτακόσιες με ενιακόσιες χιλιάδες άτομα εξοντώθηκαν μετά από καταδικαστικές αποφάσεις! Πολλοί πέθαναν στα στρατόπεδα και στις φυλακές. Ακόμα κι αν δεν ήσαν καταδικασμένοι σε θάνατο.
 Το τρομερό είναι ότι μετά τον δεύτερο  παγκόσμιο πόλεμο ο αριθμός των στρατοπέδων συγκέντρωσης και των «σωφρονιστικών αποικιών εργασίας» δεν μειώθηκε. Αλλά αυξήθηκε. Οι παρατρεχάμενοι του Στάλιν τον πληροφορούσαν το 1948:
   «Προς τον σύντροφο Στάλιν. Το Υπουργείο Εσωτερικών της ΕΣΣΔ Σας πληροφορεί για την κατάσταση και τη λειτουργία των σωφρονιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Και αποικιών εργασίας. Για το έτος 1947. Την 1^η του Γενάρη 1948 υπήρχαν 2.199.535 κρατούμενοι σε στρατόπεδα και αποικίες. Δημιουργήθηκαν 27 νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης. 7 του Μάρτη 1948. Ο υπουργός εσωτερικών της ΕΣΣΔ  Σ. Κρουγκλόφ».
Κατά τα άλλα ο «πατερούλης» μετά και τη συντριβή της χιτλερικής Γερμανίας ισχυριζόταν όσο ποτέ άλλοτε ότι είχε οικοδομήσει το σοσιαλισμό.
    Αλλά πάλι ο ίδιος υπουργός Εσωτερικών τον ενημέρωνε στις 23 Γενάρη του 1950:  «Την 1^η του Γενάρη 1949 υπάρχουν (στα σωφρονιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και αποικιών εργασίας) 2.550.275 κρατούμενοι. Για αντεπαναστατική δράση. Και 366.489 άτομα είναι καταδικασμένα σε πάνω από δέκα χρόνια κράτησης. Δημιουργήθηκαν δυο νέα ειδικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Με αυστηρό καθεστώς .  Για κατασκόπους. Δολιοφθορείς. Τρομοκράτες. Τροτσκιστές. Δεξιούς. Μενσεβίκους. Εσέρους. Αναρχικούς. Εθνικιστές. Λευκούς εμιγκρέδες…Ο κατοικήσιμος χώρος για κάθε κρατούμενο είναι κατά μέσον όρο 1,8 μ2»!
 Τα στοιχεία αυτά δεν περιλαμβάνουν τους κρατούμενους στις φυλακές.  Από την άλλη μεριά η σύνθεση των στρατοπέδων συγκέντρωσης (Γκουλάγκ) συνεχώς «ανανεωνόταν». Κάθε μέρα έφερναν νέους κρατούμενους. Πολλοί δεν άντεχαν τις φριχτές συνθήκες ζωής και πέθαιναν. Ασφαλώς ο υπ΄αριθμόν 1 ένοχος αυτών των διωγμών είναι ο Τζουγκασβίλι. Αυτός  έδινε οδηγίες στον Γεζόφ και μάλιστα είχε προτείνει στην αλληλογραφία και στις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις αντί της χρήσης των λέξεων «θανατική ποινή» ή «εσχάτη των ποινών» να χρησιμοποιείται η φράση  «πρώτη κατηγορία».
Οι διώξεις πολλών ατόμων έγιναν ύστερα από προσωπική υπόδειξη του δικτάτορα. Οι Ρ.΄Ειχε, Γ. Ρουτζουτάκ, Β. Τσουμπάρ, Σ.Κοσιόρ, Π. Πόστισεφ  συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν. Με την έγκριση του Στάλιν. Ο «έλεγχος» για πολλά μέλη του μηχανισμού της Κ.Ε. έληγε με τυφεκισμό! Και «ο αιμοβόρος οσετίνος» προσπαθούσε να φυλάγεται.  Και έριχνε την ευθύνη σε άλλους γι΄αυτά τα απίστευτα εγκλήματά του.
 Ο Χρουστσόφ στο 20ο συνέδριο είπε ότι στα 1937-1938 ο Γεζόφ έστειλε στον Στάλιν τριακόσιους ογδόντα τρείς καταλόγους. Με τα ονόματα πολλών χιλιάδων κομματικών. Κρατικών. Νεολαιίστικων.  Στρατιωτικών. Και οικονομικών στελεχών. ΄Ολοι αυτοί οι κατάλογοι εγκρίθηκαν από τον Στάλιν.
Αλλά ο Χρουστσόφ φρόντισε πολλές λίστες  που είχαν  και την υπογραφή του να  εξαφανιστούν. Βέβαια φέρει κι εκείνος και άλλοι ευθύνη. Αλλά αυτό δεν μειώνει κατά τίποτα την προσπάθεια  αποσταλινοποίησης που έκανε.
 ΄Οπως ειπώθηκε στο 20ο συνέδριο: «Οι μαζικές συλλήψεις και εκτοπίσεις πολλών χιλιάδων ανθρώπων. Οι εκτελέσεις χωρίς δίκη και κανονική ανάκριση. Δημιούργησαν μια κατάσταση ανασφάλειας και φόβου. Ακόμα και φρίκης». 
Ο Λένιν επιδοκίμαζε ασφαλώς την  τρομοκρατία. Αλλά όχι οποιαδήποτε τρομοκρατία. Και μόνο όταν δεν ήταν δυνατόν να γίνει αλλιώς. ΄Ελεγε στις 20 Φερβουαρίου 1920 για την κόκκινη τρομοκρατία κατά της λευκής που είχε επιβάλει μετά την επανάσταση η Αντάντ:
 «Την τρομοκρατία μας την επέβαλε η τρομοκρατία της Αντάντ. Τότε που οι πανίσχυρες δυνάμεις ρίχτηκαν επάνω μας. Με τις ορδές τους δίχως να διστάζουν μπροστά σε τίποτα. Δεν θα μπορούσαμε να κρατηθούμε ούτε δυο μέρες. Αν στις απόπειρες αυτές των αξιωματικών και των λευκοφρουρών δεν απαντούσαμε αμείλικτα. Και αυτό σήμαινε τρομοκρατία.
»Αλλά αυτό μας το επέβαλαν οι τρομοκρατικές μέθοδοι της Αντάντ. Και μόλις κερδίσαμε την αποφασιστική νίκη. Πριν ακόμα τελειώσει ο πόλεμος, αμέσως ύστερα από την κατάληψη του Ροστόβ, παραιτηθήκαμε από την εφαρμογή της θανατικής ποινής. Κι έτσι δείξαμε πως απέναντι στο πρόγραμμά μας κρατάμε τη στάση που υποσχεθήκαμε».
 Ενώ  ο Στάλιν αδίστακτα έφτανε στα έσχατα μέσα. Την 1^η Δεκεμβρίου 1934 έλεγε: «Να εκτελεστούν αμέσως οι καταδίκες σε θάνατο ενάντια στους εγκληματίες. Η παραλαβή αιτήσεων για απονομή χάριτος είναι απαράδεκτη». Κατευθείαν λοιπόν στην σταλινική γκιλοτίνα. Ο συλλαμβανόμενος ήταν εκ προοιμίου εγκληματίας! Από τους πρώτους που καρατομήθηκαν ήσαν πολλά μέλη της Κ.Ε. του κόμματος. 

           H “KAΘΗΜΕΡΙΝΗ” της 11-2-2009 δημοσίευσε το παρακάτω σχόλιο:                 
                                {”Διαφημιστικές πινακίδες 
                                           Tου Δημήτρη Pηγόπουλου
 Oτι στην Ελλάδα δεν εφαρμόζονται πολλοί νόμοι είναι γνωστό. Οτι έχει εγκατασταθεί πάνω από τη χώρα μια κουλτούρα ανομίας επίσης. Οτι όποιος επικαλείται την εφαρμογή τους θεωρείται λίγο «οπισθοδρομικός» και… «ξενέρωτος», δεν το συζητάμε καθόλου. Το να κλείνεις δρόμους για ψύλλου πήδημα, καθεστώς. Το να καταλαμβάνεις θέατρα, ένδειξη ανήσυχου, ανυπότακτου πνεύματος. Οι καταληψίες της Λυρικής υποσχέθηκαν «συνέχεια» και πολύ καλά έκαναν, αφού ξέρουν ότι κανένας δεν πρόκειται να τους εμποδίσει. Κανένας εισαγγελέας δεν θα τους ζητήσει τον λόγο. Κανένα υπουργείο Πολιτισμού δεν θα τους ενοχλήσει. Αυτά συμβαίνουν στην υπανάπτυκτη Δύση, εκεί που τόσο μας αρέσει να ταξιδεύουμε για να εξαίρουμε, επιστρέφοντας, την οργάνωση, την τάξη και την καθαριότητα των άλλων. Ακόμα πιο εξωφρενική είναι η αδυναμία του γελοίου μας κράτους να επιβάλει τη νομιμότητα στο θέμα της υπαίθριας διαφήμισης. Τον Μάιο του 2007 το Συμβούλιο της Επικρατείας υποχρέωνε τους αρμοδίους να προχωρήσουν στην αφαίρεση των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων από τους δρόμους. Η απόφαση ελήφθη έπειτα από προσφυγή του δικηγόρου Αθανασίου Τσιώκου - Πλαπούτα, ο οποίος έχασε το παιδί του όταν το αυτοκίνητό του προσέκρουσε σε διαφημιστική πινακίδα στη λεωφόρο Κατεχάκη. Δύο χρόνια μετά, έρχεται ο υφυπουργός ΠΕΧΩΔΕ, Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος, και ζητάει την εφαρμογή της νομολογίας του ανωτάτου ακυρωτικού δικαστηρίου! Ζητάει, δηλαδή, το κράτος από το κράτος να εφαρμοστεί η νομοθεσία! Και, πρόσθεσε ότι είναι η μόνη λύση για να «καθαρίσει η Ελλάδα μόνιμα και μια για πάντα, μέσα στα επόμενα χρόνια» και ότι κάθε άλλη λύση αποτελεί «συμβιβασμό με αμφίβολο αποτέλεσμα». Ο ίδιος ο πρόεδρος τ�